Dennis Overweg, die voor obvious reasons vaak Dikke Dennis wordt genoemd, woont momenteel in zijn tattooshop. Er is wat gedoe met zijn paspoort en door de huidige bureaucratie kan hij geen huis krijgen. ‘Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, volgens de overheid besta ik officieel niet, ik heb het opgegeven en ben in mijn shop gaan wonen.’ In de kelder is een kleine slaapkamer geïmproviseerd en hier woont hij dan, hij neemt nog even een ontbijt (lees: pistoletje paté, pistoletje gehaktbal, twee pakketjes cocaïne en capri-sonne voor de vitamientjes) en het interview kan beginnen.

Zijn shop/huis gaat onder de naam 666 en is hij zo duivels dan? ‘Het is eigenlijk destijds simpelweg gedaan om bovenin de telefoongids te komen. Ik heb wel wat problemen met m’n shopnaam gehad en vroeger werd de ruit nog wel eens ingegooid. De laatste keer heb ik maar besloten om gelijk een nieuwe tekst op het raam te zetten.’ De shop heeft nu groot zijn nickname op de ruiten staan, wat tegenwoordig een grotere trekpleister is geworden dan het duivelsteken. Mensen komen uit heel Nederland naar de shop om getatoeëerd te worden door de dikke. ‘Wanneer ik even op de televisie ben geweest of een interview heb gegeven, is het de komende weken gelijk veel drukker. Ik heb geleerd om het allemaal te zien als publiciteit en gratis advertenties. Vroeger deed ik veel reclamewerk ook gewoon gratis, omdat ik het leuk vond, maar tegenwoordig vraag ik er ook gewoon geld voor. Ik heb zelfs een manager die het allemaal voor me regelt.’

Dikke Dennis werd onlangs door Jan des Bouvrie gevraagd om te figureren op een van zijn miljonairsfeesten. ‘Het moest niet veel gekker worden. Ik werd betaald om daar ontbloot te zitten. Het verdiende erg lekker en natuurlijk wilde ik dat wel, maar het voelde niet helemaal lekker, het was ook niet mijn soort publiek. Ik ging uiteindelijk naar de wc en kwam Barry Hay tegen, iemand die ik al jaren kan waarderen. We hebben twee uur op de wc staan praten. Ik vroeg nog of hij ook wat cocaïne wilde hebben, maar hij bood me uiteindelijk beter spul aan, hij kwam namelijk net van de Nederlandse Antillen.’

Veel tatoeëerders komen van een kunstacademie of hebben een grafische opleiding gedaan, maar de 45-jarige heeft het zeker niet, hij komt rechtstreeks van de Amsterdamse taxi. ‘Ik heb ook niet zoveel met ontwerpen. Ik besloot dat ik tatoeëerder wilde gaan worden en te stoppen als taxichauffeur, maar ik wist dat ik eerst in de wereld moest komen om geaccepteerd te worden en het te leren. Ik wilde leerling worden bij verschillende mensen in Amsterdam, maar ze wilden me allemaal niet hebben. Ik kon uiteindelijk een pand krijgen en zonder ooit een machine aangeraakt te hebben, besloot ik een shop te gaan beginnen. Ik leerde tatoeëren door het zetten bij vrienden. Het was natuurlijk moeilijk opboksen tegen de concurrentie, maar tegenwoordig worden zelfs klanten naar me doorgestuurd. Veel shops willen geen kleine tatoeages zetten en worden doorverwezen naar ons. Ik zie onszelf ook echt als een snelle shop. Ik wil niet maanden werken aan een groot (rug)stuk, daar heb ik helemaal geen zin in. Laat mij maar lekker de dolfijntjes en sterretjes doen. Zolang het maar geen portretten zijn, want dat kan ik niet, of je moet een lelijk harkpoppetje willen hebben.’

De Amsterdammer heeft geen dromen meer als tatoeëerder en ook de lege plekken op zijn lichaam zijn schaars geworden. ‘Het is wel genoeg eigenlijk zo. Ik heb wel laatst nog iets door André Hazes (junior) en Roxeanne Hazes laten zetten omdat ze in shop waren.’ Ook heeft hij zijn bandmaten regelmatig getatoeëerd, zo kennen we hem natuurlijk als gastzanger bij The Spades, Peter Pan Speedrock en The Shavers.

De muzikale omslag begon toen Dennis in Spanje naar een band aan het kijken was. De bassist Bart ‘Bartman’ Grevers stond met The Lovesteaks op het podium en de frontman was – als we hem op zijn blauwe ogen moeten geloven – werkelijk afschuwelijk. ‘Ik sprong op het podium en begon te zingen, ze keken me allemaal verbaasd aan, maar ik kon zeker beter dan de zanger. De band ging later uitelkaar en samen met Bartman ging ik naar Peter Pan Speedrock.’ Met Peter Pan Speedrock stond hij op Pinkpop, Parkpop, Pukkelpop, Paaspop – maar natuurlijk ook op genoeg festivals die niet beginnen met een de letter ‘p’. Zenuwachtig om te spelen op z'n groot podium? ‘Ik doe geen alcohol of drugs omdat ik anders zenuwachtig wordt hoor. Ik word iets losser wanneer ik het gebruik, vooral omdat het bij Peter Pan Speedrock even wakker moet gaan schudden.’ De mannen zijn ondertussen allemaal getrouwd, dus zijn niet echt meer rock ’n roll volgens Dennis, maar gelukkig hebben ze de nachtegaal van de Jordaan als mascotte. Behalve buiten Europa, omdat dan het probleem met het ontbrekende paspoort opnieuw opgaat.

Veel muzikanten doen een moord voor een platencontract, maar Dikke Dennis staat niet te popelen op een nieuw fysiek schijfje. ‘Ik ben benaderd door twee platenmaatschappijen om een album te gaan opnemen, maar ik heb er echt geen zin in. Dan moet ik nummers gaan schrijven, wat ik helemaal niet kan en met wie zou ik dat moeten doen? Ik heb helemaal geen band. Dan moet ik vervolgen gaan opnemen in een studio en met een beetje pech moet ik nog gaan touren ook. Ik ga nu mee met Peter Pan Speedrock wanneer ik zin heb, helemaal geen verplichtingen en ik kan komen wanneer ik wil. Ik hoef ook helemaal niet te oefenen en ik heb geen idee wat de teksten zijn, ik zing elke keer iets anders.’

De dakloze junk (zoals hij zichzelf omschrijft) is momenteel uitgegroeid tot een Bekende Nederlander. Misschien niet op de normale manier zoals je zou verwachten, maar wellicht iets om trots op te zijn. Hoe reageren de vrienden en familieleden op het succes? ‘In de buurt moesten ze natuurlijk wel even wennen aan een tattooshop midden in de Jordaan, maar ik heb het idee dat we ondertussen wel geaccepteerd zijn. Mijn ouders, geen idee, ze zijn nog nooit bij een optreden geweest, maar ze hebben ongetwijfeld wel eens iets gezien op YouTube. Ik weet wel dat ze mijn biografie hebben gelezen, want ik heb begrepen dat ik onterfd ben, ze zijn bang dat ik drugs ga kopen van hun geld. Maar als ze het goed hadden gelezen, dan weten ze dat ik helemaal niet geïnteresseerd ben ik geld.’

Wie dacht dat rock’n roll na de zelfmoord van Herman Brood niet meer bestond, zou eens kennis moeten maken met Dikke Dennis. Grote artiesten binnen de tattoowereld willen minimaal eens per jaar bij hem in de zaak werken en ik zeker snap waarom. De gezelligheid, echtheid en gastvrijheid die de Amsterdammer uitstraalt is ongekend. Hoewel hij aangeeft zelf liever in Eindhoven te komen, maar dat vergeten we dan maar even.

Na het optreden op Fonofest 2010 van Letse folkmetalband Skyforger, wat toch wel de afsluiter van de dag genoemd mag  van, is er backstage afgesproken met frontman Pēteris Kvetkovskis. De manager vertelt namelijk, dat Peter- zo mogen we hem noemen, de enige van de band is die Engels spreekt. Misschien niet perfect, maar goed genoeg. Peter is net klaar met omkleden, de band draagt namelijk altijd traditionele kleding op het podium. Met een fles Jack Daniels zoeken we een rustig plekje op om eens wat dingen te bespreken.

Met het podiumzweet nog op het hoofd neemt hij een flinke teug, waarna ik de fles aangerijkt krijg. Meteen maar de eerste vraag er tegenaan gooien dan, hoe is het om op te treden voor het Letse publiek vergeleken met andere Europese landen? “Dat is een makkelijke vraag, hier kunnen mensen meezingen en herkennen ze de verhalen en geschiedenis in onze nummers. Over de grens ervaren de mensen natuurlijk het gevoel van de muziek ook en we krijgen altijd een warm onthaal. Het is vooral een commercieel probleem. Mensen vinden dit wel interessant, het is wat anders dan het eeuwige Engels dat je al duizend keer gehoord hebt. Bij een taal die je niet kent kun je je eigen fantasie nog wat gebruiken en het is natuurlijk wat exotisch.” Peter vind het wel erg belangrijk dat de oude muziek van Skyforger, die soms zelfs uit de twaalfde eeuw dateert. In deze muziek zit iets bewaard van waar je vandaan komt, wat jou verhaal is en dit is op zoveel plaatsen al verloren. Of hij zelf ook al zijn onderzoek doet? Plots licht de beste man helemaal op, want ik heb toch zijn favoriete onderwerp aangeroerd: “Geschiedenis is een van mijn grootste hobbies en ik lees enorm veel boeken erover, maar geen romans hoor. Ik ben in mijn teksten zo correct en precies mogelijk. Ik ben hier een beetje verslaafd aan, alles moet kloppen.”

De nieuwe plaat moeten we natuurlijk bespreken, dus vragen we hoe het nou zit met Kurbads, waar de band helemaal anders klinkt dan voorheen.”We proberen elke plaat iets nieuws te doen, dat spreekt voor zich. Dus elke keer als we een thema behandelt hebben, dan is het uit onze handen en gaan we op zoek naar iets nieuws. Deze plaat is over het epische verhaal van een held, dus de muziek die ik dan maak past bij de teksten die ik heb.” De band begon met een black metal geluid, maar wil verder dus waarom blijven hangen? Over het nieuwe label valt nog niet veel te melden. De band heeft nu bij Metal Blade getekend, maar staat ongetwijfeld niet vooraan bij de promotieplannen van het bedrijf. Heel veel heeft de band er nog niet van gemerkt dus, maar wellicht helpt het om weer verder te groeien. Het helpt wel met de contacten, de scene van een klein land als Letland is zo klein dat het allemaal niet veel uithaalt. In een land als Duitsland is veel meer te halen, dus wie weet voor de toekomst. “Het is moeilijk te zeggen of het nieuwe geluid meer mensen zal trekken. Dan is dit weer populair, dan weer dat. Je moet je geluid daar niet op aanpassen, dat is ook niet bij te houden.” Een aanbod van Paganfest is langs gekomen, maar of de band  hierbij past weet Peter niet helemaal. Of je jezelf aan wil sluiten bij piratenmetal is maar de vraag. "Piraat, dat is schijnbaar hetzelfde als pagan?"

