Het was 2011 toen Intergalactic Lovers echt een huishoudnaam werd in België. Dour, Into The Great Wide Open, Motel Mozaïque waren festivals midden in een druk schema dat Intergalactic Lovers had deze zomer. Het ging sinds de formatie van de band heel rap, het begon met de single ‘Delay’ die de band al in 2010 opnam. “Toen onze single ‘Delay’ werd opgepikt op Studio Brussel en ‘Hot Shot’ werd, konden we veel meer spelen en toen we meer konden spelen bleek het ineens dat er ook steeds meer mensen naar onze optredens kwamen.”

Wanneer de groep zijn debuutalbum uitbrengt, gebeurt er ineens veel voor de jonge Intergalactic Lovers. De band ontvangt een MIA (Music Industry Award) in de categorie Doorbraak (beste nieuwe artiest). Artiesten die deze award gewonnen hebben zijn onder andere: Milow en The Black Box Revelation. “Ik (Lara) geloof het allemaal nog niet. Ik realiseerde me het pas een week na de uitreiking toen we speelden in een uitverkocht Ancienne Belique. Zo’n grote zaal, die we dan gewoon uitverkopen, dat voor een groep, die van ons. Meer dan duizend man komt voor ons. Dan heb je toch wel zoiets van ohhhh boy.” Dat de rode loper voor de jonge band nog ongemakkelijk aanvoelt kan zangeres Lara weten. “Altijd als ik bekende mensen zie, dan moet ik wijzen. Ik was alleen maar naar bekenden mensen aan het wijzen op de rode loper! Wij voelden ons dan ook meer als bezoekers dan artiesten. Als Bart Peeters je dan naar voren roept om je te feliciteren met je award. Dat is echt absurd.”

De naam is er een die opvalt. Hij heeft geen betekenis, maar wel een verhaal. ‘’We komen uit Aalst,  bekende carnaval stad, en als ze daar een feestje geven is het altijd verbonden met een verkleedthema. Het feestje wat gegeven werd had het thema: Marginale Science Fiction. Onze gitarist, Maarten ging als The Intergalactic Lover. We zochten al een tijdje een naam en toen bedachten we ons dat het ook maar gewoon een naam was. Neem bijvoorbeeld The Bealtes, wat is dat voor een naam? De band is dus vernoemd naar het kostuum wat Maarten toen droeg.’’

De lieverds spelen heel 2011 lang overal en nergens. Gevraagd naar een hoogtepunt verklaart Lara: “Dour was absoluut een hoogtepunt van deze zomer omdat we voor zo’n groot enthousiast publiek stonden. De regen hielp ook wel wat, want iedereen moest naar binnen.” Ook het Nederlandse  Into The Great Wide Open heeft kennelijk veel indruk achter gelaten op de heren en dame. “Wat een eiland, de sfeer zat goed en het feit dat we een privéconcert gekregen hebben van Erlend Øye van Kings of Conveniece  is geweldig. We stonden te wachten op de boot en toen zag ik hem, ik heb gelijk gevraagd of hij wat voor me kon spelen en toen nam hij ons mee zijn hotelkamer in.”

In het begin dit jaar focussen de Belgen zich kortstondig op Nederland met twee shows op Eurosonic en een mini tour van vijf optredens door bekende Nederlandse zalen. Een voordeel om te spelen in Nederland waar ze nog relatief onbekend zijn, zien ze wel. “Een voordeel van het spelen in Nederland is dat je hier extra recensies krijgt. Hiervan kun je verder leren over je optreden. Maar uiteindelijk moet je je wel realiseren dat het de mening is van een persoon.”

De Engelse geluidstechnici Steve Rooks van Abby Road Studio’s masterde de plaat. De man bekend van het masteren van Atari Teenage Riot werk en remasters van The Beatles. Niet gek, want The Beatles hebben destijds hun platen ook in dezelfde studio hun platen opgenomen. “Wat hij gedaan heeft, is het geluid wat stiller gemasterd. Waardoor de klanken van de instrumenten beter tot z’n recht komen. Een nadeel hiervan kan zijn dat, stel je neemt een nummer uit het album en je legt het naast twintig andere popnummers die luid gemasterd zijn, dat het nummer er minder sterk uitkomt. Aan de andere kant krijgen we er ook lof voor dat we niet meegaan in de hype van de vlakke producties.”

Thomas Hahn staat garant voor acht van de elf nummers op het album. “Ik beschouw hem als ons vijfde bandlid, hij is onze geluidsman. Als we in de studio zitten, dan is Thomas ons vijfde bandlid. Als je als groep twee jaar lang aan een plaat werkt, dan vergeet je soms heel voor de hand liggende veranderingen aan de nummers. Dan komt Thomas met zijn visie en kan echt nummers maken door zijn raad. Het was ook maar het eerlijkst om hem erbij te zetten.”

De Belgische film Code 37 Film gebruikt nummers van Intergalactic Lovers in de film, er was zelfs sprake van dat de groep de complete soundtrack zou schrijven. “Ze hadden gevraagd of we daar een hele soundtrack voor wilden schrijven. Eén maand kregen we daarvoor, midden in de zomer in het festivalseizoen. Toen mochten we een nummer schrijven  voor de film en voor de rest namen ze nummers van Greetings & Salutions. Er zijn heel wat mensen die denken dat wij de soundtrack hebben geschreven voor de film, terwijl als je de plaat kent, er gewoon nummers van het album op staan. Het was slecht gecommuniceerd.” Een cover van Kris Kristofferson’s ‘Help Me Through The Night’ hebben ze speciaal voor de film opgenomen. “Honderdduizend artiesten hebben zijn nummer al gecoverd, moet je maar eens opzoeken op internet, maar die van ons is onherkenbaar.” Of de nummers goed gebruikt zijn, daarover is de band sceptisch. “Bij sommige nummers merk je dat het precies past bij de sfeer van wat er op beeld vastgelegd is. Maar het is moeilijk om van je eigen nummers die al een tijd bestaan, een extra beeld te koppelen.”

Intergalactic Lovers staat in het voorjaar onder andere in Rotterdam, Utrecht en Maastricht.

Welkom in Amsterdam, wanneer kwam je aan? “Gisteren. Nee wacht, jawel toch: gisteravond. Ik had een vrije dag, dus ik kon mooi even een rondje lopen door de stad. Ik vind het leuk om gewoon een beetje rond te lopen en ik heb allemaal nieuwe plekjes ontdekt, van die lokale winkeltjes. Dat vind ik zo leuk! Ik probeer de stad waar ik speel echt een beetje te ontdekken en een aantal bandleden houden echt van lekker eten, dus we proberen dan ook altijd iets lokaals te eten.” Je bent natuurlijk eerder in Amsterdam geweest, dus je weet vast waar je moet zijn om te eten? “Ja, dat dan weer wel. En weetje, ik vind Amsterdam zo tof dat ik er serieus over na zit te denken om hierheen te verhuizen. Gewoon voor een half jaartje of een jaartje ofzo, dat lijkt me leuk!”

Je nieuwe plaat is vernoemd naar je tweede naam, waarom heb je hiervoor gekozen? “Toen ik de vorige plaat aan het maken was, had ik mezelf als doel gesteld om alle negatieve dingen van me af te schrijven, zodat ik daar vanaf was. Toen ik daarna weer nieuwe dingen ging schrijven, voelde dat ook echt nieuw. Ik wilde ook niet meer over oude zaken schrijven, ik wilde schrijven over hoe ik nu ben en over wat me nu bezig houd. M’n moeder gaf me de naam ‘Viktoria’ toen ik een jaar of twee was en ik heb haar, Viktoria, nooit leren kennen. Dus ik dacht; nu ik mezelf beter leer kennen, dan leer ik Viktoria ook kennen. Ze is eigenlijk een andere kant van mij, een kant die ik deels nog moet leren kennen en op dit album laat ik die andere kant voor het eerst zien, dus vandaar de naam.”

Viktoria heeft ook een wat andere sound: ze is ietwat meer bombastisch, iets meer dramatisch. Wat kan je hierover zeggen? “Dit klopt inderdaad. Het intrigeert me hoor, we hebben bijvoorbeeld bijna geen akoestische gitaren gebruikt en dit terwijl ik hier de vorige platen toch redelijk op leunde. Elke plaat van me is ook anders, want ik ben erg gauw verveeld. Dit album klinkt ook wat grootser vind ik en dat vinden we heel leuk om te spelen trouwens, vooral live want er zit veel ruimte in om lekker te jammen.”

Op ‘Habits’ werk je samen met Mads Langer, hoe was dit? “Mads is een vriend van me, dus het was erg leuk om te doen. We hebben dit ‘duet’ pas een week voordat het album zou uitkomen opgenomen, echt waar. Ik heb hem gewoon een audiobestand gestuurd en hij heeft het op z’n vrije zondag ingezongen en weer teruggestuurd. Zijn zangpartij maakt het nummer hoor, ik heb de versie zonder hem ook wel maar dat vind ik toch minder.”

Die grootsere, meer dramatische sound, was dat bedoeld? Of was dit het resultaat van een natuurlijk proces? “Het was niet bedoeld, niet dat we van tevoren als idee hadden om zo te schrijven. Het was meer dat de nummers die geschreven waren, voor een grootse, bombastische aanpak vroegen in het verbeterproces. Ik ben geen getraind muzikant, ik heb geen opleiding gevolgd of iets dergelijks. Dus alles wat uit me komt is ook echt ‘mij’. Ik werd heel erg getriggert door dramatiek en melancholie, waardoor mijn schrijven beïnvloed werd.” Werd het op deze manier heel persoonlijk? “Dat valt deze keer eigenlijk wel mee. Ik heb over veel van mijn belevenissen al geschreven, dus ik schrijf wat meer over zaken die bekenden meemaken. Het is dus persoonlijk, maar het gaat niet altijd over mij als je snapt wat ik bedoel. Ik schrijf niet over zomaar iets, ik wil een beetje graven in de ziel van ene personage.”

Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten? “We zitten eraan te denken om binnenkort een dvd op te nemen, want we zijn echt heel hard gegroeid en weetje, misschien gaan we dat wel in Amsterdam doen. Niet tijdens deze tour, maar wellicht tijdens de volgende. Met mezelf gaat het goed, ik ben weer aan het schrijven en deze combinatie zorgt voor nummers met een vrolijke tint. Ik voel me creatief en de volgende plaat kan erg dicht in de buurt zijn.” En dan nog de laatste vraag, Maria wat is je schoenmaat? “41: ik ben een grote meid, dus ik heb grote voeten. Dat is vervelend hoor, want het is echt lastig om schoenen te vinden!”

Het gaat goed met Erik, hij is blij dat hij eindelijk iets kan vertellen over een nieuwe plaat. Het heeft namelijk vier jaar geduurd voordat de opvolger van Don’t Shoot, Let Us Burn uitkwam. Waarom eigenlijk? “We zijn best wel kritisch op liedjes schrijven en we nemen dingen niet zomaar voor lief. Als je iets goeds wilt brengen moet je dat met liefde doen en dat kost dan veel tijd. Iedereen heeft buiten The Spirit That Guides Us ook een andere band, ook dat is een reden dat het zo lang duurde.” Hebben die andere bands invloed gehad op het productieproces? “Ja, zeker! Dat iedereen ook een andere band heeft, zorgt ervoor dat niet altijd de volle aandacht naar The Spirit That Guides Us uitgaat. Dat is altijd al zo geweest, maar dat heeft vooral de afgelopen periode invloed gehad.”

Kan je ook wat vertellen over het opnameproces? “De hele band luistert de laatste jaren naar shoegaze en omdat we elke plaat iets anders doen, wilden we die invloeden meenemen. Maar Innocent Blood heeft ook van elke voorgaande plaat een element: de liedjes van North And South, de sound en de screamodingen van The Sand, The Barrier en het rifgeoriënteerde van Don’t Shoot, Let Us Burn. Deze plaat hebben we echt met z’n allen geschreven. Ondanks dat we de afgelopen vier jaar geen plaat hebben uitgebracht, hebben we niet stilgezeten. We hebben echte schrijfweekenden gehad: Dat we ons ergens in Nederland opsloten om vervolgens alleen maar te schrijven.”

“De plaat is vervolgens live opgenomen, dus we hadden erg weinig studiotijd nodig. We wilden die echte livefeel overbrengen. Dat intieme. En de mix is totaal anders, ook dat komt door die shoegaze invloeden. De plaat heeft echt een hele andere afstelling wat betreft zang en bijvoorbeeld gitaargeluiden. Net als de vorige platen is deze opgenomen in de Mailmen Studio’s en Martijn Groeneveld heeft alle oude apparatuur weer van zolder gehaald, ofwel aangeschaft. En we hebben alles met spullen uit die oude shoegazetijd opgenomen. Sommige dingen ook analoog trouwens. Dit alles was dus een bewuste artistieke keuze.”

Met deze nieuwe plaat is ook een nieuwe samenwerking tot stand gekomen, met drie mensenrechtenorganisaties. Wat kan je hierover vertellen? “Tijdens de opnameweekenden hadden we het ook over dingen die ons raakten of ons bezig hielden. De een kwam met bijvoorbeeld een boek, de ander met een verhaal over een kindsoldaat. Weer een andere had een docu gezien over onrecht in fabrieken en dat raakt ons allemaal. Vervolgens hebben we dat met z’n allen gekeken en ik ben zelf ook altijd bezig met maatschappelijk geëngageerde dingen. We vonden dat iets moesten doen met de dingen die ons bezighielden. We worden ziek van al het onrecht in de wereld en daarom wilden we meer doen dan alleen een plaat maken: we wilden wat teruggeven aan de maatschappij.”

“Het is ook zo makkelijk om een plaat uit te brengen en de rocker uit te hangen. Daarom hebben we contact gezocht met diverse organisaties. Binnen onze kennissenkring kennen we ook allerlei mensen die zich daar al me bezighouden. Zo is de directeur van Stop The Traffik, Anthonyie Fountain, een goede vriend van ons. We willen hun verhaal meer in de wereld helpen en daarom hebben we hun naam gelinkt aan deze plaat. We willen natuurlijk ook een awareness kweken bij de luisteraar, want er is zoveel meer dan ieders eigen kleine wereldje. Er is anno 2011 nog steeds zoveel onrecht.”

Laten jullie je ook nog door andere dingen inspireren? “Er zijn zoveel voorbeelden te noemen van bands die zich inzetten tegen onrecht. Grootste voorbeeld is misschien wel Bono, maar ik luisterde vroeger zelf ook veel naar Rage Against The Machine, dat is ook wel een voorbeeld hiervan. We hebben ons door de jaren 80 shoegaze bands laten inspireren, maar ook door bijvoorbeeld Mastodon. Die band gebruikt regelmatig rare snaarinstrumenten en wij hebben daar op Innocent Blood ook gebruik van gemaakt. Qua riffwerk zijn we zeer gecharmeerd van Norma Jean, daar hebben we in het verleden ook regelmatig mee getourd.”

Innocent Blood is verkrijgbaar via de pay-what-you-want-constructie op BandCamp, waarom is hiervoor gekozen? “Nou, zo’n 90% van de muziekliefhebbers download alleen maar. Dus we willen ook die mensen iets legaals aanbieden. Natuurlijk hebben we ook een fysieke cd en we hopen dat de echte liefhebber een cd koopt. We denken ook dat deze plaat het goed zal doen op vinyl, dus die komt ook nog.” Ik sluit weer af met de schoenmaatvraag: “M’n schoenmaat? Waarom dat, vraag je dat altijd?” “Ja, dat is m’n afsluitvraag.” “Ik heb hele kleine voetjes Jeffrey, altijd als ik schoenen koop dan kijken ze me aan en zonder dat ik er al wat van zeg, zeggen ze ‘jij hebt zeker 42-43?’. Terwijl ik dat nog nieteens heb, ik heb maatje 41. Ik leef dus op kleine voeten. Wat is jouw schoenmaat trouwens?” “Dit is 45 geloof ik.” “Ja je bent ook wel een stuk langer.” En met deze vrolijke noot sluiten we het interview af.