Skyforger heeft veel geschiedenis in hun muziek zitten, veel dingen die ook niet bekend zijn in West-Europa, zoals de geschiedenis van de “Latvian Riflemen”. Een onderwerp wat gemengde gevoelens oproept. Deze gevechtseenheid van het Soviet leger verrichte grootste daden, maar vocht wel aan de kant van de onderdrukkers tegen de Nazi’s. Hoe reageert men op dit soort onderwerpen in eigen land? “Toen we dat album maakten was Letland op zoek naar een identiteit die we kwijt waren. Dit was een van de dingen waar de mensen trots op konden zijn. Vandaag de dag, met de crisis en slechte economische stand van zaken, kijken mensen terug naar de oude tijd en zijn niet blij met zaken. Als we het album nu uit zouden brengen was het minder goed ontvangen.”

Op een internationaler vlak worden bands uit het genre beticht van extreem rechtste theoriën, dat ging voor Skyforger ook erg ver. Zover zelfs dat op elke cd geprint staat “No Nazi Stuff Here!”. Ook, geeft Peter toe, heeft de band overwogen om de pērkonkrusts, een oeroud zonnesymbool wat op een swastika lijkt, uit het bandlogo te verwijderen en heeft dat uiteindelijk gedaan om maar van het gezeur af te zijn.”Het is belachelijk eigenlijk, dit is een van de oudste symbolen ter wereld en omdat de nazi’s zo vers in het geheugen liggen mag het niet meer? Napoleon was ook een gesel voor Europa wiens symbolen ongetwijfeld ook gehaat werden, maar die zijn we nu vergeten. De rode ster van de Soviets is wel toegestaan terwijl dit regime miljoenen doden meer op zijn geweten heeft. Het is een grote hypocriete zaak”. Natuurlijk moeten we verder over dit onderwerp. “Ik houd niet van het christendom, dat heeft niks te maken met onze cultuur van Noord-Europa. Het christendom heeft hier meer kapot gemaakt dan goed gedaan. Mensen gaan nu voor zichzelf denken en de kerk verliest zijn macht. Een geloof dat mensen tot slaven maakt is nooit goed, wat het ook is. Ik houd van alle culturen, ik vind alles interessant, maar ik heb wel mijn eigen cultuur en dat ben ik. Maar uiteindelijk zijn we allemaal mensen en de rode lijn is wanneer trots of liefde voor je cultuur omslaat in haat en superioriteit ten opzichte van anderen. Dat is fout en onacceptabel. Onze verschillende culturen maken ons interessant. Wat zou er nog spannend zijn aan mensen als we allemaal hetzelfde waren?"

Dat dit geen standaard interview meer is blijkt wel als de volgende pijlen op kapitalisme en oorlog gericht zijn. Er zijn genoeg dingen die mis zijn in de wereld volgens Peter. “Het is niet zo’n ramp in Europa omdat mensen meer en meer een open geest hebben. We zijn allemaal mensen, hoe kunnen we elkaar maar blijven vermoorden omdat iemand zegt dat we dat moeten doen. Je bent een mens, geen slaaf. Beter onderwijs, dat is de sleutel. Dat is wat elk geestdodend regime doet, de mensen dom houden. Dan blijven ze doen wat je zegt.”

Skyforger zal in het najaar weer in Nederland gaan optreden. Verdere toekomstplannen zijn er nu niet. “Luister naar ons nieuwe album, lees de teksten en vorm een idee en ondanks dat het anders is zal het je hopelijk bevallen. Bedankt voor het luisteren!” Met de fles drank paraat schudden we elkaar de hand, al dat praten maakt dorstig.

Het is amper drie jaar geleden dat de New Yorkse band School of Seven Bells vorm kreeg, maar 'in the city that never sleeps' worden de nachtelijke uurtjes gebruikt voor het schrijven van dromerige liedjes. Het vervolg op het succesvolle debuutalbum Alpinisms is 13 juli uitgekomen en heet Disconnect from Desire. Aan de Spuistraat in Amsterdam treffen wij tweelingzusjes Alejandra en Claudia Deheza samen met bandgenoot en producer Benjamin Curtis. De vorige avond zagen zij samen met 179.997 andere voetbalsupporters de WK-finale aan op het Museumplein. Vandaag spreken wij ze over het nieuwe album, het leven in New York en Duitse electro.

Kunnen jullie wat vertellen over het schrijfproces van Disconnect from Desire? Was er een verschil in werkwijze met Alpinisms?
BC: Het grootste verschil is misschien de tijdsdruk die we hadden bij het maken van Disconnect from Desire. Er moest binnen een periode van een paar maanden worden geschreven. Daardoor is er veel meer coherentie in geluid dan bij Alpinisms. Het kon nu ook sneller, omdat we bij het tweede album niet meer hoefden te zoeken naar een eigen sound. We wisten vooraf precies wat wij wilden doen en hoe het eindresultaat zou moeten klinken. Hierdoor ging het schrijven veel vloeiender. We waren nog steeds ons geluid aan het verkennen, maar we hoefden er niet meer naar te jagen.

Merken jullie dat de band met het tweede album is gegroeid?
BC: Disconnect from Desire heeft voor mij veel meer emotie. Het draait meer om een extatisch gevoel. Dit komt voort uit de ervaring van live spelen samen, iets wat we voor het uitbrengen van Alpinisms nog niet hadden gedaan. Door veel te spelen kregen wij inzicht in hoe we de intensiteit van de muziek konden overbrengen. Dit hebben we nu op plaat toegepast. Ik hoor het verschil. Waar is de plaat opgenomen?
AD: Benjamin heeft het zelf opgenomen en geproduceerd. Disconnect from Desire is dus net als Alpinisms een ‘homemade record’. Dat wat je thuis maakt smaakt meestal lekkerder, toch?! Het mixen gebeurde wel in één van de beste studio's in de VS, door Jack Joseph Puig.

In bijvoorbeeld ‘Dust Devil’ zijn jaren 80 electro invloeden te herkennen. Waar luisterden jullie naar tijdens het schrijven? Wat was van invloed op jullie sound?
BC: We luisterden inderdaad veel electro en dance uit de jaren 80.
AD: We haalden inspiratie uit een bepaalde vibe, zoals uit de sfeer van het nummer 'Kiss Them For Me' van Siouxsie and the Banshees. Je hoort in dat nummer duidelijk dat er een band speelt, maar toch is er een clubgevoel.
BC: Een electronisch geluid geplaatst in een werkelijke ruimte, in plaats van alleen in een computer. We waren op zoek naar een organische klank. We wilden niet steriel klinken zoals veel electro tegenwoordig. Wat wij proberen te doen is emotioneler dan dat.

Veel nummers op Disconnect from Desire doen ergens vertrouwd aan, maar klinken toch heel nieuw. Ik hoor soms flarden Eurythmics of Kraftwerk. Herkennen jullie je in deze vergelijkingen?
BC: Dit zijn zeker namen die van invloed zijn op hoe wij klinken. Wij gebruiken meer de nostalgie die aan dat soort muziek kleeft. Dus we nemen niet direct het geluid van die bands over, maar filteren het herkenbare en nostalgische eruit. We halen dat los van de feitelijke herinnering en houden alleen het gevoel over. Dus we proberen niet het verleden te reproduceren, maar proberen iets nieuws te maken met de elementen die wij als positief ervaren.

Hebben jullie een lieveling op het album?
BC: Ik zou vijf minuten eerder waarschijnlijk een ander antwoord hebben gegeven en vijf minuten later ben ik misschien ook van gedachten veranderd, maar het vergeten nummer op de plaat is voor mij 'Joviann'. Ik vind het heel simpel en mooi. Ik denk dat ik vanaf nu maar dat nummer naar voren ga schuiven, want het is een beetje een ondergeschoven kindje.

Jullie komen uit New York, een stad die altijd vooruitstrevend is geweest op gebied van kunst en muziek. Ook nu wordt er veel geëxperimenteerd op gebied van psychedelische pop. Hoe beïnvloedt de stad jullie?
AD: Je bent omringd door heel veel talent. Dat maakt je alert en zorgt ervoor dat je altijd alles geeft wat je hebt. De creatieve energie is geweldig, het is overal en niet te missen.
BC: Het is een harde stad, heel erg 'in your face'. De mensen zijn er anders. Als je daar muziek wilt maken moet je er heel veel passie voor hebben, want het is er niet makkelijk. Daardoor haken zij, die om de verkeerde redenen de muziekindustrie instappen al snel af.

Het nieuwe album is natuurlijk net uit en het is wat voorbarig om over de toekomst te praten, maar wat zijn de plannen voor na het tournee?
BC: We gaan werken aan een kerst album.
Grapje zeker?
BC: Nee echt! Het zal alleen niet heel erg kerstig worden. Het gaat ons meer om het dromerige gevoel dat je hebt na te veel te hebben gegeten tijdens de feestdagen. Dat wordt de essentie van de plaat.
Het perfecte geschenk voor kerst 2011?
BC: Precies! Maar verwacht geen nieuwe versie van 'Jingle Bells'.
Geen cover van Mariah Carey’s 'All I Want For Christmas?
BC: Nu je het zegt, misschien toch wel Mariah! Misschien wel een samenwerking!
We kunnen nu al niet wachten.. Dank jullie wel!

Na de val van het communism zijn er ook festivals in Oost-Europa opgekomen. In Hongarije hebben we bijvoorbeeld het grootste succes, namelijk het Sziget festival. Ook in Polen, Tsjechië en Slowakijë is er al van alles te vinden.Wel hebben deze dingen tijd nodig, zeker als het niet zo goed gaat in een land. In Letland zijn ook een aantal festivals aan het opkomen, waarvan eentje het tweedaagse feestje Fonofest is. Jānis Sildniks, een van de organisatoren hiervan wilde wel even een praatje maken hierover.

Jānis Sildniks organiseert met twee broers al een aantal jaren het festival Fonofest. Ook is hij betrokken bij de club Fonoclub in Cēsis en speelt in de band Enhet waar hij de trommels beroerd. Daarnaast weet hij zich nog bezig te houden met een studie journalistiek. “Yes – we’re brothers. People often laugh that Fonofest, Fonoclub and Enhet is a family thing. And they’re right – although Lauris is founder of all of these things, we continue doing those together after quite some years.” De band Enhet, waar het mee begon bestaat inmiddels negen jaar. Hoe is het dan allemaal begonnen, dat wil hij natuurlijk graag vertellen. Jaren geleden ontstond er een ondergronds poppodium in een verlaten kindercréche in de stad. Dit werd al snel een populaire spot voor jongeren, maar erg legaal was het niet. Lauris Sildniks besloot toen de tent gesloten werd om zelf ervoor te zorgen dat er rockmuziek was en startte Fonofest op en opende later ook Fonoclub.

Dit jaar heeft de organisatie gekozen voor voornamelijk bands uit eigen land, voorheen stonden bands als Blindside, Anathema en Frank Turner echter op het festival. Dit jaar staat er echter ook de Nederlandse band Cilice. "Cilice has been in Latvia for a several times, so they are quite recognizable among metal scene for sure.” Wat de bezoekers kunnen verwachten is twee dagen non-stop feest maar ook sport. Op het terrein zijn meerdere sportvelden aangelegd, wat elk jaar een succes is en een prima combinatie. Op de vraag wat dan het mooiste moment is als organisator krijgen we een verwant antwoord: “The best feeling you get, is in the middle of the festival as you step back and just look around for a while. Bands are performing; somebody is dancing; somebody is playing volleyball, but the thing everyone has in common –having fun.” Het zijn onverslaanbare momenten die het alle moeite waard maken. Met je eigen band op je festival spelen is ook zo’n moment. Welke bands Jānis zelf gaat kijken? Enhet natuurlijk, grapt de drummer, maar natuurlijk is hij harstikke trots op de line-up dus een opsomming volgt: het Finse Deep Insight, de Letse bands Sanctimony en All Day Long en ook de wat komischere bands als Leystein en Roberts Gobziņš un Resnie Putni genieten zijn voorkeur. Veel buitenlandse bezoekers trekt het festival nog niet, met uitzondering van Litouwen en Estland. Maar wie weet?

In een land als Letland heeft een festival natuurlijk diverse problemen, waardoor er vaak niet de grote namen van westerse festivals staan en ondanks dat de crisis festivals aan die kant van Europa niet lijkt te raken, heeft men in de Baltische staat toch zeker last ervan. “As you probably know, Latvia isn’t in its best economical shape, so people are less likely to visit festivals. This is the problem that we’re facing more and more each year.” Desondanks is hij positief over de toekomst. Op voorbeelden van andere festivals in Oost-Europa, zoals Sziget, Metalcamp en Exit, volgt een gretige reactie: “Sure, it takes a lot of work, knowledge, experience and resources to make such a festival, but I truly hope that after some more years we will be a competitive festival also in European level.” Over vijf jaar hopen de heren van Fonofest om minimaal twee keer zo groot te worden. Dat moet toch te doen zijn, zeker gezien Sziget, maar met name Glastonbury de ideaalbeelden zijn voor hen wat een festival moet zijn.

In de ideale situatie dat elke band geboekt kon worden, dan weet de PR-man van het festival het wel, ondanks dat hij het toch een pittige vraag vindt: AC/DC en Coldplay zijn prima kandidaten, maar persoonlijk zou hij toch wel heel graag Sick Of It All op Fonofest krijgen. Nu komen steeds meer grote namen op tour in de Baltische staten langs, dus wie weet gaat het ze nog lukken. Tot voor gisterenavond leek er nog sprake van dat ons nationale elftal misschien wel voor het brons mocht voetballen, vandaar dat de vraag of in ijshockeyland Letland op het festival de wedstrijd vertoond zou worden. Jānis weet hier nog even wat punten te scoren, ondanks dat hij me teleur moet stellen. ““I’m a huge fan of the Dutch team since the days of Patrick Kluivert and Edgar Davids, so I’m following dutch performance every game. I feel like finally the cup should go where it belongs – the Netherlands!”Laat Johan Derksen het maar niet horen…

Deftones is eindelijk weer terug met een nieuwe plaat! Diamond Eyes scoorde direct al beter als Saturday Night Wrist en de selftitled plaat en dit had de band nodig ook. Afgelopen woensdag speelde Deftones een uitverkochte Melkweg plat, na twee keer Paradiso eens een keer wat anders in onze hoofdstad. Voorafgaand aan de show praat ik met bassist Sergio Vega over Chi Cheng, de nieuwe plaat en het leven tijdens een tour.

Ik heet Sergio welkom in Amsterdam en hij geeft gelijk aan dat hij Amsterdam een toffe stad vind en vertelt dat hij er al regelmatig is geweest. Hij zit nu anderhalf jaar in de band, maar hij kent de leden al langer: “I’ve known them for over eighteen years, we’re friends and they’re good people, so it’s very mellow. We’re having a good time.”

Hij vervangt Chi Cheng en als ik hem vraag wanneer hij is gebeld om hem te vervangen is het even stil, waarna hij toch antwoord geeft op de vraag: “Jeez, I don’t remember. It was like in the winter and I got a call and you know, I didn’t know what happened to Chi and when I got the call it was my first and I was kinda touched. They called me and they were checking how I was doing and they told me what happened. At that time they weren’t very sure what they wanted, they were just reaching out for me and after that I didn’t hear from them for another month or so. So I called them and we hanged out in Sacramento. I live in New York and two guys of them are in L.A. and two of them in Sacramento.”

Het is natuurlijk apart om iemand te vervangen die al zo lang in de band zit, maar zo ziet Sergio het niet: “I don’t think about it like that because they are my friends. To say it very simple: I’m just helping them out. Obviously it’s more writing than saying, but that’s how it feels. It feels like I’m helping my friends, it feels like I’m helping Chi, it feels like I’m helping the band. It’s not like I’m looking at myself replacing Chi, I’m just helping my friend while Chi is not able to play.”

Volgens Sergio gaat het stukje bij beetje weer wat beter met Chi. Hij maakt langzaam vooruitgang en z’n familie heeft de hulp van een dokter uit New Jersey ingeschakeld en deze is erg gefocust op de vooruitgang van Chi. Hij reageert nog op bijna niets en het is nog maar de vraag of hij ooit nog kan bassen voor Deftones, maar volgens Sergio kijkt de band daar op een andere manier naar: “The consideration is beyond that, we’re just looking from the perspective of the family. It’s that friendship-family thing first, we’re thinking about his family.”

Maar nu is Sergio aan het touren met Deftones en volgens hem is het erg leuk. De band heeft een goede, positieve energie gekregen van het maken van Diamond Eyes en een goede werkethiek. Hierdoor kreeg het vijftal een goed ritme en dit hebben ze voortgezet. Hierdoor was het ook extra leuk om oudere nummers te spelen en misschien wat nieuwere ideeën toe te voegen in deze nummers om een beetje ermee te kloten. Het is erg goed, maar ze hebben ook het gevoel dat ze lekker kunnen werken.

En nu in Europa is het natuurlijk anders, maar volgens hem heeft het ook z’n gelijkenissen met Amerika, aangezien elke plaats weer z’n eigen gebruiken heeft en dat maakt het voor de band extra leuk. In sommige steden weten ze de leuke dingen nog, bijvoorbeeld de goede eettenten of toffe plaatsen om even te hangen.

De nieuwe plaat, Diamond Eyes, is alweer even uit en op verschillende plaatsen op het internet valt te lezen dat het de bedoeling was om er een optimistische plaat van te maken. Sergio: “It’s not supposed to be like that, but we decided to make a new record, for a lot of reasons. And because they had already worked on Eros. With this new record, it came together very quickly. We got together with Nick Raskulinecz, the producer, and basically he was like ‘allright we can do it, we can have a good time and we’re gonna do it fast.’ He was very good in building us a structure and that allowed us to have much fun, just like jamming with your friends.”

“He helped everything along, it was a great time and that reflected very much how we were. And now I’m getting back to the Eros-thing, basically it’s a body of work that they all feel very good about and it’s attached to the situation of Chi. They had a good time making it and now people are labelling it as ‘the sessions of Chi’s suffering’ and all that. But it’s not about that. People want to hear it because it has an appeal, a sexiness. But to me it’s good music and my friends made it and now it gets a magic for other people. Hopefully with time people are getting to hear it in that way and hopefully Chi is going to be here and hear it too.”

Het was de eerste keer dat ze met Nick Raskulinecz werkten en deze producer staat bekend vanwege z’n kwaliteiten, maar hoe was het nou om met hem samen te werken? Sergio: “He made it so easy and it was the first time any of us worked like this with a producer who was so involved, he was constantly there. Everybody was very creative, we’re just jamming and ideas. Everybody worked out everyone’s ideas. His main thing was to provide organization and enthusiasm. He was always listening to things and marked things that he liked and the next day he was like: ‘why don’t you work on this?’ And this was very cool, because I worked with producers who wanted to join the band when things were slow.”

Als er op een showdag tussen alle interviews en soundchecks tijd over is om wat anders te doen, gaat de band vooral heel erg veel relaxen. De bandleden halen koffie, hangen een beetje rond in de zaal en bij hun instrumenten en gaan soms wat kloten met hun effecten. Soms gaan ze even naar buiten om te wandelen en een beetje de stad bezichtigen. Helaas is het kwartiertje alweer om en sluiten we het interview af met de befaamde schoenmaatvraag. Sergio heeft een echte Amerikaanse 11½: “Almost as big as your shoes I guess?” We schudden elkaar de hand en wensen elkaar veel plezier bij de show van vanavond en als ik drummer Abe Cunningham tegenkom doet hij precies hetzelfde.

Je kunt natuurlijk niet zomaar jezelf in het metalgeweld van Fortarock storten, een beetje opwarming is daar zeker wel bij gewenst. Vandaar dat er altijd een fijne pre-party is, maar dat is niet zomaar het eerste, beste feestje. Een van de smakelijke hapjes voor de metalminnende fijnproever is de band Dååth, die gelukkig wel oor hadden naar een kort interview.

De laatste plaat van de band, getiteld The Concealers werd door twee labels gepromote en gedistributeerd, een aparte deal dus. Wat voor de heren zelf de plaat zo bijzonder maakt, is hoe ze zelf naar perfectie gestreefd hebben. “These days "perfection" is achieved via editing and programming. We pushed ourselves to achieve perfection via our performances. It was an insanely challenging record to track because we weren't allowing ourselves many of the modern shortcuts that we feel ruin records.” Tja, duidelijker kun je het niet krijgen. De band is zowieso vrij helder over wat ze doen, dus ook als ik vraag om een beschrijving van wat we horen op de plaat krijg ik het volgende kristalheldere antwoord van Eyal Levi: “The last album is about channeling our collective musical and emotional will into a perfectly mechanized and destructive statement.”

Omdat we toch lekker op de algemene toer zijn vraag ik ook maar even naar de invloeden van de band. Gitarist Emil Werstler laat zich lekker gaan op deze vraag en begint een opsomming van Django Reinhardt en Jimmy Rosenberg tot Zakk Wylde en Dimebag Darrel. Hij kan de hele dag wel verder gaan, merkt hij op, met andere woorden voor de beste man is elke persoon die een gitaar vastgehouden heeft een held. Van Eyal Levi krijg ik een mooier antwoord over het geluid van de band: ”Imagine a Bob Ross (van het Amerikaanse TV-programma ‘The Joy of Painting’) painting depicting the worst things in life.” Dat was redelijk helder, maar ook geeft Levi aan dat de band vooral zich niet op één stijl wil vastpinnen. Wanneer de band vast komt te zitten op die manier, zullen ze meteen 180 graden draaien weg daarvan. De band wordt vaak gekoppeld aan occulte en religieuze elementen die in hun muziek te vinden zijn. De ironie van de vraag of ze gelukkig worden als ik daarnaar zal vragen gaat dus ook aan ze voorbij, want dit mogen de heren al ontelbaar keren in interviews ontkennen.Band met wie Dååth het liefste op tour gaat zijn Cynic, Goatwhore en Unearth. “Sometimes the most fun is when you become friends with another band and make the best of a shit situation.” Een prima gezelschap om mee op tour te gaan dus. Touren is sowieso iets wat de band graag doet, wat wellicht te merken is aan de intense live shows die de mannen weg geven. Bij de keuze tussen studio of touren is het antwoord voor Werstler ook zeer helder: “While I enjoy both, I prefer being on stage and having a direct representation of myself in the flesh. It's more of a rush, and people know exactly how they feel at that time.The only downside is, you can't grow on someone with one visit.I guessthat is why it is considered a challenge.” Voor Levi is het allebei even mooi, het maakt deel uit van het grotere geheel en als het ene goed gaat, dan is het totale plaatje ook prima in orde. Zijn er nog gekke tour stories? “The worst ones are cliché and the best ones I shouldn’t talk about.” Volgens mij begrijpen we het wel.

Ondertussen hebben de heren Werstler en Levi ook een eigen projectje, getiteld Levi/Werstler. Hiermee maken ze instrumentale muziek, een kans om helemaal hun eigen ding te doen. “We pushed our boundaries to the furthest musical extremities. The album is a 41 minute piece that should be listened to from start to finish in order to get the full experience.” Ook Sean Reinert van Cynic maakt deel uit van dit project. Klinkt dus ook wel interessant!