Welkom terug in Nederland, maar waarom hebben we zo lang moeten wachten op een City And Colour show? “Ik moest natuurlijk de nieuwe plaat maken en ik had daarna geen tijd om te touren met deze band, want ik was gelijk weer onderweg met Alexisonfire. In 2008 had ik een enkele show in Berlijn, maar dat was eigenlijk tijdens een Alexisonfire-tour. Weetje, de laatste zes jaar was het simpelweg af en aan met beide bands.” Maar Alexisonfire is niet meer, waarom heb je uiteindelijk voor City And Colour gekozen? “Het hebben van twee bands werd me uiteindelijk te veel. Tijdens de tour met de ene band werd me al gevraagd wanneer ik met de andere band kwam en ook dat was niet zo tof. Ik had nooit verwacht dat het zo goed zou gaan met City And Colour, dus ik moest een manier verzinnen om beide bands de juiste aandacht te geven. Ik kwam op het punt dat m’n hart zei dat ik hiervoor moest gaan.”

“Alexis was tof: we hadden tien goede jaren, we hebben vier goede platen en we hebben veel getourd, maar het was tijd om verder te gaan. Ik wilde me focussen op City And Colour, want als ik dit niet zou doen dan zou het idee van Alexisonfire niets meer voorstellen. Ik wilde kijken wat er zou gebeuren als ik vol voor City And Colour zou gaan.” In het door George geschreven statement staat dat je voor de laatste tour de beslissing had gemaakt, hoe was deze periode voor je? “Ja, ik heb het de rest in mei 2010 verteld en daarna hadden we nog drie tours te gaan. Het werd vreemd naarmate het einde in zicht kwam, omdat iedereen wist wat er zou veranderen. Toen ik het vertelde was iedereen teleurgesteld, maar na pakweg een week kon iedereen het ook wel begrijpen. De tour was behoorlijk normaal, maar de laatste show was echt raar. Ook omdat we vragen kregen over de toekomst en de rest nog niet precies wist wat ze zouden doen. Ik was opgelucht nadat ik het vertelde, maar het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.”

Nu het heden, want je hebt een nieuwe City And Colour-plaat uit, Little Hell. Wat kan je hierover vertellen. “Wel, om bij het begin te beginnen: de hoes is geïnspireerd door een Nederlandse foto van de tulpenvelden. Ik dacht dat jij als Nederlander dit wel tof vind om te horen. Het is eigenlijk een geschilderde versie van een foto wat ik in een tijdschrift had gezien. Verder ben ik zeer trots op het album! We hebben hem op tape in een kerk in Hamilton, Ontario, Canada opgenomen. Het album moest zo natuurlijk mogelijk, nee, zo echt mogelijk klinken en dat is denk ik ook wel gelukt. Ik had geen zin in geklooi met Pro-Tools en dat soort onzin. Het is handig hoor, maar ik wilde gewoon iets anders.”

“Wat ik trouwens mooi vind is het contrast tussen de heldere kleuren van de hoes en de titel Little Hell. Net als het contrast van m’n muziek: ik heb een zachte stem, maar ik zing zielige liedjes. Dat idee. Het is niet per definitie makkelijker hoor, om zielige liedjes te schrijven. Maar het is gewoon mijn manier van schrijven. En ze zijn ook zielig tot een bepaald punt en daarna wordt het vooral erg hoopvol.” Het is realistisch? “Juist! Dat is simpelweg mijn manier en ik denk dat mensen weten wat ze kunnen verwachten bij mijn muziek. Als ze lol willen trappen, dan gaan ze maar Katy Perry of Lady Gaga luisteren ofzo, kunnen ze lekker over pokerfaces zingen. Dat is mijn ding niet, weet je. Dat soort artiesten willen het gehele spectrum bedekken: ze zijn born this way, waar ze vertellen dat ze helemaal okay zijn en daarna zingen ze gewoon over seks. Neem een, euh, Nickelback! Ze proberen alles te bedekken: ze hebben nummers over wereldvrede, strippers en van alles, maar het voelt niet echt aan.”

Little Hell heeft een heel andere vibe, in vergelijking met de vorige platen. Was deze verandering een natuurlijk proces of was het simpelweg de bedoeling? “Tijdens het schrijven bleven de nummers zichzelf bouwen, waardoor ik maar lagen bleef toevoegen. De ene keer wil ik ook simpelweg alleen maar zingen en gitaarspelen, maar als ik een goed idee heb voor een drumpatroon of een baslijn, dan ga ik dat natuurlijk gebruiken. De laatste vijf jaar heeft iedereen me in tweeën willen splitsen. Men zei dat ik twee kanten had: een was zacht en gevoelig en de ander was hard en boos. Maar ik heb geen twee kanten, het is helemaal mij. De ene keer speel ik hard en de andere keer speel ik zacht. De ene keer speel ik met een band en de andere keer niet. Voor mijn gevoel is Little Hell een goede dwarsdoorsnede van hoe ik nu ben. Ik probeer heel erg te evolueren met m’n muziek. Het doel moet zijn om steeds een beter liedje te schrijven.”

Dus eigenlijk is elk nieuw liedje automatisch je beste? “Ja, ik heb tijdens deze tour al twee nieuwe nummers geschreven en het zijn echt hele sterke nummers.” Op deze plaat werk je met heel veel mensen samen, is dit puur omdat het voor jezelf stukken makkelijker is? “Nee, dat is niet de achterliggende gedachte. Natuurlijk is het makkelijker, maar ik wilde vooral de rest van de band laten voelen dat het ook hun plaat is. Niet dat ik in m’n eentje een plaat inspeel en dat de rest van de gasten alleen voor shows komen opdraven. Ze kunnen de nummers meer eigen maken. Ik doe zelf ook nog genoeg hoor, zo heb ikzelf het laatste nummer gedrumd. Dat had ik nog niet eerder gedaan tijdens een opnameproces, terwijl ik ervan houd om te drummen.”

Een City And Colour-show is natuurlijk niet te vergelijken met een Alexisonfire-show, maar wat zijn de overeenkomsten voor jou? “Bij beide gaat het niet zozeer om een band op het podium, maar om iedereen in de zaal. Bij Alexis was dit heel energiek, maar het draaide om het publiek. Om de gehele sfeer eigenlijk. Bij City And Colour is het ook niet zomaar een show, ik praat veel meer en ik probeer iedereen erbij te betrekken.”

George schreef in het statement ook dat het nog niet voelt dat het helemaal afgelopen is met Alexisonfire. Wat kan jij hierover zeggen? “We proberen om volgend jaar een aantal echte laatste shows te spelen. We speelden afgelopen jaar wel onze ‘laatste show’, maar omdat we dat op dat moment nog niet wisten voelt het niet goed. Mijn beslissing was destijds genomen, maar het einde van Alexisonfire was op dat moment nog niet aan de orde. We willen het hoofdstuk goed afsluiten en ik hoop dat dit iets is wat de fans kunnen waarderen.” Wat kunnen we van jou nog verwachten? “Ik ga nog wel een tijdje door met touren. Ik heb drie albums gemaakt, maar ik heb nauwelijks echt getourd. En tijdens het touren ga ik door met schrijven, want ik schrijf eigenlijk altijd. Dus er komt ook vast ergens wel weer een nieuwe plaat aan. En daarna is het tijd voor een pauze, denk ik. ” Wat vindt je vrouw er eigenlijk van dat je altijd bezig bent met schrijven? “Weetje, ze vind het tof. Ze moet ook wel, haha! Nee, maar ze is er altijd bij en ze is vaak de eerste die nieuwe nummers hoort en ja, soms pas ik een nummer aan voor haar. Dat gaat dan hoogstens om een aantal woorden, maar toch.”

Wat kan je vertellen over een aantal nummers, ik noem een ‘Coming Home’? “Die heb ik tijdens de eerste echte Alexisonfire-tour geschreven, dat moet 2002-2003 zijn. Het ging eigenlijk over het leven tijdens de tour maar na thuiskomst was m’n vriendin, met wie ik samenwoonde, er vandoor gegaan. Dus het nummer maakte een soort verandering door: van een reisnummer werd het een nummer over reizen en liefde. Dat zijn trouwens m’n twee grootste inspiratiebronnen.” En ‘Little Hell’? “Het nummer? Dat gaat over een strijd die je mee kan maken tijdens een relatie. Niet perse met je vrouw of vriendin, maar ook met je ouders of goede vrienden. Het kan iedereen zijn. Het gaat niet alleen om de strijd zelf, maar ook over het doorkomen van zo’n strijd. En voor mijn gevoel is dat een soort thema op deze plaat, dus daarom heb het album naar dat nummer vernoemd.”

Tijdens een interview eerder dit jaar, vroeg de interviewer naar de toekomst van Alexisonfire. Je zei dat je dat niet wist, maar eigenlijk wist je dat dus wel. Was het moeilijk om deze vraag te beantwoorden? “Ja, want ik heb moeten liegen. Niet alleen op dat moment, maar bijna een jaar lang. Dat is zeer moeilijk: ik hou er niet van om te liegen, maar ik respecteer ook m’n vrienden. Daarom heb ik zo vaag mogelijk geantwoord.” En dan de laatste vraag, wat is je schoenmaat? “Ik heb een Amerikaanse negen, volgens mij heb jij iets grotere voeten.” Ik bedank Dallas voor z’n tijd en we wensen elkaar een fijne avond.

Foto’s door Bart Jansen.

Hoe zouden jullie de band omschrijven?

We zijn een stel vrienden die alternatieve rock maken en proberen met onze teksten zowel herkenning op te roepen als mensen aan het werk te zetten. Muziek vinden we namelijk ontzettend tof om te maken maar er zijn ook andere belangrijkere zaken in de wereld. Door prikkelende teksten te schrijven hopen we dat de luisteraars enthousiast worden om te kijken naar wat ze voor deze wereld kunnen doen.

Hoe zouden jullie de muziek omschrijven die jullie maken?

De muziek die we maken omschrijven we zelf als alternatieve rock. Je kan daarbij denken aan de muziek van bands als Anberlin, Paramore en Ivoryline, maar we zouden niet een band zijn uit de 21e eeuw zijn als we niet zouden zeggen dat we proberen een eigen geluid te hebben wat niet helemaal in een vakje te plaatsen is.

Waar halen jullie invloeden vandaan?

Invloeden halen we overal vandaan. We hebben allemaal een heel verschillende muzieksmaak, en als iemand een nieuwe liedje van Britney Spears laat horen dan wordt daar net zo geïnteresseerd naar gekeken als naar een nieuwe track van hardgazer band The Spirit That Guides Us.

Ik zag dat jullie onlangs een Bedroomtour hebben gedaan, wat hield dit precies in?

Kort gezegd spelen we een akoestische set in de slaapkamer van jongens en meisjes in heel Nederland. Vorig jaar zijn we dit concept gestart en door de enthousiaste reacties en het plezier wat we er zelf in hadden besloten we dit concept nog een jaar te doen. Het is heel eenvoudig, geen lange soundcheck gewoon gelijk to the point, muziek maken. Het maakt dan ook niet uit om 3 uur ‘s nachts thuis komen omdat we op de terugweg van een late bedroomshow in Heeswijk-Dinther, meisjes moesten afzetten in Maaskantje!

Ook zag ik dat jullie drummer onlangs genoodzaakt was uit de band te stappen, hoe vordert de zoektocht naar een vervanger?

We hebben een nieuwe bassist gevonden. Na onze zoektocht even te zijn begonnen constateerde onze ongekend getalenteerd bassist (die zowel kan bassen als drummer) dat hij eigenlijk wilde gaan drummen. De zoektocht naar een drummer veranderde in een  zoektocht naar een bassist en die vonden wij in Tim van Reyswoud. Tim is al jaren betrokken bij het management van Among This All en bij de eerste keer samenkomen bleek het ook meteen ‘koek en ei’, zoals wij dat op de Veluwe zeggen.

Jullie releasen de single op ROAR E-Zine. Vertel, waar gaat deze single over?

De titel van de single, ‘Analyze’, is de kern van het liedje. Door te analyseren en te observeren krijg je vaak hele interessante indrukken van een groep of persoon. Maar het gevaar is dat als je buiten jezelf treed, je alleen nog maar naar het leven bekijkt in plaats van zelf het leven leeft.

Jullie zijn momenteel bezig met de voorbereidingen voor de release van de nieuwe EP. Wat kunnen we van deze EP verwachten?

Op de EP staan vier nummers die alle vier een eigen verhaal vertellen. Twee liedjes gaan over persoonlijke ervaringen en de twee andere liedjes gaan over wat er gebeurd in de wereld. Wij hebben geprobeerd om een gevarieerde EP te maken, zowel tekstueel als muzikaal en we denken dat dit gelukt is!

Wat is de grootste ontwikkeling die jullie over de afgelopen jaren hebben gehad? Hoe kunnen jullie bijvoorbeeld jullie muzikale ontwikkeling omschrijven en hoe vergelijk je de EP van vorig jaar met het nieuwe materiaal? Is er iets veranderd qua stijl/muziek/techniek? Vertel eens wat over de productie van de EP?

De EP is qua sound een stuk natuurlijker dan de vorige. Bij de vorige EP hebben we geprobeerd om een cleane en gelikte sound neer te zetten. De nieuwe EP heeft dat minder waardoor er meer leven in zit. Er zitten meer toetsen partijen in, er zijn meer backing vocals en de gitaar rifjes zijn wat donkerder.

Hoe hebben jullie het schrijfproces ondergaan (wie schrijft de tracks)? Hoe werken jullie het uit?

Het schrijfproces wisselt. Aad Reinds (zanger) schrijft de muziek en de teksten voor nieuwe liedjes. De liedjes worden verder uitgewerkt, soms achter de computer soms in de oefenruimte. Uiteindelijk worden er preproducties gemaakt die steeds bijgeschaafd worden totdat we er enthousiast over zijn. Deze producties sturen we op naar onze producer Christiaan Stijnen (bekend van Destine en San Andreas).

Waar hebben jullie de EP opgenomen, hoe ging het er in de studio aan toe? Releasen jullie het op een label, of in eigen beheer?

De EP is opgenomen op landgoed Molecaten in Hattem. ‘no statues.’ hebben we opgenomen met Christiaan Stijnen en na deze opname tijd wisten we meteen dat ook de volgende release weer met hem opgenomen moest worden. Het is fijn samenwerken met Christiaan. Hij begrijpt goed wat we willen maken en weet dit gevoel ook perfect vast te leggen. In de studio maken we lange dagen, zo zijn de toetsen partijen na 12 uur ‘s nachts opgenomen. De EP releasen we in eigen beheer.

Waar gaat de EP over? Uit hoeveel tracks bestaat de EP en is er een bepaald thema aan de orde?

Het thema van de EP is individualisme. Veel mensen hebben tegenwoordig spaarlampen en eten één dag in de week geen vlees. Maar, we denken dat het niet gaat niet om af en toe iets goeds te doen om je geweten te sussen; wij denken dat we als mensen een compleet andere houding moeten hebben. Want, een beter wereld begint niet bij jezelf, maar een beter wereld begint als we ons gaan richten op anderen.

Het is misschien een zwaar thema maar wij hebben gemerkt dat we het zelf interessanter vinden om muziek te maken die onszelf aan het denken zet.

Wat zijn jullie hoogtepunten in jullie carrière dusver?

We hebben niet echt 1 hoogtepunt. We hebben bijvoorbeeld gespeeld met bands als The Chariot, The Spirit That Guides Us, Blaudzun, Only Seven Left, Destine, The Hot Stewards en al deze shows waren compleet verschillend. Wat we in ieder geval als hoogtepunten kunnen noemen zijn de shows die we zelf organiseren. Bij deze shows kunnen we zelf alles bepalen van draaiboek, tot de keuzes in licht en geluid en spelen in onze eigen geboortestreek voelt toch altijd als thuiskomen.

Wat zijn jullie plannen op korte termijn? En op lange termijn?

We hebben vandaag de single gereleased via ROARE-zine. Hij is gratis te downloaden zodat zoveel mogelijk mensen het kunnen gaan luisteren. 4 november hebben we onze release party waarin we de rest van de EP presenteren. Dit wordt dus weer een show wat waarschijnlijk een nieuwe hoogtepunt voor ons gaat worden, we hebben er nu al zin in. In de tussentijd zullen we verdere details bekend maken, zijn we bezig met ideeën voor een nieuwe video en met het plannen van een tour.

Willen jullie verder nog iets aanvullen op dit interview?

Wees welkom op onze releaseparty op 4 november. Blijf op de hoogte via onze Facebook voor informatie betreffende tijd/locatie/bands.

“Textures is een progressieve metalband uit Nederland, bezig sinds 2001, en sindsdien vier albums uit. Vanaf onze eerste cd Polars hebben we veel getourd door Europa, en de laatste jaren is dit uitgebreid naar Rusland, India en USA. Nu net getekend bij een van de grootste metal labels in Duitsland: Nuclear Blast, waar we nu onze vierde cd Dualism uitbrengen. Op dit moment typ ik dit interview in onze tourbus, rijdend door Californië!” Ondanks dat de band sinds het oprichten in positieve zin sterk gegroeid is kunnen de bandleden er nog niet van leven. “In metal zijn er maar weinig bands die er echt van kunnen leven inderdaad, wij dus ook niet. We hebben allemaal een part-time job naast Textures, en met beiden kunnen we in onze kosten voorzien.  De meesten van ons hebben een eigen bedrijf, een paar geven les, een paar hebben een eigen studio waarin bands worden opgenomen.  Met deze parttime/freelance banen is het wel weer makkelijker plannen met tours en shows.“

Textures wordt steeds vaker in een adem genoemd met de term ‘Djent’. “De term lijkt een nieuwe stroming, maar ik vind het persoonlijk een onnodige benaming voor progressieve metal. De stijl bestaat al langer, maar je zou Djent kunnen zien als progressieve metal met meer serene ‘ambient’ stukken. We hebben daar wel elementen van, maar we zien onszelf niet als Djent-band.”

Nuclear Blast werkt veel met digitale manieren om promotie te maken voor muziek. Gratis legaal Textures downloaden kan echter niet. Toch ziet de band het wel zitten. “Gratis doen we nog niet aan, maar veel is wel te streamen van meerdere sites. Ik denk dat dat veel helpt om de muziek te verspreiden. Illegaal wordt er natuurlijk veel gedownload, en dat zal ook altijd zo blijven. Natuurlijk voor ons en het label niet heel gunstig, maar aan de andere kant is op deze manier onze muziek wel in India terechtgekomen, en stonden er 4000 man onze teksten mee te schreeuwen toen we er optraden.. En dat terwijl onze muziek daar niet eens in de winkels ligt haha! Dus Voor onze bekendheid is het goed als de muziek zoveel mogelijk verspreid wordt.“

Het nieuwe album Dualism is het eerste album op Nuclear Blast. Dit heeft natuurlijk allerlei voordelen. “Nuclear Blast heeft ons al veel geholpen om op deze USA tour te zitten, dus dat is al een groot pluspunt van het label. Ook brengt het natuurlijk veel connecties met zich mee, internationale boekers en nieuwe pers contacten enz. We hebben nog geen nadelen kunnen ontdekken. We rijden op dit moment door Californië voor de Frak the Gods tour (genoemd naar een nummer van headliner Periphery van hun The Icarus Lives EP), het bevalt zeer goed! We zijn in twee weken van New York naar de westkust gereden, en de shows zijn zeer goed bevallen. De opkomst is heel goed, en de package van alle bands bij elkaar is erg sterk; de fans houden van dezelfde muziek, dus elke avond is het een gekkenhuis. Nu rest nog drie weken te gaan om langs het noorden terug naar het oosten te gaan, via Canada.”

Met een nieuwe zanger en toetsenist werd het album opgenomen maar dit blijkt het proces maar weinig beïnvloedt te hebben. “Het album was al grotendeels geschreven toen Daniel (nieuwe zanger) en Uri (nieuwe toetsenist) erbij kwamen. Dus zij hebben zelf goed hun eigen finishing touch eraan kunnen geven. Hierdoor klinkt het erg verfrissend, terwijl de originele Textures sound wel overeind blijft.”

De zang van Daniel komt mij geregeld angstwekkend identiek over aan de zang van Eric. Hebben jullie specifiek gezocht naar een zanger met hetzelfde soort stemgeluid? “Haha nee, dit was toeval. Het grappige is dat Eric degene was die Daniel voorstelde als vervangende zanger. Eric kende Daniel van vroeger, ze hebben samen muziek gestudeerd aan de Rock Academie in Tilburg. Dus op Eric’s aanraden hebben we Daniel gevraagd, en die zei meteen ja en stopte met zijn band Cilice.” Terwijl de zang op het eerste gehoor weinig verschilt, is het toetsenwerk heel anders dan de soundscape achtige passages van Richard. “We hebben inderdaad minder soundscapes gebruikt, maar voor de rest zijn de synthpartijen nog steeds in Textures stijl. De partijen zijn nog functioneler, en Uri heeft ook snellere loopjes toegevoegd omdat hij daar gewoon lekker gedreven is. Zo is het toch vernieuwend, terwijl het niet compleet anders is.”

Van het album is al een single uit en ‘Reaching Home’ heeft een radio edit, omdat vijf minuten te lang is voor reguliere promotie doeleinden. “We wisten bij het ingaan van de studio al dat er een radio-edit moest komen, dus we hebben twee versies opgenomen. Dat was best goed te doen, en het nummer is gewoon heel compact in de radio-edit, het stoort niet heel erg. De radio-edit bevat nog steeds alle elementen van het nummer. Natuurlijk is de normale versie wel het meest compleet.”

Ex-zanger Eric heeft toch nog bijgedragen op het nieuwe album in de vorm van de hoes. “Op de voorkant van de hoes staat een koordanser, die balanceert op een koord over een grote zee. Heel de CD gaat over contrasten, licht en donker, goed en kwaad, de goede en zware tijden in het leven, en balans vinden daartussen. De artwork in de rest van het boekje is gedaan door Remko, onze bassist. Daar worden de verhalen die in de teksten voorkomen, verrijkt met symbolische plaatjes.”

Stond de band met Silhouettes nog net buiten hun eigen provincie in Waterfront met Bossk en Mindscan. Ditmaal staan ze er wel weer, net zoals in 2006 tijdens Drawing Circles. In plaats van de 013 echter de Mezz, in plaats van The Ocean en Greyline echter Tesseract en When All Light Dies. “De Mezz in Breda is het dichtst bij waar we ooit begonnen zijn; In Etten-Leur. Dus de Mezz is een goed plek om een release show te doen, dachten wij. Maar daarnaast doen we ook releaseshows in Groningen en Utrecht!” Tesseract als keuze begrijp ik volledig, maar waarom WALD? “WALD heeft jarenlang na ons gerepeteerd in het oefenhok in Etten-Leur. Ze hebben dan ook net hun nieuwe CD uit dus het is een perfecte manier voor hun om er ook een grote show van te maken. Daarnaast zijn het gewoon erg toffe kerels, dus dat wordt zeker een feestje!”

Ook daarna kiest de band niet voor genregenoten, namelijk Face Tomorrow en Steak No.8. “Het zijn ook bekenden van ons, en gewoon toffe bands, het is gewoon cool om een package te hebben die gevarieerd is, anders ben je aan het eind van zo’n avond helemaal murw gebeukt.”

Met zoveel namen is het natuurlijk verleidelijk om even wat luistertips te vragen. “Karnivool – Sound Awake, Dead Letter Circus, The Omega Experiment, Tesseract, The Contortionist. Allemaal aardig nieuwe, experimentele en progressieve bands die zeer de moeite waard zijn om uit te checken!”

Textures staat 23 oktober in de Mezz, Breda om daar voor het eerst hun nieuwe nummers live in Nederland te spelen.

Zanger Robin Borneman, drummer Ronnie van Helvoirt en toetsenist Huub van Loon kenden elkaar vanuit de middelbare school. Bassist/electronics Evert Doomernik leerden zij later kennen via diverse feesten. Individueel speelden zij al in diverse bandjes, maar al snel hadden zij een gemeenschappelijk doel: een band beginnen en het publiek laten bewegen. Inspiratiebronnen vonden zij in bands als Muse, Soulwax en Motor. Kenmerk is in ieder geval het bombastische geluid dat deze bands hebben en zij ook willen voortbrengen. Individueel hebben de jongens echter een versassende smaak. Robin was in zijn jeugdjaren idolaat van Tom Waits en Peter Gabriël. Terwijl de Red Hot Chili Peppers in de belangstelling stond van Ronnie en Evert.

Fulltime met Dearworld bezig zijn, is op dit moment nog niet aan de orde. Zo studeert Ronnie op dit moment voor leraar maatschappijleer, heeft Evert mechanical engineering gestudeerd en is daarin werkzaam. Robin heeft aan het grafisch lyceum gestudeerd maar is momenteel werkzaam in de plaatselijke bioscoop. Toetsenist Huub van Loon studeert jazz aan het conservatorium in Tilburg en hoopt daar binnenkort af te studeren.

Ondanks dat ze hun dagelijkse verplichtingen qua werk en studie hebben, gaat Dearworld steeds meer tijd in beslag nemen. Gelukkig is er nog wel tijd om wat ontspanning te hebben in de vorm van sporten of uitgaan.

Ze zijn het er alle vier over eens dat hun optreden op het Solar Festival in Roermond in augustus dit jaar het absolute hoogtepunt was tot nu toe. Alles kwam samen op dat moment: het was mooi weer, enorm veel vrienden kwamen onverwacht kijken en tijdens het optreden kwamen zoveel mensen het podium op, dat de stagemanager in paniek begon te raken. Evert: “Solar is eigenlijk wel een festival waar wij als band thuishoren omdat het toch een dance-gerelateerd festival is. Als bezoekers gingen wij er altijd al heen.” Het optreden op Solar maakte hun familie ongelofelijk trots. Ondanks dat niet iedereen wist wat Solar was.

Tot nu toe zit de band nog niet bij een label. Huub hierover: “We doen nu in principe alles zelf en we zien hoeveel we daarmee kunnen bereiken. Het gaat nog steeds in een stijgende lijn en kunnen dat nog doorzetten. Mochten er in de toekomst andere partijen bij komen kijken, staan we als band wat dat betreft ook wat sterker. Wij investeren nu best veel in ons zelf. Als in een later stadium een label of platenmaatschappij komt, hoeven zij dat niet meer te doen en kunnen wij eisen aan hen gaan stellen in plaats van andersom.” Robin: “Als wij met een label een zee zouden gaan, zou een eis bijvoorbeeld zijn dat zij ons heel goed weg kunnen zetten. Dat ze veel connecties hebben in de underground dancescene. Ook in het buitenland. Wat dat betreft willen we heel graag naar Duitsland, België of Frankrijk. Daar is de markt voor ons veel groter.”

Een cd zit wel in de planning. Er zijn een aantal concepten uitgewerkt om opgenomen te worden, maar ze zijn nog zoekende naar een product waar ze echt achter staan. Evert: “We hopen binnenkort daarmee aan de slag te kunnen gaan.” Ze hopen de komende maanden behalve meer op te treden, ook te kunnen starten met de opnames van de cd.

Dearworld weet zich te onderscheiden ten opzichte van andere acts in hetzelfde genre door hun teksten. Waar andere bands weinig aandacht aan de tekst schenken, brengt Dearworld complete verhalen aan het voetlicht. Het is niet alleen volledig los gaan op het podium, maar ook een gedachte erachter hebben. Evert: “De meeste elektronische acts zijn meer gericht op het ‘feesten’”.

Maar eerst staat de band vanavond in Paradiso op het podium. Tussen bands als Annasaid en Chef’ Special. Een golf van elektrorock wordt over de zaal uitgerold. Het publiek reageert enthousiast en, net als tijdens Solar, vinden ook hier de Dearworld-stickers gretig aftrek. Robin en Evert lopen vertrouwd over het podium. Drummer Ronnie drumt z’n lijf leeg (ook al zit hij op een andere plaats op het podium als waar normaliter de drumkit staat) en Huub bezweert z’n toetsen als een ware magiër.

Na afloop zijn de heren niet geheel tevreden. Er zaten wat kleine probleempjes in de set. Maar het publiek heeft een geweldige show gezien.

“Natuurlijk hopen we allemaal dat we over vijf jaar op zoveel mogelijk plaatsen gespeeld hebben, maar belangrijk is dat we nog steeds bij elkaar zijn en met net zoveel plezier spelen als nu”, zegt Ronnie. Robin hoopt eigenlijk wel dat hij tegen die tijd niet meer bij de bioscoop werkt.

Tot slot was er de eeuwigdurende vraag wat nog niemand over Dearworld weet. Het levert veel gelach en hilariteit op. Blijkbaar zijn er weinig geheimen. Robin merkt tenslotte nog wel op: “Alles wat mensen moeten weten, weet in ieder geval iemand. Alles wat mensen niet moeten weten, verzwijgen we dan ook.”

Zoals te verwachten valt gaat het vrij goed met de band. “De plaat krijgt veel positieve reviews en we hebben nog een pak mooie shows gepland dit jaar. Oathbreaker is Caro op zang, Lennart op gitaar, Gilles op bas en mezelf (Ivo, red.) op drums. Het is nu al een drukke tijd voor de band, met onder andere Ieperfest achter de rug, maar het wordt nog drukker. Vanaf het najaar wordt het erg druk voor ons. Momenteel wordt een tweetal Europese tours geboekt en daarnaast spelen we ook nog veel losse shows. Tussendoor proberen we ook aan nieuwe nummers te werken, zodat een nieuwe plaat niet al te lang hoeft uit te blijven.