Helaas kunnen de heren het festival zelf niet bezoeken op zaterdag. Da staat er nameijk een show gepland samen met niemand minder dan Slayer. Een hele eer vinden de heren zelf, welke band die in de laatste twintig jaar begonnen is droomt hier niet van? Gelijk hebben ze natuurlijk. Ga ze echter niet missen op de pre-party, de mannen van Dååth.

Op de Persistence Tour vorig jaar stond een interview gepland met de mannen van Death By Stereo. Helaas kon dat die dag niet doorgaan maar gelukkig was de band toch in staat mijn vragen via e-mail te beantwoorden.

Voor wie de band niet kent. “Death By Stereo is part punk, part hardcore, part metal, with a touch of rock'n’roll we can’t make up our minds on what genre to stick to so we do a little of all of those. As far as accomplishments we’ve played in over 25 countries around the world and we’ve released five records which we are all proud of. We don’t make very much money doing the band so we do odd jobs at home. I teach guitar and bartend when I’m home. We’ve always had day-jobs being in Death By Stereo.”

Over de Persistence Tour 2009 had de band het volgende te melden. “Well we finished the Persistence Tour already and it was a blast. We played with great bands to great audiences. Can’t complain one bit! The Persistence tour is like a travelling festival tour, the other tours we usually get to play longer and in smaller clubs.”

De tour is een onderdeel van de promotour voor het nieuwe album Death Is My Only Friend.“We are doing a few weeks in the US with Agnostic Front, hitting South America, Australia, and Japan. We will make the rounds for sure. And we’re coming back to Europe in June for festivals. We love playing Europe and we have some really good places and some other places that are just ok. Depends on the city, I would say we do better in the Netherlands rather than France.”

Helaas is de pers niet zo te spreken over het nieuwe album. Ook lijken verkoopcijfers achter te blijven bij andere albums van Death By Stereo. Vanwege het e-mailcontact was het moeilijk om door te vragen over het moeizame opnameproces en waarom het album zo anders is dan voorheen. “It took so long mainly because we did it on our own. We didn’t have any label backing and we had to call in all our favours from our friends to make it happen. When we got to Serjical Strike/I Scream the record was already done completely. Line-up changes are a pain but Efrem and I tend to stick together through everything.”

“We like writing different sounding records every time we write. We have a ton of different influences and we write all kinds of different styles. Maybe we should be more picky as to what ends up on a DBS record but we like the differences in the records. They all sound different and we try to make each one unique.”

Waar de meeste wel over te spreken zijn is het artwork van het album. “The cover was done by Jason Cruz of Strung Out and we just let him have complete creative control in the cover art. The cover model is our friend Jen.” Op het album staat het persoonlijke nummer ‘Forever And A Day’, een al eerder opgenomen en uigebracht nummer dat nu in een ander jasje gestoken is. “Jason Freese our producer rearranged that for us. We really liked what he did so we went with it. It’s really different for us but we liked the new version because of that.”

De band heeft voor het nieuwe album een aantal clips opgenomen. Zijn clips nog wel relevant in een tijd waarin bijna iedereen via het internet met muziek in contact komt (en niet via Wet & Wild)? “I think anything a band does to promote themselves is still relevant. If you get two new people to listen to your band then that is relevant. People hardly actually pay for records anymore, should bands stop making records? The ‘Welcome to the Party’ video was done before we were even on Serjical Strike. Our friend Eliot Dillman did that for us for free for a project for school. We called in a lot of favours to make that video happen."

“Thanks for the interview and see you on the road!!! Check out our new record ‘Death is My Only Friend’.”

De voorbereiding van FortaRock The Festival 2010 is in volle gang. Een volgepakt programma zorgt ervoor dat de verstokte metalfan aan zijn of haar muzikale trekken gaat komen. Op zaterdag 3 juli 2010 barst vanaf 12:00u het brute metal geweld los op Park Brakkenstein, Nijmegen. Tussen de bedrijven door sprak ROAR E-Zine met de drijvende kracht achter het festival: Freek Koster.

Over FortaRock

We staan aan de vooravond van de tweede editie van FortaRock. In de pers is al veel gesproken over het langzaam uitsterven van metal festivals in Nederland. Waldrock is weg. Sonisphere komt dit jaar niet. FortaRock is moeiteloos metalfestival nummer 1 geworden. Hoe kijk je hier zelf tegenaan?

"We zijn als FortaRock op een vrij onlogisch moment ingestapt, de economische crisis was afgelopen jaar nog in volle gang. Het is echter wel een bewuste keuze geweest. We hebben er geen enkel moment rekening mee gehouden dat Waldrock en Sonisphere dit jaar niet meer plaats zouden vinden. FortaRock is wellicht dit jaar een van de weinige middelgrote metalfestivals, maar we maken ons geen enkele illusie. Volgend jaar is de kans groot dat bijv. Into The Grave wel doorgang vindt, net als Sonisphere, Dat maakt ook niet uit, competitie is gezond."

FortaRock heeft een aantal grote namen in metal land. Betekent het wegvallen van andere metal festivals dat FortaRock de poorten opent voor nog grotere acts?

"Niet echt, er is genoeg keuze. In de middenmoot zijn veel bands te boeken die interessant genoeg zijn voor FortaRock. Het is overigens ook niet de insteek van FortaRock om op termijn bands als Maiden, Metallica of Rammstein te willen boeken, daarvoor is het risico te groot en te weinig interessant. Het wordt dan ook moeilijker om ieder jaar aan de hoog gespannen verwachtingen te voldoen. Toch zal het ieder jaar een puzzel zijn om dertien tot veertien bands te vinden die elkaar aanvullen en kwalitatief sterk genoeg zijn om het publiek aan ons te binden."

De metalliefhebber komt goed tot recht qua diversiteit aan bands en muziekstromingen. Hoe is de line- up dit jaar tot stand gekomen?

"Net zoals de eerste editie van het festival willen we dat het festival een afspiegeling vormt van de reguliere clubshows in Doornroosje. We programmeren vrij breed, bijna alle metalstijlen komen aan bod. We sluiten niets uit. Ons credo luidt niet voor niets: FortaRock is all about heavy music! Ook dit jaar is het gelukt om een goede mix tussen oud en nieuw samen te stellen. We willen graag vernieuwend en vooruitstrevend te werk gaan zonder de metal roots te verloochenen."

Deicide komt niet en wordt vervangen door het Zweedse Watain. Hoe flexibel moet je zijn en wat moet je doen om op zo'n korte termijn voor vervanging te zorgen?

"Het is altijd handig om een lijstje met namen achter de hand te hebben van bands die eventueel kunnen invallen mocht er iets gebeuren. In dit geval is er snel en zeer adequaat gehandeld tussen organisatie en boeker. Binnen een paar uur was Watain als vervanger geregeld."

De toekomst

De kans lijkt aanwezig dat FortaRock ook in 2011 terugkeert. Hoe groot wil FortaRock worden?

"FortaRock wil op termijn een vaste waarde in festivalland zijn met zo’n zeven á tienduizend bezoekers. Niet al te groot dus, maar ook niet al te klein. We willen graag in het huidige park blijven om de sfeer en intimiteit. Dat staat bij ons erg hoog in het vaandel. We zijn echter ook afhankelijk van de logistiek en de volumedruk, het park is immers niet al te groot. We doen er echter van alles aan om dit goed te verzorgen."

Welke bands staan er nog op het verlanglijstje?

"Dat zijn er vele, maar net zoals ieder festival staan namen als Mastodon, Lamb Of God, Megadeth, Machine Head wel op dit lijstje. Verder heb ikzelf nog wel wat andere namen in mijn hoofd, maar die ga ik natuurlijk hier niet verklappen. Dat zou de eventuele verassing wegnemen."

Hoe ziet FortaRock 2011 eruit?

"Nu moet ik in een glazen bol gaan kijken en dat doe ik liever niet. Allereerst is het van belang de komende editie tot een goed einde te brengen. Naar aanleiding daarvan gaan we kijken wat we gaan doen in 2011. Erg veel kan ik er dus niet over zeggen, maar natuurlijk zijn we al wel het een en ander aan het bedenken. Regeren is immers vooruitzien."

Persoonlijk

Wat is jouw persoonlijke (muzikale) festival tip voor dit jaar?

"Baroness is toch zeker wel de moeite waard om te checken, zware progressieve sludgemetal uit de States. Ben zelf ook erg benieuwd naar Watain. Aan de ‘geur’ moet je altijd wennen haha, maar de laatste twee platen beloven ook nog eens een hele vette blackmetal show!"

Tot slot enkele praktische vragen

Kom ik met het OV of met de auto?

"Het kan beide. Station Heyendaal bevindt zich op vijf- tien minuten lopen vanaf het park. Ook zijn er zo’n 700 gratis parkeerplaatsen voor auto’s. Op eenzelfde afstand van het park als het station."

Wat neem ik mee?

"Een goed humeur en mooi weer!"

Wat laat ik thuis?

"Een slecht humeur en regen!"

Wat kost een biertje?

"€ 2,30 voor 0,28 cl"

Wat eten we?

"Er is een ruime keuze. Van Vietnamees, tot Surinaams. Van friet tot pizza."

Wat doe ik als ik me verveel?

"Als je je verveelt kun je natuurlijk op het terras plaatsnemen of de metalmarkt/fair bezoeken óf je laten vermaken door Blaas Of Glory. Dé metal harmonie die met een gezonde dosis humor een groot aantal hardrockklassiekers heeft bewerkt tot iets heel origineels."

Meer informatie over FortaRock is hier te vinden.

In het kader van het metalfestival Fortarock in Nijmegen, staat ROAR E-Zine de maand juni in het teken van dit festival. Te zien zijn onder andere interviews met de bands die hier gaan spelen. Ditmaal met het Poolse technische death metalkwartet Decapitated.

Opnieuw beginnen

De retestrakke death metalband treed weer op sinds het tragische ongeluk waar drummer Vitek het leven verliet en vocalist Cohan, zie foto, in een diepe coma raakte. Ze hebben reeds enkele shows gedaan bij het thuisfront. Het ging echter niet makkelijk, 'Vogg' spreekt: ''Het was echt moeilijk, moeilijk om nieuwe muzikanten te vinden, moeilijk om de band te starten met nieuwe mensen. Maar het belangrijkste is dat we blijven proberen'.' Op de website van Decapitated hebben ze een quote van de Chinese filosoof Confucious: ''Our Greatest Glory Is Not In Never Falling, But In Rising Everytime We Fall'', een synoniem voor wat ze door hebben gemaakt. ''Confucious was een filosoof die een goede kijk had op vele verschillende dingen in het leven. In zijn denken vonden en vinden nog steeds mensen succes of geluk. Als mensen weten wat we hebben doorgemaakt, dan weten ze hoe die quote op ons van toepassing is.''

Decapitated met Vitek

Nieuwe cd

De band kruipt uit een diep dal omhoog, maar Vogg blijft typerend realistisch. Op de vraag of dit album een soort tribute cd wordt aan zijn overleden broer en of dit het schrijven van de plaat anders maakt zegt hij: ''Nou, ik weet het niet. Voor mij was en is muziek een soundtrack van je leven. Zo is het voor mij altijd geweest en nu zal dat niet anders zijn.'' Voor het nieuwe album gaan ze januari en februari de studio's in en de verwachting is dat de cd rond juli in de schappen ligt. Op dit nieuwe album speelt in plaats van Vitek, Kerim 'Krimh' Lechner op de drums en vervangt Rafal Piotrowski, Covan die nog steeds herstellende is van het ongeluk.