Oatbreaker heeft een zangeres en bij andere bands waarbij vrouwelijke bandleden aanwezig zijn (Musth, Bleeding Through, Walls of Jericho) is er onevenredig veel aandacht voor hen in artikelen. Oathbreaker heeft hier echter niet veel last van. “Op een manier kun je wel verwachten dat er toch steeds weer veel aandacht wordt besteed aan het feit dat wij een zangeres hebben, aangezien het merendeel van de bands in hardcore/punk toch voornamelijk uit allemaal mannen bestaan. Zelf zijn wij daar echter niet zo bewust mee bezig, er zit geen groot idee achter. Oathbreaker bestaat uit vier personen, en één daarvan is toevallig een vrouw. Meer is het niet.” In de 013, samen met Earth Crisis opende The Fifth Alliance, ook met een frontvrouw. “Ik denk dat we ze nog net hebben zien spelen toen we toekwamen, we hadden wat vertraging door het drukke verkeer op de ring van Antwerpen. Was zeker een goeie set van hen. Op zich maakt het voor mij totaal niet uit of er in de andere bands op de affiche mannen of vrouwen zitten, een goeie band is een goeie band los van wie er al dan niet in speelt. We zijn wel niet echt fan van het label ‘female fronted hardcore’. Het is nu eenmaal zo dat wij met een zangeres werken, maar de neiging om het label ‘female fronted’ te gebruiken zegt misschien meer over de muziekscene op zich dan over ons als band. Ik denk dat Caro het zeker en vast leuk vond om  eens samen te spelen met een andere band die niet volledig uit mannen bestaat. Het leek me op die show ook volkomen toevallig dat er twee bands met een zangeres op de affiche stonden. We zouden het absoluut niet fijn vinden geboekt te worden voor optredens waar er echt een punt wordt gemaakt van dat ‘female fronted’-label.”

De band zette een positieve show neer als opener tijdens de show met labelbazen Converge en hun land- en labelgenoten van Rise and Fall? “Eindhoven was de kleinste van de optredens die we met hen deden. In Duitsland en België was er een pak meer volk. We waren heel blij de kans te krijgen daar te spelen en het was vooral heel inspirerend om een band als Converge van dichtbij aan het werk te zien.”

Een bijzonder nummer is ‘Sink into Sin’, een samenwerking met Colin en Mathieu van Amenra. “Dit heeft ook weer te maken met de bedoeling om het geheel interessant te houden voor de luisteraard. We wilden op verschillende manieren variatie brengen, en konden niet neen zeggen tegen de mogelijkheid om gebruik te maken van de talenten van artiesten als Colin en Mathieu, die voor ons gelukkig binnen handbereik lagen.” Zoals ik al in de recensie aangaf vind ik het niet zo passen tussen de rest van het album. Voor de band is dat anders. “Het nummer op zich hadden we al gemaakt voordat er sprake was van een samenwerking. Het enige wat er aan veranderd werd was de toevoeging van Mathieu z’n gelaagde gitaren en Colin z’n zang. Dat zijn beide natuurlijk heel karakteristieke dingen, dus ik kan me voorstellen dat dit voor de luisteraar anders overkomt en misschien meer als een Amenra-nummer aanvoelt. Doordat Colin z’n stemgeluid zo anders is dan dat van Caro, wordt de luisteraar wel weer even goed wakker geschud.”

Voor ‘Origin’ is een videoclip uitgekomen. Uit de reacties blijkt dat videoclips voor Oathbreaker in elk geval nog wel relevant zijn in een tijd waarin bijna iedereen zijn muziek via het internet binnenkrijgt? “Mathieu Vandekerckhove, de gitarist van mijn andere band Amenra, heeft die video volledig gefilmd en gemonteerd. Bij Amenra staat hij ook in voor alle visuals, dus hij weet wel aardig weg met dat soort dingen. Dankzij zijn bedrevenheid konden we heel snel en goedkoop die video maken en achteraf bekeken is dat toch wel een erg goeie beslissing gebleken, als we zien hoeveel views er waren op youtube en hoe vaak het filmpje geshared werd op Facebook. Ik denk dat mensen het gewoon leuk vinden als ze zich visueel iets bij een band kunnen voorstellen.”
 

Steeds meer bands stellen hun muziek op een legale wijze digitaal kosteloos aan, omdat illegaal downloaden net zo makkelijk is. Oathbreaker doet hier niet aan mee. “Maelstrom werd door Deathwish al voor de release integraal kostenloos via Soundcloud beluisterbaar gemaakt, en we maken ons zeker geen illusies: via allerhande blogs kan je de plaat met enkele klikken van de muis downloaden. We bieden uiteraard echter de plaat ook te koop aan omdat het financieel anders niet haalbaar is om muziek te blijven uitbrengen. Als band willen we een bepaalde standaard van geluidskwaliteit nastreven en hoewel onze opnamekosten slechts een fractie bedragen van wat bekendere bands spenderen, zijn alle inkomsten uit de verkoop van vinyl, cd’s en digitale downloads erg welkom voor ons. Ik vind het erg moeilijk hierover een principieel standpunt in te nemen. Zelf download ik weleens muziek, maar doordat ik er zelf mee word geconfronteerd hoe die verkoopscijfers toch wel een reële impact hebben, betaal ik ook nog altijd vaak voor albums.”

Altijd leuk blijft ter afsluiting te vragen wat de lezers van dit interview ook moeten gaan luisteren? “Onze vrienden van Hessian doen het momenteel erg goed in België en zijn zeker een aanrader. Wij willen gewoon iedereen bedanken die de moeite doet om Maelstrom te checken. Bedankt ook aan ROAR voor de interesse in onze band!”

Vijf jaar geleden

De band begon vijf jaar geleden toen oprichter Tom geobserdeerd werd door de Amerikaanse bands Whirlwind Heat en Be Your Own Pet. De band is in de huidige vorm echter pas ontstaan op Reading Festival, een populair rockfestival gehouden in het gelijknamige Reading in Engeland, in 2008. ‘De eerste drummer had besloten dat hij niet meer in de band wilde zitten en in een dronken gesprek hebben we besloten dat Tom het gingen overnemen’, laat Matt weten. ‘We hadden daarvoor elkaar al eens ontmoet bij het allereerste optreden van run,WALK! en volgens mij heb ik diezelfde avond al laten weten dat ik graag in de band zou willen stappen’, voegt Tom toe.

Het tweetal is slechts twintig jaar en heeft reeds veel bereikt in hun korte loopbaan. Het grootste headline optreden was in 2010 in de Duitse hoofdstad Berlijn. ‘Daar waren echt ongelofelijk veel mensen. We hebben er ontzettend veel plezier gehad en het publiek was geweldig .We zouden er graag nogmaals willen spelen’, roept het tweetal. Maar het allergrootste optreden was in Camden Underworld met Rolo Tomassi. De groep begon in de concertzaal een korte tournee met hun labelgenoten en het was mede hierdoor onvergetelijk. ‘Nadat we hadden opgetreden kon ik naar mijn favoriete band gaan kijken’, zegt Tom. De optredens in Amerika hebben ook veel indruk gemaakt op de mannen. Ze hebben geproefd van de DIY-houding daar en willen graag meer.

Verwachtingen

De mannen worden door veel media positief ontvangen en worden veelal omschreven als ‘frontrunners of the underground music scene’ en ‘new roars on the block’ en de verwachtingen worden hierdoor groter en groter. ‘Het is leuk om te horen, maar ik zou niet zeggen dat het ook echt klopt. Het zou natuurlijk leuk zijn om te groeien en er hierdoor van te kunnen leven. Maar het is zeker niet onze bedoeling om bijvoorbeeld mainstream te gaan, maar het is wel ons doel om zo lang mogelijk te blijven spelen, ongeacht in welk hokje we gestopt worden’, laat Tom eerlijk weten.

‘We hebben zoveel vrijheid in de band en als we een kant zouden opgaan die we niet meer willen, dan zijn alleen wij hiervoor verantwoordelijk en te verwijten’, zegt Matt. Het grootste doel van het tweetal is vooral om herrinderd te blijven in de muziekscene en hopelijk mensen te kunnen beïnvloeden. En vooral om erg, heel erg, trots te zijn op iets wat ze zelf hebben bedacht en gecreëerd. Ook het reizen en ontdekken van nieuwe plekken in Europa is een grote bijkomstigheid. ‘We hebben veel geweldige mensen ontmoet en briljante nachten meegemaakt’, roept het tweetal tevreden.

Nieuwe nummers

Het schrijven van muziek gaat enorm snel en zo bewijst ook hun discografie. Na een mini-album “I Hope This All Works Out So I Can Stop Standing On Even Amounts Of Manholes In The Street”, een instrumentale titeloze EP, wat compliatiewerk en de EP “Peekay” zit er alweer nieuw werk in de pijpleiding. ‘We hopen dat we in Nederland nog nuchter genoeg zijn om ook nieuwe nummers te gaan spelen. Maar zonder grappen; we hebben minimaal twee nieuwe nummers die we willen gaan spelen. We hebben momenteel een aantal nummers geschreven die op ons album komen en op het compilatieschijfje Topshop/Holy Roar 7”.

Het tweetal heeft slechts twee optredens in Nederland gehad, maar is erg te spreken over het ontvangst in Nederland en overal in Europa. En aangezien Matt een groot fan is van de Amsterdamse popgroep The Vengaboys, heeft hij vooral veel zin om eindelijk te kunnen spelen in onze hoofdstad in september. Maar het grootste doel is om iederen in Winston Kingdom hetzelfde gevoel te geven als Matt destijds had als 15-jarige bij een optreden van Bloc Party.

“Alles wat we meemaken is te gek. Van het één komt het ander: we spelen met een toffe band die ons leuk vindt en daardoor komen we weer in contact met iemand anders. Momenteel zitten we op een soort van high, het zit even mee. En omdat de plaat in maart officieel is uitgebracht in Duitsland, zijn we nu veel bezig in het buitenland.”

Volgens drummer Maarten van der Wal is er vrij weinig veranderd na het uitbrengen van Lone Wolves. Een directe tweescheiding is niet zozeer te zien. “Er zijn meer mensen die in ons geloven, maar het mooie vind ik dat er binnen de groep niks is veranderd. We zijn nog net zo raar op het podium als naast het podium. We zijn heus wel professioneel, we hebben betere apparatuur gekocht omdat we door de aandacht deze mogelijkheid hebben gekregen. Het is dus allemaal iets georganiseerder, maar we genieten er nog evenveel van en zijn nog net zo gedreven als vier jaar geleden. Een verschil is onder andere dat we nu meer bereik hebben en leukere shows doen.”

My City Burning staat onder contract bij I Scream Records, dit label geeft de band een stempel mee – een soort keurmerk. Maarten: “Op het moment dat je niet getekend bent, dan word je als band minder snel serieus genomen. Op het moment dat I Scream achter je staat en je vraagt of jouw band kan spelen, dan denken personen en zalen sneller dat het wel goed zal zijn. Wij werken als band zelf namelijk nog steeds heel hard. Ons grootste optreden was bijvoorbeeld met Machine Head in Luxemburg, toen hadden we enkel nog een demo uit. We speelden in een zaal waarin ongeveer zesduizend man in past, en toen waren we pas twee à drie jaar bezig.”

Het feit dat My City Burning prachtige kansen heeft gekregen, heeft de band in een nieuwe fase geplaatst. “We hebben vier jaar gedaan over het schrijven van de plaat en nu zijn wij alweer bezig met de volgende plaat die ergens volgend jaar uitkomt. We zijn nu druk aan het schrijven en hebben zo’n zes à zeven nummers op de plank liggen. Voorheen waren we leuk muziek aan het maken en dan krijg je opeens de kans om een plaat uit te brengen, maar kom je tevens in die molen terecht van ‘volgend jaar moet er wel echt weer een nieuwe plaat uitkomen’. Dit is wellicht de grootste verandering, er worden nu namelijk dingen van je verwacht en dat is opzich wel een beetje eng, maar ook weer heel leuk.”

Maarten heeft aan de Rockacademie gestudeerd, maar daarnaast ook communicatiewetenschap afgerond. “Het klinkt misschien raar, maar ik wil eigenlijk niet mijn geld verdienen met muziek maken. We doen wel allemaal leuke, grote dingen nu, maar ik ben bang dat wanneer ik mijn geld ermee ga verdienen, het mijn prioriteit wordt. Nu geniet ik van het reizen en het dingen meemaken, zo ben ik de afgelopen vijf weken in zes verschillende landen geweest en heb ik duizenden kilometers gereden in een busje – en ik hoef mij nergens zorgen over te maken. Als ik rekeningen ervan zou moeten betalen, dan krijg je van die angsten als ‘krijg je wel op tijd je geld, verdien je er wel genoeg mee’, et cetera.”

My City Burning heeft de kans gekregen om te touren in een heuse nightliner. Vorig jaar zat de band drie weken lang in een enorme tourbus en deed 22 shows. “Dat is echt supervet. In een busje reizen heeft ook zijn charme, maar dan ben je eigenlijk vet gaar als je aankomt. Laatst speelden we in Praag, maar dan zit je eerst elf uur in een bus en ben je helemaal stuk. Het grootse touren in een tourbus: dat is toch waar elke Nederlandse band van droomt en het is óns gewoon overkomen. Ik denk niet dat wij op een hoger niveau zitten dan andere Nederlandse bands, we werken er als band gewoon hard voor en we weten ook wel dat we mazzel hebben gehad. Je moet maar net even de juiste mensen kennen. Het is inderdaad vaak een geluksfactor, hoe lullig dat ook klinkt. Maar, we zitten nu bij M.A.D. Tourbooking en zijn daardoor in een nieuwe pool terechtgekomen. Er zitten honderd bands bij, wij staan dan weer onderaan de ladder en moeten er zeker van zijn dat ze weten dat wij er ook nog zijn!”

My City Burning is nog lang niet klaar met de wereld. “We hangen iedere dag aan de telefoon met contactpersonen om te vragen of we nog op de bill passen. We krijgen het niet allemaal zomaar toegeschoven. Toch hopen we voor nu dat onze bassist weer terugkomt. Hij heeft in Patronaat, toen we daar speelden met Blood For Blood, zijn achillespees gebroken en is inmiddels al drie maanden uit de running.” Op lange termijn hoopt My City Burning ook wat meer licht te kunnen laten schijnen op Nederlandse bands. Volgens Maarten worden Nederlandse bands vaak ondergesneeuwd door Amerikaanse bands, terwijl ons kikkerlandje ook muziek van de hoogste plank levert. De boodschap die hij graag wilt nageven kan inderdaad dan heel cliché overkomen, maar is niets minder dan waar: “support your locals”.

Space Is Only Noise, het debuutalbum van Nicolas Jaar dat afgelopen februari uitkwam, is anders dan de muziek die we van hem kenden. Het is als een soundtrack waar je wordt ingezogen. Na drie kwartier melodieuze ritmes, abstracte geluiden, field recordings en stemfragmenten, waaronder Ray Charles’ ‘I Got A Woman’, heeft ieder individueel een uniek verhaal van wat er zich afspeelde in zijn of haar hoofd tijdens het beluisteren van het album. Mijn persoonlijke filmpje speelde zich af in een donker bos met hoge bomen, waar de zon heel hard probeert doorheen te schijnen. Wanneer ik hem dit voorleg, zegt hij hier heel blij mee te zijn. “Het doel dat ik mezelf stelde was om een kleine microcosmos te creeëren met een begin- en eindpunt waar tussenin van alles kan gebeuren, een landschap van 360 graden waarin je kan rondkijken, in plaats van een voorgeschoteld verhaal. Ik zie dit en jij weer dat. Een vriend van mij moest denken aan een volkaan waar ze onder door proberen te gaan, dat vind ik tof, daar had ik nooit aan gedacht. Het is in de handen van de luisteraar, niet van mij”.

Het eerste lied dat hij produceerde voor op het album, maakte hij toen hij zeventien was, vier jaar geleden. Het eindresultaat is mooie, maar misschien te moeilijke muziek voor de gemiddelde luisteraar. Nico denkt lang na om hierover zijn mening te verwoorden. “Ik hoor dat wel vaker, maar ik probeer niets out of the ordinary te doen. Ik heb een utopische creatie in mijn hoofd die ik probeer te bereiken, maar alles dat ik maak resulteert in het falen van mij daarin. Het kan overkomen als moeilijke muziek, maar het is meer introspectief dan intellectueel. Ik maak geen ingewikkelde jazz muziek als Schopenhauer, het gaat om mijn poging om jullie iets te laten voelen. Ik zou mijn muziek niet intellectueel willen noemen, ik noem het liever emoties.”