De band zal om 13:55 in het Nijmeegse park Brakkestein op het openluchtpodium bij Fortarock weer voor het eerst in een tijdje op de buhne verschijnen. Er zal ongetwijfeld naar uitgekeken worden door liefhebbers van technische deathmetal, maar ook door de band zelf: ''Ik heb er zin in, ik ken de stad en het festival niet, maar ik heb weer zin in toeren.'' Naast Nederland gaat de band ook weer snel terug naar Amerika, de band's tweede thuisfront lijkt het. Maar waar ze in Amerika een tour met The Faceless, Carnifex, All Shall Perish, Cephalic Carnage, The Red Chord en Vital Remains kunnen headlinen, valt het in Europa wel tegen. ''We spelen erg veel in Amerika en hebben daar een redelijke reputatie. Het feit dat onze stijl ietwat US- deathmetal is zal er ook wel iets mee te maken hebben.''

Pinkpop is alweer twee weken voorbij, maar we hebben Pinkpop directeur Jan Smeets nog wel om een reactie kunnen vragen. Op dag twee komen we hem achter de schermen tegen en hebben wij hem even staande gehouden, uitgedost met de roze Pinkpoplaarzen en het bekende Pinkpophoedje vertelt hij over de headliners van dit jaar.

Als we Jan vragen wat hij ervan vindt dit jaar antwoord hij erg rustig met 'frisjes', de nuchtere Limburger laat zijn humeur in ieder geval niet bederven door het weer, en hij benadrukt nogmaals dat de regen geen roet in het eten mag gooien. “De regen bij Green Day waren ze totaal vergeten en daardoor was het alsnog een ongekend optreden. Veel vuurwerk, dat is natuurlijk muzikaal minder, maar dat hoort er blijkbaar allemaal bij tegenwoordig. En mensen gingen helemaal uit hun plaat”, waarna Smeets ons aankijkt met een vragende blik of hij de jongerentaal wel juist gebruikt. “Ja, vroeger heette dat ‘uit je dak’, hè?” Zelf heeft hij in ieder geval genoten zegt hij, hij stond zelf op het podium en heeft de gehele show bekeken.

“Rammstein heb ik al vaker gezien, ik wist al wat me te wachten stond”, antwoordt Smeets op de vraag of hij ook van Rammstein genoten heeft. De shows van Rammstein mogen spectaculair genoemd worden maar voor Smeets begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Van The Prodigy die avond heeft Smeets ook al een idee: “Voor iedereen die het niet kent is het natuurlijk ‘kicken’ geblazen, maar voor mij persoonlijk kijk ik meer uit naar P!nk. Kijk maar eens naar die kraan die daar staat en ze heeft vrachtwagens vol decor mee.” Achteraf kunnen we in ieder geval stellen dat P!nk inderdaad een flink grote show gemaakt heeft, maar ook dat The Prodigy het goed gedaan heeft.

En met dit laatste interview willen wij ook ons verslag van Pinkpop 2010 in zijn geheel afronden. Het is een waardige editie van Pinkpop geweest en wij kijken met smart uit naar de 42^ste editie van het festival rond Pinksteren. Mocht je benieuwd zijn naarde foto's, bands, cd's van artiesten die op Pinkpop 2010 stonden? Kijk dan hier.

In de aanloop naar het Fortarock festival dat gehouden worden in Nijmegen kijkt ROAR E-Zine vooruit met reviews en interviews in de hele maand juni. Dit maal is het tijd om Nederlands trots, Hail Of Bullets, aan de tand te voelen. Gitarist Stephan is aan het woord en hij heeft nogal wat te zeggen over festivals en het nieuwe album waar de band momenteel mee bezig is.

Festivals

Om met de deur in het huis te vallen, beginnen we over festivals in het algemeen. Van de trend dat er steeds minder gevestigde grote metal festivals in Nederland zijn, merkt de band weinig. ''We richten ons als band niet alleen op Nederland, maar met name in Duitsland wemelt het van de gave festivals. Als je puur naar Nederland kijkt, is het wel duidelijk dat met name de grote festivals de laatste tijd het loodje leggen''. Een festival waar met name Stephan en Paul enthousiast over zijn in Nederland is ongetwijfeld Neurotic Deathfest in Tilburg. ''Ik ben alleen vrijdags geweest en vond het een heel gaaf festival. Vorig jaar speelden we er zelf, maar dit jaar was de line up gewoon een stuk interessanter. Met name Bolt Thrower was te gek.''Wat opvalt aan de band is het enthousiasme voor het genre en de scene. Gevraagd hiernaar is het heel simpel: ''Als ik voor mezelf spreek, dan leef, eet en schijt ik eigenlijk metal, dus veel betere dingen dan in vrije weekends naar concerten/festivals gaan, kan ik zo snel niet verzinnen." Maar Stephan blijft ook realistisch over bands die er geen tijd voor kunnen vinden. ''Ik vind het zelf één van de leukste manieren van tijdverdrijf en uitgaan; bandjes kijken, biertje erbij, slap ouwehoeren met vrienden en kennissen. Maar ik kan me het goed voorstellen dat bands die acht maanden per jaar op tour zijn, in hun vrije weekends misschien geen zin meer hebben om nog naar metalconcerten te gaan, maar voor ons gaat dat niet op. We spelen regelmatig, maar ik maak ook graag af en toe tijd vrij om eens lekker naar andere bands te kijken.''

Fortarock

Hail Of Bullets staat ook op het Fortarock festival, gevraagd naar wat hij ervan verwacht mag ik het woordje 'verwacht' doorstrepen, Stephan was er vorig jaar namelijk gewoon bij: ''Ik vond het toen uitermate geslaagd! Vette bands als Candlemass, Satyricon en Death Angel en een prima sfeer. Ook het formaat van het festival spreekt me zeer aan; ik ben niet zo’n fan van megafestivals met 50.000 mensen per dag. Ik kijk er dus zeker naar uit.'' Het wordt een extra intressant moment om Hail of Bullets live te zien. Ze zijn bezig met een nieuwe cd. ''Het zal één van de laatste keren zijn dat we voornamelijk nummers van de eerste Cd spelen omdat we na de release van de tweede cd (gepland voor oktober) een aantal oude nummers zullen moeten droppen ten faveure van nieuw materiaal."

Hail Of Bullets staat rond de ochtend op de planken, de verwachting is echter niet dat ze meteen de biezen pakken. ''Ik vind Behemoth altijd een goede show neerzetten en ik kijk er ook naar uit om Suicidal Tendencies weer eens aan het werk te zien.'' Gevraagd naar of ze voorkeur hebben voor de tent of het openlucht podium zegt Stephan: ''Als we overdag moeten spelen, het liefst in een grote volle tent. Dan komt de muziek gewoon beter tot zijn recht. Maar ’s avonds laat op een groot buitenpodium zoals onlangs in Finland is ook erg gaaf.'' Hail of Bullets staat om 13:15 in de tent volgens de planning, dus dat zit snor.

Na het gevraag over metalfestivals in Nederland borrelt een bepaald festival altijd weer op: Dynamo Open Air. Het is een begrip, een legende. Het dichtst in de buurt van de sfeer en de geniale line- up's is volgens hem Party San in Duitsland, maar ook Fortarock: ''Ik denk dan het eerste aan Party San in Duitsland, hoewel dat voornamelijk gericht is op death/black metal. In Nederland kwamen de eerste editie van Fortarock en één of twee te gekke edities van Waldrock aardig in de buurt.'' Dynamo is er niet meer, over de oorzaak kan gespeculeerd worden. Wat Stephan ervan vind? ''Dat is wel moeilijk. Ik denk dat het echt fout ging toen er steeds van locatie gewisseld werd en er teveel gefocust werd op gevestigde namen.''

De nieuwe cd

Na ...Of Frost and War en de mcd Warsaw Rising zit er weer een nieuwe langspelert aan te komen. ''We hebben tijdens het opname proces wat vertraging opgelopen, waardoor de cd niet voor oktober gaat verschijnen. Er is ook nog geen naam, maar ik kan je wel vertellen dat iedereen muzikaal weinig wijzigingen hoeft te verwachten.'' Toch kan Hail Of Bullets ook niet altijd alles hetzelfde doen, ''We hebben wel getracht hier en daar wat nieuwe elementen qua gitaarwerk toe te voegen, maar de old school death metalfans hoeven zich geen zorgen over een grote stijlverandering of zo. Hopelijk komt ie in oktober uit.''

Hail Of Bullets werkt voor het mixen en masteren altijd voor metalduizendpoot Dan Swanö. ''De samenwerking met Dan verloopt soepel en hij weet precies wat voor sound we willen. Hij is, net als onze drummer Ed en in iets mindere mate ikzelf, zeer perfectionistisch, maar weet ook als geen ander dat death metal smerig en rauw moet klinken. Zo zitten wij er ook in.'' Maar Dan Swanö moet nog even wachten: ''De muziek staat er op een paar solo’s na helemaal op. Nu alleen de zang nog en dan kan hij later deze maand gemixt worden.'' Old school Death metal zal het nieuwe schijfje zeker bevatten, maar wat kunnen we speciaal verwachten? ''Een mengeling van langzame, doomy stukken en snellere nummers, melodieuze stukken maar ook keihard beuken en hopelijk een monsterlijk heavy sound. De plaat wordt weer vrij lang, maar wel iets korter dan ...Of Frost And War. Ook zal de eerste persing een bonus disc bevatten, maar wat daar op staat laten we nog even in het midden.''

Het spreekt voor zich dat Hail Of Bullets het enorm goed doet, binnen in het buitenland en daarvan voornamelijk óók in Amerika. ''Metal Blade Records heeft het bij ons debuut al vrij groot aangepakt. Deze keer hebben we zowel voor Metal Blade Europa als Metal Blade Amerika een prioriteitsstatus, dus waarschijnlijk wordt de promotie nu wereldwijd groots aangepakt en niet alleen in Europa. De plaat heeft zowel in Europa als in de VS uitstekend verkocht, dus Metal Blade heeft wel vertrouwen in ons''

Hail Of Bullets haalt vooral inspiratie uit oorlogen. Voor het maken van ...Of Frost And War is heel duidelijk inspiratie gehaalt uit de Tweede Wereldoorlog En dan voornamelijk de Duits-Russische veldslagen. Maar waar halen de jongens hun invloed uit qua boeken of films? ''Natuurlijk zijn we een collectief die overal allemaal invloed uit halen en onze eigen mening hebben. Mijn persoonlijke favoriete films over dit onderwerp zijn ‘Stalingrad’ en ‘Der Untergang’ maar om eerlijk te zijn ben ik meer een horrorfilmfanaat! Ik kan je wel zeggen dat de nieuwe cd niet specifiek gericht is op het Oostfront, maar dat oorlog een grote rol spreekt in de nieuwe teksten spreekt voor zich!''

Een van de meest geruchtmakende en populaire bands in de metal en stoner wereld is Baroness uit het warme Georgia, USA. Fortarock is er in geslaagd de band vast te leggen, tot grote vreugde van vele liefhebbers. Bassist Summer Welch nam even tijd in het drukke schema van de band om wat vragen te beantwoorden.