Nico laat zijn computer zien. Het is zijn meest waardevolle bezit, er staat een soundbank vol geluidjes op die hij gebruikt en recycled tijdens het maken van muziek. Hij heeft geen idee waar de meeste van die geluiden, die hij gedurende de afgelopen paar jaar heeft verzameld, vandaan komen.  Tijdens het produceren van liedjes, luistert hij naar zijn gevoel. “Ik zal nooit van tevoren bedenken dat ik bijvoorbeeld een jungle gevoel wil neerzetten. Ik ga nog liever dood”. Daarom is ‘Colomb’ zijn lievelingsnummer, omdat het zichzelf creeërde. Het liedje was al half af, hij had alleen nog vocals nodig. Die avond keek hij een Franse film, de stem opnam van de actrice en het door auto-tune gooide. Normaal gesproken krijg je hele cheesy songs met deze applicatie, maar dit keer vormde het lied zichzelf automatisch met als resultaat een verdrietige lied.

“Soms is dat hoe het gebeurt; ik heb een plaatje in mijn hoofd, bijvoorbeeld een architecturale ruimte, en daar zoek ik dan samples bij die me daar aan doen herinneren”.

Het verhaal dat achter ‘Keep Me There’ zit, maakt het lied nog mooier. Ik kreeg het idee bij dit lied dat je stiekem een slaapkamer ingluurt en daardoor een intiem dialoog tussen twee geliefden kan opvangen. En blijkbaar zit ik daar niet fout met mijn fantasie.
Twee jaar geleden woonde Nicolas in ‘The Marcy Hotel’, de club van het label Wolf&Lamb. Gedurende de zomer dat zij aan het touren waren in Europa, sliep Nico op een opblaasbed op de dansvloer. Op een morgen werd hij met een kater en zijn toemalige vriendin wakker. Het opblaasbed was leeggelopen die nacht, en er zat alleen nog lucht aan de zijkanten van het verder platte bed. Ze moesten er heel hard om lachen en zonder dat hij het doorhad, had hij dit met zijn telefoon opgenomen. Een stukje van dit gesprek gebruikte hij voor dit lied. Hij: “we’re in a bad bed right now” Zij: “it’s not a bed, it’s like a balloon”.

Alsof hij het niet al druk genoeg heeft, studeert Nico volgend jaar ook nog eens af aan Brown University. Tijdens mijn google zoektocht, stuitte ik op een essay dat hij ooit heeft geschreven voor zijn studie comperative literature. Met de komst van de zomervakantie kreeg hij eindelijk tijd voor een verlangde Europese tour. “Ik wil niet óf alleen muziek maken óf alleen studeren, want als ik dat zou doen dan zou ik slecht zijn in beiden. Ik ben geen wonderboy, het is niet zo moeilijk. Het een voedt het ander, het maakt me productiever”.

In de afgelopen anderhalf jaar heeft Nico, naast het studeren en het produceren van tracks voor zijn album, zo’n twintig remixes gemaakt van bestaande liedjes. Bekende tunes als Nine Simone’s ‘Feeling Good’ tot When Saints Go Machine’s ‘Fail Forever’. De laatstgenoemde Deense band sprak ik afgelopen mei voor ROAR E-Zine, en ze waren heel erg te spreken over de remix van Jaar’s hand. “O, dat wist ik niet eens, ik heb ze nog nooit gesproken, wat leuk”.

Het onpersoonlijke zakendoen van grote labels trekt hij niet zo goed, en daarom is hij zo te spreken over zijn eigen label, Clown And Sunset. Tegenwoordig zegt hij niet zomaar ‘ja’ tegen nieuwe opdrachten, en is hij wat kieskeuriger. Want tja. Dat kan hij nu natuurlijk ook zijn.

Die avond kreeg een vol Paradiso vijfenzeventig minuten de Nicolas Jaar experience. Samen met een band zette hij de zaal compleet op zijn kop. De dag na de show werd hij geboekt als allerlaatste naam voor Pitch festival te Amsterdam, waar hij aanstaande zondag nogmaals voor het Nederlandse publiek zal spelen. Als je hem nog niet gezien hebt, pak je kans en koop dan snel een kaartje, voordat hij aan zijn laatste studiejaar begint en wat minder te zien zal zijn.

Hoe is jullie dag? De Apocalyps is in aantocht, hebben jullie een leuke, laatste dag? Peter: “Het is een goede dag om te sterven, het weer is goed. Ik ben al voorbereid op de hel, ben al best verbrand, dus als de vlammen komen zal het wel meevallen.” Vanavond dus de laatste show. “Ja, we gaan hard rocken voordat het allemaal afloopt. En we zijn in Amsterdam, dus we kunnen ons nog even tegoed doen aan alles wat de stad te bieden heeft.” Heel rock-‘n-roll. “Mensen denken dat we een gevoelige, zachte folk band zijn, maar het zou je nog verbazen hoe rock-‘n-roll we zijn” zegt Peter met een kopje thee in zijn handen. Als ik hem daar op wijs springt Scott lachend bij: “Hij heeft al de hele ochtend bier gedronken!” Peter: “Deze tour is tot nu toe best wel gestoord. Sommigen die gewoon hele nachten niet slapen. Maar afgezien van ons zachte imago, denken mensen dat ook de muziek heel rustig zal zijn, terwijl we toch ook soms redelijk hard spelen.”

Als je op YouTube naar Dry the River zoekt kom je ook uit bij de band Sons of Disaster die een nummer heeft met dezelfde titel. Ik dacht even dat ik een Amerikaanse, christelijke hardcore band zou interviewen. Peter: “Nou, we hebben bijna allemaal wel een achtergrond in hardcore. Ik weet dat je dat niet zou denken vanwege al deze gezichtsbeharing en slechte kapsels, maar we hebben hiervoor allemaal in hardcore bands gespeeld. Ik gaf die herrie op toen ik geneeskunde ging studeren en begon wat rustigere folk nummers te schrijven. Ik kwam deze jongens weer tegen, met wie ik eerder in die bands had gespeeld en we sloegen een nieuw pad in. Maar we zullen nooit onze hardcore roots verloochenen. Ik denk dat we daarom een wat hardere manier van spelen nastreven, ook al maken we folk.”

Op YouTube is een akoestische versie van ‘Bible Belt’ te vinden, opgenomen in een park in Londen. Deze video heeft onderhand veel views gehad. Matt heeft daar zijn arm in het gips. Wat was er gebeurd? Was het een rockband verantwoord ongeluk? Matt: “Ja, absoluut! Ik fietste de hoek om, werd geschept door een auto, vloog over de motorkap en landde op mijn arm.” Je redde niet iemand tijdens je val? Een baby bijvoorbeeld? “Ja, ik redde inderdaad een baby! Die ving ik met mijn andere arm. Maar ik denk echt dat die gebroken arm bevorderlijk was voor het aantal views op YouTube. Het breken van mijn arm was dus één van de beste dingen die me ooit is overkomen.” Misschien had je beter nog meer kunnen breken? ”Ja, zittend in een rolstoel, tot aan de nek in het gips was misschien wel beter geweest.” Kan je altijd nog doen. Scott: “Afgelopen nacht in het hotel zaten we bij een open raam. Beneden was niks en we daagden elkaar de hele tijd uit om te springen. Dus ik dacht, ok, ik doe het wel. Maar toen begon iedereen mij te wijzen op de moeilijkheden wat betreft basgitaar spelen in een rolstoel, als ik twee gebroken benen heb. Dus uiteindelijk sprong niemand. Gemiste kans wat betreft een nieuwe YouTube hit.”

httpvh://www.youtube.com/watch?v=J4EoNZQ0reI

Dat ‘Bible Belt’ filmpje laat een hele harmonieuze band zien, jullie lijken erg op elkaar ingespeeld. Zijn jullie beste vrienden, of gaat het ook weleens hard tegen hard onder elkaar? Matt: “We maken zeker wel ruzie. Vaker over wie de afwas doet, we wonen namelijk met z’n vijven in een drie kamer appartement in Oost Londen. Sommigen van ons slapen op banken, matrassen op de grond. En natuurlijk zijn er ook wel discussies met betrekking tot nummers schrijven. Iedereen heeft zijn eigen smaak en we zijn allemaal wel heel verschillend.” Scott: “Matt kan soms ‘langzamer, langzamer’ roepen en ik dan weer ‘nee, sneller!’, dat soort typische dingen. Maar dat komt de creativiteit uiteindelijk wel ten goede en als uiteindelijk iedereen blij is met het resultaat is het wel heel tof.”

Net als bij een band als Midlake schuilt een deel van de kracht van de nummers in de mooie samenzang. De harmonieën zijn betoverend. Scott: “We kwamen er per toeval achter dat ik kon zingen. Ik had het eigenlijk nooit eerder geprobeerd. Op een dag dachten we, waarom proberen we het gewoon niet samen? Mij lukte hoog erg goed, dus dat werd mijn taak. Matt is een slimme gast en hij weet altijd uit te zoeken hoe hij tussen de stem van mij en Peter een midden kan vinden. En verder komt het eigenlijk best wel natuurlijk.”

Maar nu hebben we het al een tijdje over een YouTube filmpje. Wanneer kunnen we het over jullie album hebben? Komt die nou binnenkort? Peter: “Ja, uiteindelijk komt er echt een album! We zitten op de helft. Tien of twaalf liedjes zijn inmiddels opgenomen. We proberen ermee op te schieten.” Geen druk vanuit het label? Nee, ze weten hoe krap wij zitten met onze tijd en hoe veel we optreden. We doen ons best. De echte druk komt van de mensen die onze concerten bezoeken. Ze willen dan iets om mee naar huis te nemen en dan moeten wij ze steeds maar weer teleurstellen.” Maar geen wake up calls van het label, om ervoor te zorgen dat jullie niet de hele dag in bed liggen? Peter: “Nou, de laatste keer dat we in de studio waren had het label iemand naar Connecticut gestuurd die kwam checken of we wel echt aan het werk waren. Maar ik beloof het: die plaat komt!”

Geen album, maar wel spelen op Glastonbury. Hoe krijgen jullie het voor elkaar? “Er is wel een single uitgebracht op Dying Giraffe Records, maar eigenlijk weet niemand hoe dit allemaal zo goed kan gaan zonder album. Het is wel een beetje ongebruikelijk. Maar we hebben veel aan het internet te danken, aan YouTube en Facebook. We kunnen de muziek die we hebben makkelijk de wereld in sturen en daarnaast touren we veel.”

Kunnen jullie om een breder beeld te geven van wie jullie zijn vertellen welke muziek in de bus opstaat? Peter: “Dat ligt eraan wie er rijdt. We vinden allemaal het nieuwe Wild Beasts album heel vet. Gisteren toen ik achter het stuur zat luisterden we naar Coheed and Cambria. Maar bands als At the Drive in en The Mars Volta vinden we allemaal tof. Bij bepaalde gelegenheden komt Michael Jackson voorbij, Creedence Clearwater Revival. Die invloeden hoor je ook wel in de muziek. Zoals Michael Jasckson; dat hoge zingen.”

Als jullie één iconisch persoon aandachtig zouden kunnen laten luisteren naar het album – als het album ooit afkomt, tenminste, wie zou dat zijn? Scott: “Jezus! Lijkt me vet om te zien wat hij ervan zou hebben gevonden. Dat is de eerste die in me opkomt.” Peter: “Ik zou het te gek vinden als Leonard Cohen ernaar zou willen luisteren. Wat tekstschrijven betreft is hij voor mij echt een inspiratie. Hij kan maandenlang aan één tekst werken en het steeds weer blijven veranderen en verbeteren. Hij is zo poëtisch en in mijn ogen is hij een wijze man. Ik zou zijn mening heel graag willen horen, dus dat lijkt me fantastisch.”

In het Apocalyptische jaar 2012 kunnen we dan toch echt het debuutalbum verwachten; iets om naar uit te kijken! Tot die tijd is het aan te bevelen, als de mogelijkheid zich aandient de band live niet te missen. In de zomer staan de jongens op verschillende festivals in Europa. Nieuwe data voor Nederland zijn nog niet bekend, maar het is zeker dat we nog veel meer van Dry the River gaan horen.

De bescheiden doorbraak die de band begin jaren negentig kende was een bizarre samenloop van omstandigheden. Bewonderaar Kurt Cobain nodigde de broertjes Meat uit om drie nummers mee te spelen tijdens de unplugged sessie die Nirvana voor MTV opnam. Dat Cobain zich nog geen vijf maanden laten door zijn hoofd schoot en deze unplugged sessie in rap tempo uitgegeven werd heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het succes van de Meat Puppets. Dat de Puppets zelf het heerlijk in het gehoorliggend album Too High To Die uitbrachten met daarop als kers op de taart de single ‘Backwater’ was een tweede gegeven. Zanger en gitarist Curt ziet dit geval van succes toch anders: “Ik heb het nooit als een doorbraak gezien we hebben altijd publiek gehad. Het is moeilijk succes te kwantificeren aan de hand van het aantal mensen dat naar optredens komt of het geld wat je verdient. Ik ben nooit zo geïnteresseerd geweest in wat andere mensen als succesvol beschouwden. Ik merkte niet echt verschil door die Nirvana unplugged sessie of ‘Backwater’ behalve hoe mensen buiten de band op ons reageerden. Voor mij heeft het altijd gedraaid om het spelen, de optredens waren de echte beloning.”

Hoe je succes ook wil definiëren het feit wil dat het midden jaren 90 goed ging met de Meat Puppets. Maar de voorliefde die de broertjes hadden voor illegale middelen zorgde vooral bij broer Cris voor een zelfdestructieve verslaving. Als het optreden wat Curt zag van The Pogues op Voodoo Fest in 2009 ter spraken komt blijkt dat zijn tolerantie voor verslaafde redelijk klein tot niet bestaand is (ditzelfde blijkt te gelden voor zwervers en straatmuzikanten een accordeonist op het Leidseplein wordt met een kwade blik afgewimpeld, over broer Cris die wel wat geeft zegt Curt: “He’s got a bloody bleeding hart”): “Wat ik goed vind aan The Pogues is niet het spektakel van Shane MacGowans’ dronkenschap. Ik vind de muziek goed, ik hou van Keltische muziek en hun kijk daarop, en ik vind zijn stem mooi. Die idiotie binnen de rock heb ik teveel gezien. Ik ben opgegroeid in Phoenix het krioelt daar van de junkies en shitheads. Ik snap gewoon niet hoe ze het volhouden avond aan avond behalve, en dat moet het geval zijn, als ze weten dat het een verkooppunt is. Die gast is een grote bende en ze weten dat ze hem niet van hot naar her moeten sleuren, maar ja het levert geld op!” Op de vraag of Curt daarom zijn broer de rug toekeerde en hij de Meat Puppets opdoekte toen Cris in een neerwaartse spiraal terecht kwam en uiteindelijk in de gevangenis belandde reageert de zanger nogal fel: “Ik heb de Meat Puppets nooit opgeheven, iedereen zei van wel omdat we een tijd geen album uitbrachten toen Cris ziek was. Ik heb Eyes Adrift gedaan met Krist Novocelic (Nirvana) en Bud Gaugh (Sublime), Volcano en nog een solo album. Het is net als Studs Lonigan (onderwerp van een trilogie van de schrijver James T. Farrell) het is haast onderdeel van de Amerikaanse cultuur, mensen genieten er van als je onderuit gaat. “…And he’s out of the race…yes! Look they fucked themselves up ha ha, owww it’s a shame.” Ik weet wel hoe mensen denken, er zijn er misschien één of twee die denken ach dat is jammer. Tragiek verkoopt ook. Hoe dan ook heb ik nooit gezegd dat het gedaan was met de band en ik ben de enige die dat zou kunnen beslissen.”