Helaas waren de antwoorden niet enorm uitgebreid, maar met een stevig tourschema is dat acceptabel. Dus de eerste vraag is eigenlijk, wat is het geheim van Baroness? “We have a love and a passion for music. The rest is all a great surprise.”. Een andere band die het heel goed doet is natuurlijk Mastodon. De vergelijking tussen de twee is niet compleet vreemd. Summer noemt Mastodon een inspiratie voor zijn eigen band. Beide bands spelen zware rock’n’roll en komen uit Georgia, dus eigenlijk is de vergelijking zeer terecht. Als ik vraag hoe het geluid zich ontwikkeld heeft door de jaren heen krijg ik een heel simpel antwoord: “Years of blood, sweat and tears.”

De eerste twee albums hadden een kleur als naam (Red Album en Blue Record). Of de volgende ook een kleur als titel zal krijgen is onbekend. Voorlopig is de band nog niet bezig met een nieuwe plaat helaas, daar zullen we tot volgend jaar op moeten wachten. Wel kunnen we gelukkig wat meer leren over de inspiratie van de band.”I would say we draw inspiration from life people music and art of all sorts. We’re just trying to play honest music that speaks to us in some profound way.”

De band speelt veelvuldig in ons kikkerlandje. Dat bevalt de heren namelijk wel: “They respect the bluntness there.” De heren hebben al met een hoop mooie bands mogen spelen, echte favorieten springen er niet uit. Een wat uitgebreider antwoord volgt op de vraag of de band liever tourt of in de studio zit. Het zijn totaal verschillende beestjes met verschillende doelen. Voor de band is de live show echter het belangrijkste en dat is waar het uiteindelijk moet gebeuren. Er zijn zelfs plannen om de hele blauwe plaat integraal te spelen tijdens een volgende tour, of dat op Fortarock ook het geval zal zijn is nog een verrassing. Summer Welch kijkt er in ieder geval naar uit om het podium te delen met de Suicidal Tendencies, een band die een grote impact had op hem. De band heeft er in ieder geval zin in, maar niet helemaal onverwacht natuurlijk. Baroness heeft een geweldige live reputatie en zal dat op Fortarock weer eens waar mogen maken.

Fortarock heeft dit jaar een prima line-up. Het mooie metalfeestje in Nijmegen, dat in 2009 het licht zag, heeft in het lijstje toppers- niet te verwarren met de in het roze en glitters gehulde mannen, voor ieder wat wils staan. Een van de bands is het Finse Vikinggezelschap Ensiferum. Ter opwarming willen we natuurlijk graag kennismaken met deze heren.

Voor degenen die deze band, die aan kop stond bij de pagan/folk metal hype van de laatste jaren, niet kennen zullen we maar even de band voorstellen. Bassist en tekstschrijver Sami Hinkka nam de tijd om even wat vragen voor ons te beantwoorden.”Ensiferum is a bunch of people who love to write good music and play their music live. And its the biggest thing in our lives; its our passion, hobby, work and in a way its also a family for us.”

Interessant bij een band als deze is natuurlijk de inhoud. Je gaat niet zomaar over vikingen, toverdrankjes en bier zingen, hoewel het laatste niet echt ongewoon is. Sami hoort niet bij de oprichters van de band, toch kan hij daar wel het een en ander over vertellen. Markus Toivonen, gitarist en oprichter van de band, liet zich met name inspireren door Scandinavische en Ierse folkmuziek en melodische death metal zoals Dark Tranquility en Amorphis. De perfecte combinatie voor Ensiferum wellicht, want vooral folk invloeden zorgen toch altijd voor feest. Dat blijkt ook wel als Sami antwoord geeft op wat Ensiferum zo succesvol maakt. “Our music and kick-ass gigs! Ensiferum is one of the oldest bands in the genre and we really focus on not doing what others have done before when writing our music. We challenge ourselves to give our very best on every album and every gig.” Touren doet de band graag en overal ter wereld. Voor de mannen altijd feest, want als ik naar de rider vraag blijkt daar qua drank bier en vodka op te staan. De drinkhoorns blijven achterwege overigens, backstage zijn het gewoon pints (hopelijk niet voor de vodka). Als band in een genre dat niet verschrikkelijk groot is kom je nogal eens dezelfde collega’s tegen. Op de vraag met wie de heren het liefst het podium delen krijgen we dan ook een helder antwoord: “The guys from Tyr and Moonsorrow are the best people I know and I’d tour with them anytime again!”.

Het genre waarin Ensiferum actief is, is de laatste jaren erg populair geworden. Veel bands lijken de stijl aan te nemen omdat het scoort met maffe piratenthema’s en noem maar op. Het lijkt erop dat het thema eigenlijk niet serieus genomen wordt. Volgens Sami ligt dat bij deze band anders: “We’re very serious about making Music, but that doesn’t mean you can’t have a blink in the corner of your eye.” Wat er verder gebeurt in het genre boeit hem niet zo en volgens de muzikant zal het dezelfde kant opgaan met folkmetal als andere genres die gehypet zijn zoals thrash, death en black metal. Als het om zijn band gaat ziet hij het anders: “Ensiferum is one of the oldest bands so we have nothing to prove, we love making this kind of music and we will continue making it even after the hype is gone.” Een groot problem binnen het genre, vooral voor de wat serieuzer aangelegde bands, is het stigma van nationalism en zelfs racism en fascism waar veel bands, zoals Skyforger en Moonsorrow, tegenaanlopen. Ensiferum heeft daar gelukkig nog geen problemen mee gehad. Het is een gevoelig punt, zelfs voor deze band, die volgens Sami geen relieuze of politieke inhoud in haar muziek en teksten betrekt. “The stigma might hunt you for a long time, even if you don’t have anything to do with that kind of ideologies.”

Natuurlijk moet de laatste plaat, die ik per abuis Far Away noem in mijn vraagstelling wat natuurlijk onvergeeflijk is, From Afar nog even besproken worden. Sinds het debuut van de band is er wel wat tijd verstreken en het een en ander veranderd binnen de band. Vooral de atmosfeer binnen de band is veranderd, maar op een goede manier. De band heeft de wind in de zeilen en met Toivonen aan het roer is de koers nog hetzelfde. Het maken van de nieuwe plaat heeft veel tijd en concentratie gekost: “We really put our minds to it when we compose so the process is usually very long. We all bring ideas to the rehearsal room and there we arrange the songs together.”

De band heeft zin in Fortarock, als ik dus vraag wat hij nog wil gaan zien op het festival antwoord mijnheer Hinkka: “As much as possible. I love summer festivals!” Ga ze zeker niet missen dus, deze Finnen zijn namelijk nu al in een topstemming.

Deze jonge honden zijn nog relatief onbekend, maar je hoort tegenwoordig steeds vaker de naam van hun band vallen. En dit heeft absoluut te maken met het feit dat debuutalbum Far Q een ijzersterke plaat is. Het Britse Lower Than Atlantis timmert al een paar jaar aan de weg, maar werd tot voor kort onderuit gehaald door verscheidene moeilijkheden. Het wilde maar niet lukken met de band en de bandleden kregen daarbij nog ook eens persoonlijke problemen. De band heeft na een aantal line-up veranderingen eindelijk de ultieme groep gevonden. Zanger/gitarist Mike Duce stond ROAR E – Zine te woord bij hun show in Alphen Aan De Rijn.

De band is al bijna drie jaar een feit, maar heeft veel moeilijke tijden gekend. Zo heeft Lower Than Atlantis niets kunnen uitbrengen tot augustus 2009. “Ik heb Ben, de tweede gitarist, ontmoet op school. We zijn met een paar andere jongens begonnen maar tot aan 2009 hadden we steeds line-up veranderingen. Ben en ik schreven alles en praktisch het enige wat de rest van de band moest doen was de tracks leren spelen, shows spelen en thuis worden afgezet na tour. Maar je staat verbaasd over hoe moeilijk dat kan zijn voor sommige mensen. Gelukkig hebben we nu een solide groep gevonden.”

De frustraties van de twee originele bandleden is goed terug te horen op de plaat. Zo wordt er gezongen over de recessie, geweld en verdriet. “We komen uit een plaatsje net buiten London en het is er verschrikkelijk. Het plaatsje is arm, crimineel en er is veel geweld. We zingen daarover, maar ook over de frustraties dat het een tijd lang niet goed ging met de band. Ik heb de tracks geschreven vanuit mijn gezichtspunt en ik vind het tof als mensen zich kunnen relateren, maar toch blijft het mijn verhaal.”De mannen van Lower Than Atlantis vinden het heerlijk om te rebellen. De titelnaam Far Q wekte al argwaan en ik moet het toch even vragen. “Haha inderdaad, Far Q stamt af van ‘fuck you’. Zo wilden we het album aanvankelijk noemen maar dan zou het niet in de winkels mogen liggen en dan zouden we ook geen tv of radio airplay krijgen. We hebben de titel veranderd naar Far Q, eigenlijk is nu juist des te meer een ‘fuck you’ als mensen onze albumtitel uitspreken.”

Deze middelvinger wordt vooral opgestoken naar bands uit de hardcore scene. Als ik vraag naar genres waaraan de band zich kan relateren, waaronder hardcore, krijg ik een duidelijk antwoord terug: “We zeggen niet dat we een hardcore band zijn, puur omdat we de hardcore scene verschrikkelijk vinden. Iedereen beschouwt zichzelf als deel van een elite-groep en is daarom ongelooflijk arrogant. Ik wil juist muziek maken voor de muziek zelf en lol daarin hebben.”

Ondanks alle frustraties, geniet Mike met volle teugen van zijn leven als muzikant. Hij erkent dat de band stukje bij beetje verder komt en dat hij het geweldig vindt om op tour te zijn. Zo is de band dikke vrienden geworden met het ‘fatsoenlijke’ Confide en feesten ze er met z’n allen wat vanaf. Mike vertelt dan ook al gauw over alle smakelijke roddels en verhalen van de tour. Confide schijnt stiekem helemaal geen ‘heilige’ band te zijn en Lower Than Atlantis is al meerdere keren door dronkenschap boven de wc geëindigd. Dit is voor Mike de leukste tijd van het jaar. “Ik zal gelukkig zijn als ik de wereld kan rondreizen en de muziek, die ik heb geschreven met mijn vrienden, overal kan spelen. Ik hoop dat dit ooit genoeg geld opbrengt om te overleven, oh ja, en om een huis te kopen."

This City Shines is een nieuwe punkrocksensatie uit Amsterdam. De oprichter van de band, Sean Gascoigne, maakte een praatje met ROAR E - Zine. Dat hij voor de band ademt en leeft is wel duidelijk. "It's all about having fun! Een goed gevoel is voor mij This City Shines, het is muziek maken met de vier tofste dudes waarmee ik ooit op het podium heb gestaan", aldus de frontman.

This City Shines, welke stad schijnt er eigenlijk? Amsterdam?
Ik ben de enige die in Amsterdam woont maar we richten ons wel veel op deze kant van Nederland. Mark woont in Tilburg, Robert komt uit Doetinchem en Nils uit Lichtenvoorde.

Jullie hebben allemaal in andere bands gespeeld. Waarom zijn jullie uit die bands gestapt en hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Nils en Mark zitten allebei nog in andere bands, namelijk Deanmoore en 21 Gun Salute. Robert en ik hadden het helemaal gehad met onze ouwe band maar zaten muzikaal gezien wel heel erg op één lijn, dus hebben we besloten samen verder te gaan. Met Nils heb ik zeven jaar in een band gezeten dus we weten precies hoe onze samenwerking is. Mark ken ik via mijn opleiding en uit de bandscene. Hij is een hele toffe punkrockdrummer.  Wat mij betreft heeft This City Shines de ultieme samenstelling. We zijn een hele hechte band en spreken elkaar iedere dag.

Wat zijn jullie ambities als band?
We willen eigenlijk zoveel, maar daarvoor zijn we dan ook hard aan het knokken. Die tours, EP's, shirts en CD's komen niet zomaar aanwaaien. We hebben zeker dromen, maar door stil te zitten en daar over te gaan fantaseren is niemand ooit ver gekomen. We zijn echte doeners.

Binnenkort komt jullie eerste plaat No Place Like Home uit. Hoe verliep het schrijfproces en wat kunnen we verwachten?
Het is een EP met vijf frisse, feel good punknummers. Iedereen kan deze plaat gratis downloaden, omdat we onze naam zo goed mogelijk willen verspreiden en onze muziek goed toegankelijk willen maken. We hopen natuurlijk dat iedereen blij van onze nummers wordt en de muziek tof gaat vinden. De opnames verliepen lekker makkelijk, want voor dat ik de band bij elkaar had gevonden, had ik de nummers allemaal zelf al geschreven en opgenomen.  Dat betekent dus dat ik geen last heb gehad van de meningen van andere bandleden, haha.

Welke bands hebben jullie beïnvloed?
De emo- en punkrockbands uit de jaren negentig en begin twintigste eeuw hebben de grootste invloed op ons gehad. Denk bijvoorbeeld aan Saves The Day, Blink 182, New Found Glory, The Get Up Kids, Descendents, Pulley, en Millencolin. Verder halen we vooral ook inspiratie uit het dagelijkse leven. De leuke en minder leuke dingen in het leven maken je tot wie je bent en dat verwerken wij ook in de nummers.

Wat was jullie leukste optreden tot nu toe?
We hebben er pas twee gedaan, dus die beschouw ik dan ook direct als de leukste optredens, haha. Ons eerste optreden was 12 mei in de Winston met The Flatliners en The Real Danger. De tweede show was in mijn geboorteplaats, Lichtenvoorde. Beiden shows waren ontzettend gaaf, vooral voor de eerste was ik ontzettend zenuwachtig.  Gelukkig konden veel mensen onze optredens waarderen aangezien we naast de tracks spelen ook veel slechte grappen maken. Maar, dat heeft zeker niet afgedaan aan de energie die wij op het podium willen overbrengen!

Waar zouden jullie graag nog een keer willen optreden?

Waar niet? Als punkrockband heb je de ultieme tour waar je als kind al over droomde, en dat is natuurlijk the Vans Warped Tour. Wij zouden heel graag de eerste Nederlandse band op de Vans Warped Tour zijn, hoe vet zou dat zijn?

In welk tijdperk zouden jullie het liefst hebben geleefd qua muziek en scene?
Zeker de jaren 90! Toen wisten de punkrock en hardcore kids nog waar de muziek voor stond, en waren er nog geen posers zoals nu. De tijd waarin emo nog een goede naam had, jongens nog op jongens leken en van de make-up van hun oudere zussen afbleven. Haha, je snapt wat ik bedoel toch?

Door: Stephan Hogenboom

Het Nederlandse Textures maakt progressive agressieve metal, afgewisseld met sfeervolle passages waar synthesisers, cleane zang en aparte sounds de overhand nemen.  Sinds 2001 hebben ze drie albums gemaakt die verspreid zijn over heel de wereld, en sindskort hebben ze getekend bij Nuclear Blast Records in Duitsland. Een vierde album is op komst, evenals meerdere tours binnen en buiten Europa. Dit jaar openen ze de tweede editie van het Fortarock Festival te Nijmegen, voor ons een reden om een gesprek met gitarist Bart Hennephof aan te knopen.

Nadat vocalist Eric Kalsbeek de band verliet, ging de band verder met Daniël de Jongh. Het blijkt dat hij erg goed binnen de groep past: “Muzikaal zitten we zeer op 1 lijn, we mogen van geluk spreken dat we hem zijn tegengekomen, anders hadden we nog heeel lang moeten zoeken denk ik..! Afgelopen weken hebben we veel gerepeteerd, vooral de bestaande nummers doorgespeeld en Daniël is die zeer snel zich eigen aan het maken. Het is veel werk, maar hoe meer we spelen, hoe geolieder we samen worden. Ook met jammen aan nieuwe songs komen er al ideeën boven water, dus gelukkig geeft deze grote verandering ook een frisse boost aan de band, we willen nu vooral fullspeed door!”

Om ineens met een nieuwe vocalist te werken is natuurlijk wat apart, maar dit gaat met Daniël een stuk makkelijker dan verwacht: “We vreesden even om helemaal weer vanaf 0 te moeten beginnen met een zanger inwerken, maar gelukkig is Daniël een man met veel ervaring, live- maar ook studio ervaring, dus dat valt heel erg mee. Voor Daniël is het even wennen aan de muziek en ritmes natuurlijk, dat was bij Eric ook zo, maar gelukkig groeit dat snel als je maar vaak genoeg samen zit, en dat doen we deze weken.” Gelukkig heeft de band nog steeds contact met Eric, zo zegt Bart dat hij vorige week nog bezoek van hem heeft gehad. Eric is nog steeds geïnteresseerd in de nieuwe ideeën van Textures en wil die altijd graag horen als hij langskomt, zo brainstormen we nog lekker door over muziek, ook al zit hij niet meer in de band. Hij komt ook kijken bij onze show op Fortarock, Bart: “Iedereen in de band vindt het vet, het zal voor iedereen wel even raar zijn, maar hij wil het gewoon zien, dus komt gewoon mee, haha!”

Naast Eric stapte ook toetsenist Richard uit de band. Het is nog niet duidelijk wie dit gaat opvullen, maar duidelijk is dat Textures zelfs bezig is met audities: “We hopen dat daar wat vruchtbaars uitkomt, voor nu is het nog even aankijken.. Het valt niet mee, maar ik vertrouw erop dat we wel iemand vinden, het is gewoon even wachten op de juiste. We gaan in ieder geval knallen op Fortarock, in het uiterste noodgeval zonder toetsenist, maar we gaan er wel voor om iemand in te werken vòòr die tijd!”

De band heeft een stortvloed aan nieuwe ideeën die ze nu in de oefenruimte aan het uitwerken zijn. Ze hebben een paar songs die zo goed als af zijn, en meer dan een uur aan nieuw materiaal die we zu fijn aan het filteren/polijsten zijn om samen te voegen tot songs. Tussen het maken van elke cd blijft de band altijd schrijven, waardoor de map met nieuwe ideeën maar blijft groeien: “Zo hebben we altijd een soort van snoepfabriek waar we riffs uit kunnen snoepen als we met nieuwe nummers bezig zijn.”

Tekstueel gezien weet de band nog niet welke hoek de plaat opgaat, aangezien de focus nog op de muzik ligt. Tussendoor komen er wel wat flarden tekst tevoorschijn bij jamsessies, maar pas als songs echt vorm krijgen kunnen ze zien/horen wat voor een sfeer en verloop een tekst moet gaan krijgen, zodat deze klopt met het verloop/verhaal van de muziek. Door het vertrek van Eric en Richard hebben de opnames vertraging opgelopen, op dit moment is het doel van de band om in Oktober 2010 de studio in te gaan voor drie maanden, zodat hij in het voorjaar van 2011 uit kan komen.

Met Daniel als vocalist is de sound natuurlijk anders, maar hoe anders? Bart: “Hij komt qua sound en technieken ook wel eng dicht in de buurt van Eric, wat alleen maar goed is of course. Hij geeft zijn eigen draai aan bestaande songs, en heeft natuurlijk zijn eigen input in de nieuwe songs. In mijn opzicht kan dit alleen maar verfrissend werken, en ik vrees niet dat we ineens een compleet andere sound zullen hebben.  Textures zal altijd die eigenwijze ritmes houden, en we willen altijd de duistere passages blijven behouden, net zoals de uitstapjes naar meer fusion-achtige sfeerstukken, afgewisseld met ultraharde stukken, dat is gewoon iets wat er altijd uitkomt als we gaan schrijven.  Maar zoals bij elke cd, willen we altijd onszelf weer verrassen, voor onszelf moet het ook wel spannend blijven natuurlijk! "

De band opent het Fortarock Festival en de verwachtingen zijn hooggespannen: “Met Nijmegen hebben we zeer goede ervaringen in het verleden, het Valkhof Affaire festival in 2007 was supervet en de shows die we in Doornroosje hebben gespeeld waren altijd goed bezocht , altijd de zaal op z’n kop, dus dat is een goed vooruitzicht..!” De fans kunnen een zeer energieke show verwachten:  “We staan echt op springen, onze laatste show was in India in December, dus we willen erg graag weer eens rossen! Nieuwe line-up, nieuwe spirit!”

De band gaat natuurlijk ook zelf nog even lekker ouderwets ‘bandjes kijken’: “Ik ben zelf erg benieuwd naar Decapitated, ook Bullit for my Valentine schijnt live wel vet te zijn, en bands zoals Behemoth en Killswitch zijn altijd een genot om naar te kijken/luisteren.”

Behalve de show op Fortarock, wat kan men nog meer van Textures verwachten? Bart: “Sowieso een stortvloed aan nieuwe show/tours, binnen en buiten Europa, en inderdaad de mogelijkheid om shows goed op te nemen  voor een live-DVD... wie weet...! Met Nuclear Blast aan onze zijde is er heel veel mogelijk!”

Textures speelt om 12 uur in de tentstage op Fortarock.

Als je je feestje wilt vieren, dan kan je dat maar beter goed doen. Vandaar dat niet de bandjes van om de hoek of de dwaze zangers van de markt op My Super Sweet 25 staan. Nee, het zijn de Duitse jongens van The Handshake Affair die op het feestje voor het eerst in Amsterdam staan. En dat niet alleen, want na openings-act Unchained Breathing zijn het Burn Brighter en Oceans With Tragedy die het feestje compleet maken. Wij spraken met laatstgenoemde band.

De uit Dordrecht afkomstige metalcore/hardcore act wordt qua sound regelmatig vergelen met acts als Gwen Stacy en Parkway Drive. De band ziet dit als een compliment: “Als je goed kijkt, zijn de verschillen erg groot. Dit is voor ons dus een compliment. Dit betekend dat we veel verschillende dingen in onze muziek hebben en dat is ook precies de bedoeling. We willen niet dat mensen zeggen ‘hey die band lijkt op Parkway Drive’ dus hoe meer bands er voorbij komen hoe beter het is.”

De Zuid-Hollanders zijn na een aantal bezettingswisselingen eigenlijk nog niet ‘compleet’ en stabiel. Gitarist Patrick stapt namelijk vanwege wat remmingen in de band uit de bezetting en speelt op 13 juni z’n laatste show. Hierdoor wordt de geplande EP ook niet meer uitgebracht: “Door het vertrek van Patrick werkt het niet om deze EP nog af te maken. We gaan opzoek naar nieuwe gitarist(en) en weer nieuwe nummers schrijven. Daarna hopen we een erg dik album uit te brengen!”

De band kijkt ‘lachwekkend’ naar hun beginperiode: “We dachten toen als pubers al alles te weten, maar nooit gedacht dat we nog zo ver konden door groeien en nog lang niet klaar zijn! We hebben veel geleerd sinds we begonnen zijn en zo hoort dat ook.”  Ook de bandnaam dateert uit deze periode. ‘Oceans With Tragedy’ is eigenlijk niet meer dan een zelf verzonnen bandnaam: “Er zit niet echt een gedachte aan eerlijk gezegd.”