Inmiddels is de band er weer bovenop gekomen en zijn de broers herenigd. Bovendien zijn zij met een nieuw album en een nieuwe drummer, Shandon Sahm, op tournee. De laatste Meat Puppets cd Lollipop is een mengelmoes aan stromingen van country tot reggae alles omrand met een een vleugje rock. Hoewel Curt in het begin niet erg happig is om zijn teksten uitteleggen komen we via een omweg toch uit op dit onderwerp: “Eerst komt de muziek, de melodie en akkoorden, dan werk ik de woorden eromheen zodat het de muziek en de grammatica complimenteert. De woorden zijn op hun manier noten, onderdeel van het geheel een instrument, als de bas of drums. De teksten op zichzelf en de manier waarop ze de luisteraar aan het denken zetten, de suggestie is belangrijk. Maar aan de andere kant vind ik het ook belangrijk dat je niet direct je vinger er op kan leggen. Als ik een liedje schrijf over dit kopje (wijst zijn koffie kopje aan) dan wil ik dat je denkt dat het over dit kopje gaat maar op zo’n manier dat het voor ieder individu een andere betekenis heeft.”

Zelf luistert de zanger naar bands als Sun City Girls en Sublime Frequencies die teksten ook in het vagen trekken. Op de vraag of hij niet beter een taal kan verzinnen á la Sigur Ros als teksten hem toch weinig doen reageert hij laconiek: “Lewis Carroll’s Jabberwocky is moeilijk te verslaan! Sigur Ros is tof maar als ze in het IJslands hadden gezongen had ik ze ook niet verstaan hoor.” Over het nieuwe album heeft Curt niet zo veel te melden, afgezien van het feit dat ze de studio zijn ingedoken omdat dat beter was dan thuis op de bank zitten. Op de vraag of ze blij zijn met waar de band zich op dit moment bevindt of dat ze misschien willen dat het weer terug gaat naar de Too High To Die tijden volgt alweer een laconiek antwoord: “Dat is abstract, wat is groot en wanneer is het groot genoeg? Zolang ik maar kan spelen ben ik tevreden.” De zanger is naast muzikant geen onverdienstelijk schilder en verzorgt het artwork voor de Meat Puppets. Artiesten als Daniel Johnston doen dit ook maar verdienen ook een zakcentje bij met het verkopen van litho’s e.d. “Ik heb een expositie gehad in New York en dat was leuk tot dat mensen mijn werk wilden kopen. Als ik ze wil verkopen moet ik ze verpakken, versturen mensen hun gezeur aanhoren als het niet aankomt daar heb ik geen zin in. Misschien als iemand anders dat voor me zou regelen en mij erbuiten zou houden.” Gemakzucht lijkt vandaag een beetje de boventoon te voeren in het gesprek. Halverwege merkt Curt nog even op dat hij het niet zo nauw neemt met de waarheid vertellen in interviews. Zegt hij tussen neus en lippen door dat hij niet de meest aardige persoon op aarde is en of ik mij daar maar niet aan wil storen en maakt hij een voetganger die over een fiets struikelt uit voor “interview interupting motherfucker”. Maar hoe hij ook zijn best doet als een laconieke Scrooge over te komen hij blijft een innemend en interessant figuur. Het feit dat hij het wel prima vindt in kleine zaaltjes te spelen en geen grote idealen heeft voor de band maakt hem alleen maar een realist in plaats van een blaaskaak. Voor de laatste vraag komt hij dan nog even grappig uit de hoek.

Voor de laatste vraag legt Roar E-Zine Curt Kirkwood de Marcel Proust vragenlijst voor. Deze lijst bestaat uit eenendertig vragen die iemands persoonlijkheid bloot moet geven. De zanger moet er één kiezen.

Curt: “Ok nummer 31!” Roar: “Wat is je motto?” Curt: “Geloof niet alles wat je denkt” [leest het antwoord wat Marcel Proust gaf op deze vraag] “Ha ha uit een andere tijd, een meer idealistische tijd “uit angst dat het ongeluk brengt.” Marcel, geluk bestaat niet in onze wereld vandaag de dag. Je bent geweldig maar je zou het hier niet naar je zin hebben.”

“Hey, mijn naam is Jesse Leach en ik zing in Times Of Grace.” “Mijn naam is Adam D en ik ben de gitarist en grapjas van Times Of Grace.” De band is net een tijdje in Europa, dus vertel eens wat over deze tour? Jesse: “Volgens mij hebben we nu tien shows gedaan?” Adam: “Ja, tien shows inderdaad. De festivals waren erg tof, maar vooral die in Duitsland.” Jesse: “Dat waren de beste shows van de band denk ik.” Adam: “Die van Rock am Ring en Rock im Park ja. We stonden op het kleinste podium, maar we waren de laatste band voor Danzig, dus die fans stonden allemaal al klaar. We hebben een aantal clubshows gedaan, in Engeland trokken we volle zalen, maar in Zwitserland was het niet helemaal vol.” Jesse: “Het waren misschien maar dertig man, maar de sfeer was echt heel goed daar.”

Er is veel geschreven over The Hymn Of A Broken Man, maar wat kunnen jullie zelf over het album vertellen? Adam: “Ik heb een groot deel geschreven als een soort bezigheidstherapie toen ik in het ziekenhuis lag. Ook schreef ik de tekstideeën, maar toen realiseerde ik me dat ik helemaal niet zo’n goede zanger of tekstschrijver ben. Ik had op dat vlak dus wat hulp nodig en wie kan me beter helpen dan Jesse? Hij ging ook door een moeilijke periode, dus zo konden we elkaar helpen. We hebben altijd contact gehouden, zelfs toen hij via de mail stopte met Killswitch Engage.” Jesse: “Zullen we het daar nu maar niet over hebben?”

Jesse, was je verrast dat Adam je belde? Jesse: “Ja en nee. Maar ik wilde wel weer met iemand samenwerken en het was eigenlijk de perfecte timing. Maar we hebben echt samengewerkt tijdens het schrijfproces.” Adam: “Het is misschien wel grappig dat we alle twee met ideeën kwamen en dat hebben we op een hoop gegooid.” Jesse: “Zo hebben we ook bepaalde woorden aangepast zodat er meer ‘flow’ in de tekst zat.” Adam: “Het hele proces was zo ontzettend makkelijk. We zijn beiden erg creatief en we gingen er gewoon voor.”

Jesse: “Soms kwamen we op een dood spoor, maar na een pauze was het er gewoon. We wisten precies wat we wilden.” Adam: “Dat we met z’n tweeën waren was alleen maar handig. We hadden ook geen druk van een label bijvoorbeeld. Eigenlijk maakten we de plaat gewoon voor onszelf, we wilden hem eerst helemaal niet uitbrengen.” Jesse: “Het doel was om gewoon iets van ons af te schrijven en als daarna een platenmaatschappij interesse had, dan was dat natuurlijk prima. Maar dat was niet de gedachte erachter.” Adam: “Het was ook niet de bedoeling dat we gingen touren.” Jesse: “Nee, maar nadat we hadden besloten om het album toch maar uit te brengen, toen viel alles op z’n plaats.”

“De teksten zijn heel persoonlijk, maar we hebben er wel een twist aan gegeven. De luisteraar kan dus zelf een bepaalde waarde of boodschap eraan koppelen.” Adam: “Het was de eerste keer dat ik zulke persoonlijke teksten schreef, het was helemaal nieuw voor me.” Jesse: “We behandelen ook wel bepaalde thema’s. Dat je naar boven kijkt en dat je naar God schreeuwt voor hulp. Het is misschien wel spiritueel. En wij hebben ook wel een connectie, maar we willen niet preken.”

Bedoel je een connectie op een religieuze manier? Jesse: “Ik ben christen, zeker weten. M’n vader is predikant. Maar zoals de meeste van m’n vrienden je zouden kunnen vertellen, ben ik geen preker. Ik wil namelijk niet oordelen.” Adam: “Ik heb een persoonlijke spirituele connectie en ik vind dat als je dat hebt, dat je dat moet koesteren. Het is een soort relatie, niet met een bepaalde kerk of stroming, maar met een geloof. We willen wel iets bereiken hoor, met de teksten.” Jesse: “Er is nog steeds hoop in mensen en dat willen we de mensen laten weten.” Adam: “Er is altijd licht.” Jesse: “We hoeven nergens voor weg te lopen, er is altijd hoop.”

Hoe zit de toekomst van Times Of Grace eruit? Jesse: “De toekomst is helemaal open. Na de Europese tour doen we een Amerikaanse en Australische tour met Underoath.” Adam: “We hebben wel gepraat over het maken van nieuwe muziek, maar we zien wel wat we doen.” Jesse: “Ik ben nog druk met The Empire Shall Fall, daar komt in juli een nieuwe EP van uit. Ik heb ook nog wel wat eigen materiaal, maar ik ben lui dus ik heb geen idee wanneer ik daar mee bezig ga. In een band-omgeving kan ik heel productief zijn, maar in m’n eentje absoluut niet.” Adam: “Van mij kan je natuurlijk flauwe grapjes verwachten. Maar geen capes. Geen hot-pants.”

Jesse: “Hij slaapt met z’n hot-pants aan hoor!” Adam: “Maar ik ben net klaar met de productie voor de nieuwe Unearth-plaat en daarna ben ik begonnen met het nieuwe album van The Devil Wears Prada. Als dat klaar is gaan we met Times Of Grace aan de tweede Amerikaanse tour beginnen en na die tour heb ik nog een aantal dingetjes. Één van die dingen is de nieuwe Killswitch Engage plaat en ik heb nóg een sideproject. Ik heb genoeg te doen dus! Het is extreem snelle death metal, met de drummer van The Black Dahlia Murder en de zanger van Cannibal Corpse. Ik denk dat we acht nummers hebben, maar het album duurt maar vijftien minuten.”

We hebben het nog even over de muziek van tegenwoordig, Jesse draait regelmatig de nieuwste plaat van Deftones en on the road zet hij graag drum’n'bass of reggae op. Adam heeft een hele brede smaak: “Je moet mijn iPod eens zien!” Waarna Jesse zich afvraagt of ik dat wel zou willen, omdat Adam’s iPod vies is. Adam: “Je kan het gebruiken als versiertruck: ‘Wil je m’n iPod zien?’ Maar zo bedoelde ik het niet.” Door al de grappen en grollen van vooral Adam laat ik ditmaal de schoenmaatvraag achterwege. De mannen wensen me veel plezier bij het optreden en ik verzoek ze om vooral te genieten op het podium.

Het titellied van de in januari uitgebrachte EP Fail Forever, is vooral bekend geworden door de prachtige remix van Nicolas Jaar. Dit is niet de eerste keer dat een lied van When Saints Go Machine (WSGM) door andermans handen gaat. Tijdens mijn band research stuitte ik toevallig op hun naam op mijn iTunes; een vier jaar oude Moulinex remix van het lied ‘You Should Be Someone Else’. Drummer Jonas vertelt dat dit het eerste lied is dat de band samen had geproduceerd, dit was in de tijd dat er veel remixen werden uitgebracht. Ze trokken de stoute schoenen aan en de Portugese dj werd gemaild. Ook Fedde Le Grand was geinteresseerd in het gebruiken van het nummer, maar ze wilden eerst hun eigen act worden, en bovendien paste een trance remix niet in het WSGM plaatje. Ook al lijkt het voor hen alweer een eeuwigheid geleden dat de Moulinex remix uitkwam, werden ze er laatst weer mee geconfronteerd. Iemand stuurde ze een filmpje op van Britain’s Got Talent, waarin een jongen de track had gebruikt om tijdens zijn auditie op te dansen. “Dat was echt geweldig, om David Hasselhoff te zien meeknikken op het lied. Opeens (dacht ik) je bent een fantastische kerel, het interesseert me niet hoeveel dronken video’s ze van je op YouTube zetten”.

De vier jongens groeiden op in een klein Deens dorp, waar iedereen elkaar kende, op dezelfde school zat en wiens ouders met elkaar borrelden. Toch waren ze geen vrienden, tot de dag dat Jonas en Silas, die samen al housemuziek produceerden onder de naam Kenton Slash Demon, besloten de studio in te duiken met Simon die ook met muziek bezig was. Ze hadden nog een zanger nodig, en dat werd Nikolaj. Jonas: “hij was the voice.

Twee jaar geleden zijn ze begonnen aan hun debuutalbum, en nu komt dan eindelijk Konkylie (uitgesproken als konkillie) uit. Ze hebben er niet full-time aan gezeten doordat de band heel druk was met concerten. Sommige nummers hebben een tijdje in de kast gezeten voordat ze hem uiteindelijk op het laatste moment afmaakten. Trots vertelt de band: “Dat we niet moe werden van het nummer betekent dat het een goed lied is”. Ze wilden het album samen maken, als groep. Om afleiding te vermijden en te kunnen focussen op hun doel zijn ze vaak samen naar het zomerhuisje van Nikolaj gegaan in het noorden van Denemarken, in een bos aan de zee. “Daar is waar we veel liedjes van het nieuwe album hebben opgenomen. We zetten drie kleine studio’s op en liepen dan de hele dag heen en weer en kregen veel inspiratie van elkaar. We werkten twee weken lang twaalf tot veertien uur per dag, en als het even te veel werd gingen we naar buiten, de bossen in”. Na deze periodes gingen ze weer terug naar Kopenhagen om het vervolgens weer over te doen. Een zomerhuis in de Deense winter was niet de meest comfortabele omgeving vanwege de lage temperaturen. Met houtkachels moest het huis warm gehouden worden. Drie keer per nacht moest er hout in de kachels gestopt worden anders bevroren de pijpen: “deze primitieve levensstijl was heel inspirerend, dichter bij de natuur. Veel geluidjes hebben we buiten opgenomen, dan stonden we na een groot diner en veel wijn om vier uur ‘s nachts op het huis te kloppen of met oude pollepels te slaan”.

En zo was Konkylie, het Deense woord voor zeeschelp, geboren. Om hun lange bandnaam te compenseren, wilden ze een korte sterke albumtitel. Nikolaj: “Ik hou van woorden, en mensen mogen weten dat we uit Denemarken komen, een klein landje omgeven door zee”.

Het is moeilijk om een stempel op hun muziek te drukken. “Het gaat om de emotie, we kunnen uren aan een geluid werken totdat het de juiste emotie teweegbrengt, totdat je het vindt, en zo wordt het je eigen signatuur. Het geluid moet het beeld van de teksten versterken, en er zitten veel beelden in de tekst”.

When Saints Go Machine, een veelbelovende band, gaat een drukke zomer tegemoet met veel festivals. Hopelijk doen ze Nederland ook weer aan, zodat iedereen kans krijgt een beetje Deense liefde op te vangen.

Tijdens het eerste interview met John Coffey doken we de kroeg in met gitarist Alfred van Luttikhuizen en bij de tweede spraken we met drummer Carsten Brunsveld en inmiddels ex-zanger Art van Triest. Zou de band goed zijn in wiskunde? Gelukkig wel, want tijdens dit derde interview slurp ik koffie met Christoffer van Teijlingen, Alfred en Carsten.

Hoe is het eigenlijk met de bandleden? Alfred: “Ja goed eigenlijk, we zijn allemaal bijna werkloos. Ik ben een halfjaar in Azië geweest en nu heb ik gewoon een baantje bij de Heineken Music Hall. Gewoon twee dagen in de week en de rest van de tijd investeer ik in de band.” Chris: “Ik ben over twee weken klaar met school, hoop ik. Dan een goed part-time baantje opzoeken en voor de rest gewoon alles voor John Coffey. En jij bent ook net afgestudeerd toch?” Carsten: “Ja ik ben net een week geleden afgestudeerd, haha!”

Het belangrijkste is natuurlijk hoe het met John Coffey gaat. Alfred: “Het gaat donders goed met John Coffey! Er is veel gebeurt Jeffrey. Toen je ons voor de laatste keer sprak, toen hadden wij de auditie met David -onze nieuwste screamer- nog niet eens gehad.” Carsten: “David was al wel in beeld.” Chris: “Ja, want we hadden de auditie ook al wel afgesproken.” Alfred: “Hij was ook bij onze show op Flevo. Daarna hadden we de auditie met hem en de enige twijfels had hij binnen twee minuten weg geschreeuwd. Hij zat eerst in een ander bandje en zo ben ik hem eigenlijk op het spoor gekomen. Toen we vorig jaar terugkwamen van de Duitsland-tour had ik hem maar gesmst en hij reageerde direct. Eind augustus hadden we die auditie, september gingen we spelen, daarna ging ik naar Azië en bij terugkomst hadden de jongens al een vijftal songs klaar”

“David is de kleinste van ons, hij heeft een snor en is prettig gestoord.” Chris: “Hij is klein, maar hij heeft een grote bek.” Alfred: “En hij heeft zich qua bierdrinken al ruimschoots bewezen.” Carsten: “Het grappige is dat we in eerste instantie op zoek waren naar een schreeuwer, maar wat we nu heel erg merken is dat hij ook ontzettend goed kan zingen. Dat wisten we eigenlijk minder goed, want hij moest gewoon heel goed kunnen brullen, iets wat de rest niet zo heel erg, euh, goed kan.” Chris: “Hij komt echt uit die metalcore-hoek, dus hij had vooral die typische krijs. We hebben ook tegen hem gezegd dat zo’n krijs niet echt bij John Coffey past, dat hij echt in zijn bereik zoeken wat hij nog meer kan: ‘probeer zo te schreeuwen dat je zonder microfoon die gasten achterin de zaal weet te bereiken’. Hij wil er echt voor gaan, dus hij doet echt wat met onze kritieken, dat is echt te gek.”

Alfred: “Met Vanity waren we nog een beetje aan het zoeken wat we wilden. Daardoor hebben we hardere en zachtere nummers op die plaat staan. Maar inmiddels hebben we dat wel ontdekt hoor: we willen teringharde shit maken.” Chris: “Teringharde rock’n’roll, die echte punk rock’n’roll sound.” Carsten: “Misschien zou je kunnen zeggen dat we de lijn van de harde nummers van Vanity doortrekken, maar dat we een stapje verder gaan. Het moet hard zijn, maar het moet wel catchy zijn. We willen grote refreinen, want het meezinggehalte moet gewoon hoog zijn.” Alfred: “Het is ook wel weer helemaal nieuw, we zijn pas de afgelopen drie maanden aan het werk met het vijftal wat tegenwoordig John Coffey is. Het is soms alsof je weer opnieuw een schoollokaal ingaat.”

Chris: “Dat is soms heel vet en soms kan je echt wel botsen. Toen Alfred weg was, zaten we natuurlijk niet op onze luie reet niets te doen. We waren keihard bezig met schrijven.” Carsten: “In november hadden we al een aantal demo’s opgenomen en toen ben ik nog op reis gegaan.” Chris: “Ja toen Carsten weg was, zaten we daar dus met z’n drieën: Richard, David en ik. Dan is het best lastig om songs te schrijven, want Alfred is een van de twee grootste songwriters van de oude John Coffey en toen Carsten weg was misten we het hele ritme. Het was lastig en soms zelfs irritant, maar we hebben nog wel een aantal nummers kunnen schrijven.” Alfred: “In september hebben we het eerste mailtje naar Pelle Gunnerfeldt de deur uitgedaan, want wilden gewoon een soort zekerheid hebben. Half oktober werden de eerste contacten gelegd.”

Ja, want hoe is dat balletje met Pelle Gunnerfeldt gaan rollen dan? Alfred: “Balletje, het was meer een molensteen hoor!” Carsten: “We hoorden die nieuwe plaat van The Ghost Of A Thousand en we werden echt weggeblazen daardoor. Op gegeven moment kwamen wij op het punt dat we bezig gaan met ons nieuwe album en we vroegen ons af: Wat gaan we doen? Wat willen we doen? Welke kant willen we op? En eigenlijk wilden we gewoon dat hij die nieuwe plaat gaat opnemen. Dat was echt de grootste long-shot ever en toen hebben we gewoon contact gelegd met hem. Toen hebben we een hele periode gehad dat hij onze demo’s wilden horen en in januari kregen we te horen dat hij met ons wilde werken.” Alfred: “Ik zat in een internetcafé in Vietnam, ik open m’n mail en zie een mail van m’n broer Richard: ‘Pelle wants to work with you guys!’ Ik heb echt iedereen weggeschreeuwd daar. M’n vrouw was mee, die schaamde zich natuurlijk kapot.”

“En dan ga je het over de financiën hebben, want zo’n gast neemt natuurlijk niet voor twee tientjes en een krat bier onze tweede plaat op. Ook wilde hij weer wat songs horen, waardoor we weer ietwat onzeker werden. Toen kwam hij met het voorstel om het samen met iemand anders te doen. We wisten niet echt of we dat wel wilden, totdat hij Jag Jago zei.” Carsten: “Toen hield hij ons wel de allergrootste worst ooit voor hoor.” Chris: “Dat vonden we echt te gek hoor, want we zijn helemaal helemaal weg van The Ghost Of A Thousand. We hebben een aantal shows voor ze mogen openen en toen ben ik op hun drummer afgestapt, Memby Jago, en ik heb gewoon om het mailadres van Pelle gevraagd. Hij zit nog steeds in m’n portomonnee, haha!” Alfred: “Dit is een match made in heaven hoor. We gaan veertien dagen opnemen en Jag zit gewoon in hetzelfde appartement, dus hij kan ons ook helpen met pre-productie.”

De band doet een korte tour door Duitsland en wat shows in Engeland voordat ze de studio in duiken, vinden er nog Nederlandse show plaats voordat jullie naar Zweden gaan? Alfred: “We doen sowieso een Nederlandse show, want we staan op Bestfest.” Chris: “Dat is in Best.” Carsten: “Op 3 september! Wat ik echt heel tof vond aan de eerste show met de nieuwe line-up, dat na de show mensen naar ons toekwamen en zeiden ‘Hey, ik dacht dat is Art niet, maar dit is ook echt heel tof’. Dat was heel positief.” Chris: “Dat is natuurlijk altijd fijn om te horen.”

Alfred: “En we gaan beginnen met een crowdfunding project, Sellaband. De promo staat inmiddels al een tijdje online, maar we gaan daar nu echt mee beginnen. We willen gewoon met onze fans die nieuwe plaat maken. We geven hele toffe pakketen weg.” Carsten: “Zo kan je voor 200 euro met ons barbecuen!” Chris: “Livingroom-show voor 300!” Alfred: “Geen enkel label geeft ons zomaar 10.000 euro om een nieuwe plaat op te nemen en dus wilden we het op deze manier aanpakken.” Chris: “Het is dan ook geen sponsoring, je koopt namelijk op voorhand al de cd of het shirtje.” Carsten: “Kijk, als je met je naam in het boekje van de volgende cd wil staan, dan kan dat. Maar dan moet je wel een fors bedrag lappen, je zit dan op duizend euro.” Alfred: “Maar dat is natuurlijk niet alleen dat, want je krijgt de cd, shirtjes, de barbecue, de gitaar, een aantal gratis gastenlijstplekken. Alles eigenlijk.”

Carsten: “David kwam met Sellaband op de proppen en in eerste instantie had ik zo m’n twijfels, want ik dacht dat je gewoon geld van je fans vraagt. Maar het is echt heel tof! Want je bent helemaal niet geld aan het vragen, je bent samen met de fans iets aan het doen.” Alfred: “En je krijgt natuurlijk het nieuwe shirt en die kan je ook gewoon aan in de kerk. Als je van snorren houdt tenminste.”

Na deze tsunami aan informatie even iets simpels, want wat luisteren jullie zelf de laatste tijd? Carsten: “Ik luister sinds een week bijna non-stop de nieuwe Bon Iver en de vorige van The National.” Alfred: “De nieuwe Foo Fighters, die is erg tof!” Carsten: “Die videoclip van White Limo, met Lemmy… Briljant!” Chris: “Ik zag trouwens een foto van Lemmy van vroeger en hij was echt heel knap!” Alfred: “The Young Widows, da’s ook wel leuk. Volgens mij is het Belgisch, zo klinkt het in ieder geval wel.” Chris: “Katy Perry! Die plaat is echt vet!” Carsten en Alfred in koor: “The Damned Things! Dat is pas vet!” Volgens mij hoef ik niet meer af te sluiten met de schoenmaatvraag, of wel? Alfred: “Ja dat weet je al lang. Nou, weet je hem nog? Ik heb nog steeds maat 44 hoor.” Carsten: “Ja ik ook. Of 43.” Chris: “M’n wat? Oh m’n schoenmaat! 44 denk ik. Of 43. Weet je wat, ik maak er 43.5 van!”

Hoe komen jullie aan deze bandnaam?

”De bandnaam is afkomstig van het gelijknamige nummer van The Kinks; ‘Celluloid Heroes’ is de B-kant van de overbekende single ‘Lola’. We vonden het een intrigerende naam omdat het in eerste instantie slaat op de helden van het witte doek, maar in tweede instantie ook iets zegt over het gemaakte, het onechte aspect van deze filmhelden. Een mooie diepere laag dus.”

Jullie albumcover is erg kunstig te noemen. Hoe kwamen jullie op het idee om zo’n album cover te gebruiken en waarom? Wie heeft deze gemaakt?

”Na een lange brainstormsessie waren we eraan uit dat we onze EP wilden vernoemen naar de derde track, ‘Spectacle Royale’. Vrij vertaald betekent dat ‘koninklijk spektakel’ en toen kwamen we al snel uit bij de prachtige schetsen van Leonardo Da Vinci. Deze vonden we goed passen bij onze sferische en zeer verhalende songs. Het chaotische en in zekere zin spectaculaire aspect van de tekeningen sluit wat ons betreft ook mooi aan bij onze bombastische muziek. De Da Vinci schetsen zijn onder handen genomen door onze vaste art-director Martijn Rijken, die ze heeft vertaald naar het opvallende artwork.”

Jullie bestaan al een kleine zes jaar. Waarom pas na al die tijd een EP uitbrengen? Zou het niet succesvoller geweest zijn om een tijdje eerder met een album/EP te komen?

”Pakweg drie jaar geleden waren we nog volop op zoek naar een eigen geluid en waren we aan het experimenteren met het schrijven van diverse soorten songs en het gebruik van diverse klanken. De songs van toen voelden gewoon nog niet goed genoeg, maar waren wel een onmisbare opstap naar de songs die we nu schrijven. De afgelopen drie jaar hebben we met andere woorden heel veel geleerd, en het resultaat van dat leerproces is – als het goed is – te horen op onze debuut EP. Het uitbrengen van onze eerste songs had met andere woorden weinig zin gehad, omdat we ons eigen geluid nog niet hadden gevonden.”

Hoe komt het dat Mandy pas tijdens het derde nummer begint met zingen? Kwamen jullie ook pas later in het bandproces achter dat Mandy kon zingen?

”De oplettende luisteraar zal horen dat Mandy ook in de openingstrack ‘The Afterglow’ te horen is. Mandy heeft overigens altijd een deel van de leadvocals voor haar rekening genomen. Bij het bepalen van de – in onze ogen zeer belangrijke – trackvolgorde is het toevallig zo uitgepakt dat Mandy haar zangtalent pas echt laat horen in de laatste twee songs.”

Wie schrijft de teksten in jullie band? Iedereen? Of maar één iemand?

”Over het algemeen schrijft onze leadzanger, Rutger, de teksten. De andere bandleden worden echter voortdurend als klankbord gebruikt, dus zodoende draagt eigenlijk iedereen zijn steentje eraan bij.”

Wanneer kunnen we een cd verwachten?

”Als alles meezit willen we in 2012 een album gaan opnemen, dus die zal dan hopelijk eind 2012, begin 2013 uitkomen. We voelen echter geen druk, dus het zou zomaar kunnen zijn dat er nog een EP uitkomt voordat we met ons debuutalbum komen. Dat we weer de studio induiken staat in ieder geval vast.”

Zijn er al veel nieuwe nummers geschreven? Zijn deze in dezelfde stijl? Of juist totaal anders?

”We hebben inmiddels weer een viertal nummers zo goed als af en zijn vanzelfsprekend voortdurend bezig met nieuwe muzikale ideeën. Het schrijven van songs is voor ons een proces dat nooit stil staat. Eens in de zoveel tijd rolt er – na hard werken – een nieuw nummer uit. De vier tracks liggen in de lijn van onze EP, maar we blijven onszelf uitdagen door telkens wat andere ingrediënten aan onze sound toe te voegen.”

Voor de toekomst een clichévraag. Op welk festival zouden jullie nog graag willen spelen en met welke bands nog?

”We dromen van een plekje op Eurosonic Noorderslag of Into The Great Wide Open. Kleine, alternatieve festivals waar je ‘ontdekt’ kan worden. Dat zou geweldig zijn. Bands waarmee we een keer samen willen spelen zijn vooral Belgische en Nederlandse acts zoals Mintzkov, dEUS en De Staat. Het popklimaat in de Lage Landen is echt fantastisch, dus we hoeven onze helden niet per se in Engeland of Amerika te zoeken. Als we dan toch een internationale band moeten noemen waarmee we graag zouden willen spelen is dat The Cure. Daar zijn we sinds de opnamesessies van onze EP enorm aan verslaafd.”

Ondanks het feit dat het tweede album pas kort uit is, merken de bandleden dat het publiek in toenemende mate bij shows de liedjes meezingt. “We zijn echt in de wolken. Het nieuwe album kwam pas een week geleden uit en mensen kennen de tracks al en zingen mee bij shows. En telkens als we terugkomen naar een stad, is er meer publiek aanwezig en wordt het alleen maar beter.” We Are The Ocean heeft dan ook binnen korte tijd een grote naam gekregen in het post-hardcore/rock-circuit, dit mede door de release van het album Go Now And Live, dat dusver goede kritieken heeft mogen ontvangen. “De respons die wij hebben ontvangen is geweldig. Natuurlijk hebben we wel een paar mensen gehoord over het feit dat de nieuwe plaat anders is dan het oudere materiaal, maar we hebben veel meer goede reacties gekregen, dan slechte.”

De algehele feel van het album beslaat juist dat waar de titel voor staat. We Are The Ocean wilt leven, genieten en alle kansen pakken. “Go Now And Live gaat voor ons eigenlijk over het deel uitmaken van een band. De tracks gaan vooral over ergens voor gaan en iets doen. Natuurlijk worden er wel eens dingen naar je hoofd gegooid, shit happens, maar je pikt jezelf op van de grond en gaat door. Als je iets graag genoeg wilt, dan houd je vol en zal het uiteindeljk alleen maar beter worden.” De band heeft puur geschreven wat hij voelde. Het moment dat We Are The Ocean de studio inging, begon de band aan het schrijfproces. We Are The Ocean wilde zichzelf blij maken en er zeker van zijn dat hij elk moment en elke track van het album geweldig vindt.

Het is voor velen al opgevallen dat Go Now And Live een stuk rustiger is dan debuutalbum Cutting Our Teeth. Het scherpe post-hardcore randje, de rauwheid van de gitaren en het geschreeuw van Dan Brown zijn in grote mate verminderd. “Die rauwheid is er nog wel in delen, maar we hebben het verfijnder in de nummers ingevoegd. We wilden meer dynamiek gebruiken, andere dingen proberen die wij nooit eerder hebben geprobeerd. Waarom zouden we hetzelfde album twee keer schrijven? Als we door zouden gaan op diezelfde voet dan zouden we niet blij en niet progressief zijn. We willen onszelf blij maken en er zeker van zijn dat we dit zo lang mogelijk kunnen blijven doen. We hadden geen verwachtingen toen we begonnen aan het schrijfproces, dit is wat er gebeurde, dit is wat eruit kwam.“

Het moge duidelijk zijn dat Go Now And Live als een volledig album aanvoelt, eerder dan een verzameling van tien uiteenlopende nummers. De band geeft aan erg blij te zijn met voorganger Cutting Our Teeth, maar dit keer een samenhangend geheel wilde maken. Go Now And Live is als geheel goed luisterbaar en elke track vloeit daarom vlekkeloos ook weer over in de volgende. Producer Pete Miles heeft daar voor een groot gedeelte natuurlijk aan bijgedragen. “We kennen Pete Miles al een tijdje, hij heeft gewerkt aan de opnames van een bevriende band, diens opnames vonden we te gek. We hebben met hem gepraat en hij leek echt te begrijpen wat wij wilden. We wilden het niet te gepolijst of te overgeproduceerd hebben. Waar er een beetje rauwheid of het schrapen van een gitaar is, werd erin gehouden. Het album moet ook wel een beetje een live-feel hebben.“

De bandleden zitten al ruim vier jaar op elkaars lip, en het feit dat dit niet voor een breuk heeft gezorgd, wordt gezien als de grootste overwinning. Elk bandlid luistert ook naar geheel eigen invloeden, zo vliegen er namen als Fleetwood Mac tot Taking Back Sunday tot Foo Fighters over tafel. “We spelen al ruim vier jaar met elkaar. Toen we begonnen, leerden we onze instrumenten pas ook echt kennen. We zijn eigenlijk samen opgegroeid, hebben samen onze instrumenten leren kennen en zo geleerd goed met elkaar te spelen.” Een ultiem doel voor de toekomst heeft de band eigenlijk nog niet echt gesteld, We Are The Ocean vindt dat met elke stap die je neemt er een nieuw doel komt. Zo is op korte termijn het optreden op Reading Festival voor de mannen een belangrijk hoogtepunt in hun carrière, aangezien zij zelf jarenlang als bezoekers naar het festival zijn gegaan. Naast dit festival speelt de band ook nog op een aantal andere festivals in Groot-Brittannië, maar kan nog even genieten van een relaxte zomer, om daarna weer het internationale publiek te vermaken met nieuwe tours en releases.

Op een druilerige avond, ergens in april rinkelt de telefoon. Niemand minder dan Jonas Kjellgren aan de lijn, vanuit Zweden wel te verstaan. Tijd voor een goed gesprek. The Unseen Empire klinkt af: verfijnde melodieën, technisch interessant om aan te horen, een prima productie, mijn complimenten. “Dank je wel.” En om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ik lees dat samenzweringen en allerlei schimmige organisaties een inspiratiebron zijn geweest voor dit album. Een Zweedse trend aangezien jullie landgenoten Europe een soortgelijk thema voor hun album Secret Society hebben gekozen. Natuurlijk toeval maar is er een specifieke reden om voor dit thema te gaan? “(Lacht) Ik denk dat dit soort thema’s gewoon interessant zijn. Dat is het. We zijn er eigenlijk allemaal in geïnteresseerd. Ik weet niet of zoiets bestaat maar wat weet ik er eigenlijk van? Het is fun. Gewoon interessant.” Zeker interessant want sommigen denken dat er toch een hogere (niet goddelijke) macht is die aan de touwtjes trekt. “Ja, vast, maar als iemand zoiets zou verzinnen dan zou deze persoon een bijzonder saai leven hebben eigenlijk (lacht).”

Zijn er naast samenzweringen er nog speciale, persoonlijke invloeden terug te horen? “Toen we met de band startten hadden we niet een specifieke invloed. Natuurlijk luistert iedereen naar zijn eigen muziek en invloeden. Momenteel luister ik niet zoveel muziek meer. Ja, naar de nieuwe van Whitesnake luister ik, dat album is echt goed (lacht). Ik luisterde altijd al naar Whitesnake, als kind al, later naar Iron Maiden en uiteindelijk ook naar death metal.” Daarover gesproken, zijn er nog specifieke death metal bands die hun stempel gedrukt hebben? “Dat is lang geleden dat ik dat nog geluisterd heb maar ik hou van de oude metal zoals Entombed, Dismember, Morbid Angel en natuurlijk Cannibal Corpse.” ”Toen we de band startten, luisterde ik veel naar Nevermore en zij zijn misschien wel de reden dat we (de band) bestaan. Hun muziek was vernieuwend, echt anders. Een inspiratie.” Er lijken ook wel parallellen te bestaan tussen hun (Nevermore) en jullie sound. “Ja, de riffs kunnen daar soms wel iets van weg hebben maar we hebben, als ik dat mag zeggen, toch wel onze eigen sound neergezet de afgelopen vijf albums.”

Invloeden

Opvallend is de overvloed aan melodie in jullie muziek. Waar komt dat vandaan? “Ik luisterde veel naar Iron Maiden en metal met veel melodie in. We schrijven een nummer gebaseerd op melodieën die in mijn hoofd ontstaan. Het is een natuurlijk proces, het komt gewoon in me op.” Dit is alweer jullie vijfde album. Hoe kijk je naar de evolutie van jullie sound en muzikale ontwikkeling gedurende de albums? “Ik denk dat het echt een natuurlijke evolutie is. Als je naar het eerste album luistert dat was de eerste keer dat we samen speelden. Het voelde als een test. Ten tijde van het tweede album wisten we al beter wat we wilden. Toen was het al snel goed maar nu weten we dat alleen het beste goed genoeg is. Je leert ook wat live goed ontvangen wordt en niet. Je doet ervaring op.”  Hoe kijk je terug? “Ik luister niet vaak naar eigen werk. Alleen als we het weer live gaan spelen (lacht).” Wat is dat dan toch met musici wanneer je een dergelijke vraag stelt. Ik hoor vaak hetzelfde antwoord. “(Lacht) Wanneer je klaar bent met de opnames dan ben je de nummers vaak zo moe omdat je ze al zo vaak gehoord hebt. Bij de vorige albums waren we best lang bezig met de opnames al moet ik zeggen dat dit album zo snel is opgenomen dat ik de nummers nog niet moe ben.(lacht)”

Kort maar krachtig

Kun je, om de lezer een indruk te geven, de nummers kort beschrijven? Opener ‘The Anomaly’: “Oei, da’s lastig. Het is een simpel nummer, to the point en recht in je gezicht.” ‘Illuminoid Dream Sequence’: “De drums klinken als Miami Vice’s titel track, eighties synth pop.(lacht)” ‘Extinction Mantra’: “Lastig te beschrijven: saai, langzaam maar toch leuk om te horen. Een trieste film met een robot.” ‘Seers Of The Schaton’: ”De snelste song met een hoop gitaarleads.” ‘Domination Agenda’: “Lekker catchy, easy listening. Gemakkelijk om ook aan je moeder te laten horen. De “Ouders Song.” ‘Astronomicon’: “Beetje raar. De Miami Vice-song’s broer. In dezelfde stijl.” ‘Rise Of The Reptilian Regime’: “Geen idee wat ik moet zeggen. Ik wordt bang van het refrein. De stem is beangstigend.” ‘The Draconian Arrival’: “De Iron Maiden/Queensryche song” En tot slot: ‘Alpha And Omega’: “Meshuggah/Dokken song met een doom stuk ergens halverwege.”

Doe-het-zelf

Je hebt het album zelf geproduceerd en opgenomen in je eigen studio. Wat is het voordeel van deze doe-het-zelf klus?: “Dat is mijn dagelijks werk en een van de voordelen is dat zelf de sound kan bepalen voordat we überhaupt iets hebben opgenomen. Ik wilde dat dit album enerzijds wat slicker zou klinken, aan de andere kant iets meer ‘brutal’.” Hoe moeilijk is het dan om de taak van muzikant en producer te combineren en hoe gaat de band daarmee om? “Dat zijn ze gewend want dat doe ik vanaf dag een en voordat we met Scar Symmetry startten produceerde ik ook al hun albums alleen toen was ik alleen “de producer”. Ik ben het dus gewend, ook om zelf mijn eigen stukken op te nemen. Ik speel de partijen van de nummers van voor tot achteren in en doe over wat nodig is.”

De toekomst

Het album is uitgebracht in april. Wat worden de volgende stappen voor de band? “We doen een paar optredens in Zweden en dan een paar festivals in de zomer ergens in Europe. In de herfst willen we een Europese tournee doen. We hebben nog niet besloten waar. Daarna een US tour en misschien een Zuid-Amerikaanse serie. We willen zoveel spelen als we kunnen. Het is fun om live te spelen.”

Tot slot nog twee vragen die ik altijd stel tijdens interviews. Wat brengt de toekomst Scar Symmetry? “Geen idee. We willen de komende jaren lekker doorgaan met waar we mee bezig zijn. Het commerciële succes is niet belangrijk. We vinden het belangrijk om te spelen en albums op te nemen, of je nou voor een groot of klein publiek speelt. Het plezier telt.” Wat kunnen we van Scar Symmetry in de toekomst verwachten? “Een show à la Pink Floyd zou echt te gek zijn. Iets van die orde. (lacht)”

Lambshade bestaat uit zanger Aäron Steps, gitaristen Ingo Jetten en Yannick Hermans, bassist Ivo Wintraecken en drummer Bob van Heumen. In 2008 brachten zij hun eerste EP Illusions of Guidance uit en in 2010 hun eerste album Memories & Masquerades.

- Wie is Lambshade en wat voor muziek spelen jullie?
“Lambshade is een talentvolle, vijfkoppige band uit het zuiden van het land die momenteel hard aan de weg timmert en zichzelf volop blijft ontwikkelen. Invloeden van de muziek lopen heel ver uiteen en hoewel Lambshade zich liever niet in een hokje laat plaatsen wordt hun muziek door de media beschreven als alternatieve rock en post grunge.”

- Is Limburg een goede plek om een band te beginnen?
“Binnen Limburg is het mooi om te beginnen en de muziekwereld is betrekkelijk klein en persoonlijk. Je krijgt veel kansen om je muziek te laten horen; je hebt de bandwedstrijden (Nu Of Nooit, Kunstbende, Popsport) en natuurlijk SPL (Stichting Popmuziek Limburg) die je kansen geven om verder in de muziek te komen. De stap die daarna komt is een stuk ingewikkelder; Om in de rest van Nederland je muziek aan de man te brengen kost veel tijd en moeite. Uiteraard zijn er mooie initiatieven (Popronde, Grote Prijs etc.) waar je als band de kans krijgt om ene groter publiek te laten genieten van je muziek. Deze stappen hopen we in de toekomst ook te maken.  Verder zijn er vlak over de grens veel podia, maar ook hier weer is er sprake van een drempel om daar bekend te worden (Euregio), het zou voor bands veel aantrekkelijker zijn wanneer Nederlandse, Duitse en Belgische podia/muziekindustrieën zouden samenwerken om zodoende toch binnen de eigen regio (hetzij in het buitenland) muziek ten gehore te kunnen brengen. We ondersteunen dan ook het traject dat is ingezet door Joery Wilbers (directeur Nieuwe Nor Heerlen) om de Euregio te verkennen en verbindingen te leggen over de grens van harte en hopen dat het voor ons ook wat oplevert in de toekomst.”

- Hoe komen jullie erbij om juist in Roemenië te gaan touren?
“Via via zijn we in contact gekomen met een aantal mensen uit het Roemeense clubcircuit/Roemeense boekers. Zij zagen het wel zitten om ons te boeken de belangstelling was wederzijds. Na het opsturen van ‘Memories & Masquerades’ en wat beeldmateriaal van een aantal optredens werd het definitief. Reeds gedurende een aantal maanden worden er voorbereidingen getroffen om te maken tot wat het worden gaat. Het gaat niet alleen om het optreden voor de band, dat kan hier in Nederland immers ook. Het brengt eveneens heel wat ervaring op om zo veel zelf te plannen en een tour als deze draagt ontzettend bij aan de teamspirit van de band. Het wordt dus geen snoepreisje of dergelijke, we hopen op een leuke tijd voor de mannen onderling en een leerzame periode waarmee we weer grote stappen in de juiste richting kunnen maken.”

- Hoeveel optredens doen jullie in Roemenië en waar?
“We vertrekken hier op woensdag 11 mei en zullen weer thuis zijn op maandag 16 mei, in deze perioden verzorgen we een drietal optredens in de hoofdstad Boekarest. Het eerste optreden vindt plaats op donderdag en zal akoestisch gespeeld worden. Omdat we eerder een akoestische set gespeeld/geschreven hebben kunnen we dit mooi gebruiken om ter promotie te spelen in een Fender GuitarShop. Eigenlijk zouden we eerst een klein optreden ter promotie in het centrum van de stad willen geven bij een grote muziek-/cd-winkel in het centrum van Boekarest, maar helaas bestaan er niet zo’n winkels in de hoofdstad. Als keurig alternatief hebben we een gitaarwinkel gezocht en bereid gevonden ons plek te bieden om een promo-optreden te verzorgen. Vrijdag 13 mei spelen we in club Fabrica met in als support act de Roemeense band Les Elephants Bizarres. Zaterdag 14 mei spelen we in Atelierul de Productie, wederom een groot podium in het centrum van Boekarest, deze keer staan the Mono Jacks in ons voorprogramma, wederom een band van Roemeense bodem.”

- Wat is jullie droom locatie om op te treden?
“We hebben als band zijnde natuurlijk een aantal dromen: Een optreden op Pinkpop is voor ons een langgekoesterde droom. Verder zou een optreden bij De Wereld Draait Door een perfecte springplank zijn om verder te groeien in Nederland.”

- Wat kunnen we in de toekomst van Lambshade verwachten?
“Verwachtingen en wensen zijn twee verschillende dingen die hopelijk één kunnen worden. We zouden natuurlijk graag Nederland veroveren, maar of dat zomaar verwacht kan worden is natuurlijk niet alleen maar aan ons. Sowieso duiken we volgend jaar weer de studio in om aan een nieuw album te werken. Indien we na Roemenië de smaak goed te pakken krijgen zullen we kijken of er mogelijkheden zijn voor een nieuwe buitenlandse tour, maar misschien moeten we het niet zo ver van huis zoeken en kunnen we onze energie/tijd besteden aan een clubtour door Nederland.”

Luister hier muziek op hun MySpace pagina