Dat het lekker liep met de band bewees de Europese tour met Truth & Its Burden. De band vind touren altijd iets heel moois, maar deze was super vet: “We hebben onze beste shows gehad en de slechste ooit! Maar overal was het echt een hele toffe ervaring. Het was ook erg leuk om met Truth & Its Burden te spelen. Hun hebben een hele mooie visie op muziek. Het enige nadeel op deze tour is dat we veel verlies hebben geleden en op de laatste dag het Merch geld van Truth nog gestolen. Financieel was het niet goed deze tour, maar qua ervaring was het erg leuk!”

Er zijn overigens weinig gekke dingen voor gevallen, behalve dat er weer bepaalde mensen kwijt waren. “Die hadden dan ergens een meisje gescoort”, aldus Patrick. Volgens hem vond Marcel Kamphuis het tof om het package wat ze dat weekend samen met The Handshake Affair vormen, te boeken en er een verjaardagsfeestje van te maken.

Waar de band zich allemaal door laat inspireren verschild erg per persoon: “Meestal komt dat toch altijd terug op de muziek of de dingen die gebeuren in het leven. Meestal komt er van ieder bandlid een andere invloed uit, en dat maakt Oceans With Tragedy wat het is nu.” Patrick heeft ook in Haribo Macht Kinder Froh gezeten, behalve de muziek is volgens hem het feit dat HMKF een stuk commerciëler is ingesteld als OWT. Als favoriete vogelsoort noemt hij: “Dat zou toch de Huismus zijn.” En als we hem moeten geloven is de gemiddelde schoenmaat van de bandleden, maatje 44.

Transatlantic, het progressieve rockkwartet, is na een relatieve stilte van acht jaar weer terug met een nieuwe studio plaat: The Whirlwind. De meeste recensenten waren enthousiast en de recente toernee was binnen no-time uitverkocht. ROAR E-Zine was bij het inmiddels legendarische concert in Tilburg en sprak daar met bassist Pete Trewavas.

Pete Trewavas is een muzikale bezige bij. Al bijna dertig jaar bassist van Marillion met daarnaast een aantal andere muziekprojecten. Een daarvan is Transatlantic, een progressieve rock band bestaande uit een aantal grote namen: Mike Portnoy (drums, o.a. Dream Theater en Liquid Tension Project), Roine Stolt (gitaar, Flower Kings) en Neal Morse (zang, keyboard, ex-Spock's Beard). Vanavond zal Transatlantic na een lange tijd zijn Nederlandse opwachting opmaken in 013, Tilburg. De heren hebben vandaag veel interviews af te werken . Pete Trewavas neemt gelukkig de tijd voor enkele vragen. Hij oogt fit en heeft er in ieder geval zin in.Het vorige studio album Bridge Across Forever stamt uit 2001, het meest recente werk The Whirlwind uit 2009. De wereld heeft lang moeten wachten. Heeft zijn christelijke overtuiging hier nog een rol in gespeeld?

"Neal (Morse, red.) wilde graag wat tijd voor zichzelf om zijn eigen dingen te doen. Het geloof heeft eigenlijk altijd een lichte rol gespeeld. De teksten van Transatlantic en Spock's Beard zijn min of meer religieus of in sommige gevallen hierop gebaseerd. Maar altijd met een bepaalde consensus: niet te veel over dit thema en niet te diep ingaan op dat item. Er werd weliswaar niet op gehamerd. Het was min of meer een ongeschreven regel in zijn bands. En op een of andere manier voelde Neal zich daarin beperkt, in meerdere mate in Spock's Beard. En in het groeiproces wat je als artiest meemaakt was het de tijd voor Neal om zijn ding te gaan doen. De wereld vertellen hoe hij over bepaalde zaken dacht. En de beste methode om dat te kunnen doen was door solo te gaan."

"Toen Neal Spock's Beard verliet stond ik perplex, ik was compleet geschokt. Dat had ik nooit verwacht, niemand eigenlijk. Spock's Beard stond in mijn beleving net op de rand van doorbreken op wereld niveau, om een grote naam te worden. Zeggen dat je (Neal, red.) tijd nodig hebt voor je eigen dingen maakt het dan ook weer moeilijk om weer te starten. Ik heb wel altijd gehoopt dat Transatlantic weer bij elkaar zou komen en ik ben erg blij dat dat weer gebeurd is. Ik voelde dat we nog meer te vertellen hadden, dat het avontuur niet klaar was. Ik hou ervan om met deze gasten muziek te maken."

"Vorig jaar ontvingen we van Neal een e-mail waarin hij aangaf een 45-minuten durend stuk te hebben geschreven voor Transatlantic. Neal zei dat God het tijd vond om dit stuk muziek door Transatlantic te laten uitvoeren. En zo is de bal weer aan het rollen gegaan. Natuurlijk is er veel gebeurd op het gebied van schrijven en opnemen. We zijn dan zelf ook erg blij met het eindresultaat."

Met vier druk bezette muzikanten, verspreid over de wereld, lijkt het lastig om een album te schrijven en op te nemen. Hoe verloopt dat proces?

"Fast and Furious. We hebben niet de luxe van tijd om erg uitgebreid na te denken over een nieuw album. Het schrijfproces van onze andere bands wijkt dan ook compleet af van dat van Transatlantic. Iedereen heeft natuurlijk een hoop eigen ideeën en we vertrouwen erg op ons muzikale instinct. Roine (Stolt, red.) en ik waren in het begin een beetje bang dat het 'Neal's Meesterwerk' zou worden met weinig ruimte voor onze eigen creativiteit. We hebben daar ook met Neal over gesproken en hij begreep onze bezorgdheid en gaf aan dat het thema van deze plaat simpelweg een actualiteit is. De wereld bevindt zich in een grote wervelwind van allerhande gebeurtenissen zowel algemeen als persoonlijk. Neal vond ook dat als we samen weer gingen opnemen en onze creativiteit gingen vermengen, we ons allemaal ook happy zouden moeten voelen bij het uitgangspunt."

"We hebben elkaar een hoop ideeën gestuurd over en weer. We hebben een gaatje gevonden in onze agenda's, zijn naar Nashville, Tennessee (VS) getogen en hebben uiteindelijk tien dagen uitgetrokken voor het schrijven (re-)arrangeren, oefenen en opnemen. We hebben ongeveer een dag of drie gespendeerd aan het uitwerken van de arrangementen, drie dagen aan het opnemen van de drums. Mijn baspartijen heb ik in vier of vijf dagen opgenomen en nog een dag achteraf. Ik vond het fijner om ze opnieuw op te nemen dan bestaande partijen op te lappen."

"Halverwege de tien dagen hebben we besloten dat het nieuwe album The Whirlwind zou gaan heten omdat er een hoop oorspronkelijke muziek en tekst is overgebleven. Naderhand hebben we nog enkele momenten uitgetrokken om 'puntjes op de i' te zetten maar dat was dan weer op afstand. En ondanks het korte tijdsbestek en strakke schema hebben we veel plezier beleefd en lol gemaakt."Wat voor rol heeft je eigen creativiteit en inbreng gespeeld bij de totstandkoming van dit album?

"Toen ik de e-mail van Neal ontving, was ik op toernee met Marillion, ik geloof dat het tijdens de 'Happiness is the Road' toer was. Elke vrije minuut die ik toen had heb ik gespendeerd aan het verzinnen, uitwerken en opnemen van muzikale ideeën. Is It Really Happening is toen geschreven. Een ander idee was de melodie van het intro van Whirlwind (Ouverture-Whirlwind, red.), een beetje Todd Rungren-achtig. Dit is van oorsprong een piano idee wat al op lang de plank ligt. Ik was op zoek naar een proggie stukje muziek en toen herinnerde ik me dat stukje weer. Ontstaan ergens in de tachtiger jaren ten tijde van, ik meen, Clutching At Straws (Marillion, red.). Ik als bassist die een pianostuk schreef? Mark (Kelly, toetsenist Marillion, red.) had daar zijn bedenkingen over (lacht). En het is er nooit echt van gekomen om het te gebruiken tot vrij recent dan eigenlijk. En blij toe. Met muziek maakt het eigenlijk niets uit wanneer je het schrijft. Wanneer het goed is dan blijft het goed.

Laatste voorbeeld is een snelle gitaarriff die Roine aanvankelijk speelde. Deze heb ik omgevormd naar een rustigere bas- en pianopartij in het intro van Lay Down Your Life. Dat vind ik ook echt leuk om te doen. Een stukje muziek oppakken en het zo te kneden dat het past."

Jullie hebben vier covers opgenomen waaronder Return Of The Giant Hogweed van Genesis. Wat is het verhaal achter de keuze voor deze nummers?

"Ik hou van dit nummer! Gekozen door Neal maar zeker een van mijn persoonlijke favorieten. We wilden sowieso een bonus disc opnemen met vier covers. Een cover per persoon. Return Of The Giant Hogweed speelden we geloof ik in New York tijdens de SMPTe toernee. Een van onze nummers mondde uit in dit nummer en na een tweetal shows hebben we dat maar geschrapt omdat de meeste bezoekers geen idee hadden wat we aan het doen waren (lacht). Reden dat ik graag het einde van deze cover live wilde spelen was om te laten horen wat voor een krachtige band Genesis eigenlijk toen al was. Geen 'airy fairy' bandje maar een echte goeie band. Vooral de begindagen stonden in het teken van progressieve muziek."

"Mijn persoonlijke keuze was I Need You (America-versie, red.). Tijdens de opname sessies wilde ik een bepaalde opname terugluisteren nadat ik 'm op mijn iPod had gezet. In plaats van die opname hoorde ik I Need You, een geweldig nummer. In de studio pakte ik de 12-snarige gitaar en was bezig om de akkoorden uit te vogelen. Mike (Portnoy, red.) hoorde dat en stelde meteen voor om dat nummer te gebruiken als een van de covers op de bonus disc, twee stemmen voor dus. En terwijl we bezig waren met de variant van America leek het ons ook gepast om daarin de versie van de Beatles te verwerken aangezien Mike een grote Beatles liefhebber is. En zo geschiedde. Soul Sacrifice (Santana) vind ik persoonlijk een erg goed nummer. Ik hou ervan om Mike aan het werk te zien op zijn percussie instrumenten. Een lust voor het oor en oog!"

Wat zijn de plannen voor de toekomst?

"Eerst hebben we nog een aantal optredens in Engeland met Transatlantic en daarna ga ik weer hard de repetities in voor een aantal festivaloptredens met Marillion deze zomer. We spelen in Italië, Engeland en Lorelei, Duitsland. En daarna zien we verder."

Uiteindelijk wordt Pete weggeroepen om te gaan sound checken en blijven er nog een aantal vragen onbeantwoord. Het optreden van vanavond wordt namelijk opgenomen en zeer waarschijnlijk als live DVD uitgebracht. Het geluid moet daarom honderd procent in orde zijn. Achteraf beschouwd een zeer memorabel optreden.

Iedereen weet dat het wiel niet twee keer kan worden uitgevonden, maar wel kan worden vernieuwd. Four Year Strong maakt een mix van melodieuze hardcore met poppunk, genres waarin veel bands hun doelen nastreven, maar weet van elke breakdown die zij spelen een feestje te maken. De band heeft naam gemaakt met de pakkende tweezang en vrolijke gitaarloopjes van zangers/gitaristen Dan O’Connor en Alan Day, en onderscheidt zich hiermee van de massa. Four Year Strong heeft in maart hun vierde studioalbum Enemy Of The World uitgebracht en staat 5 juni op The Powerfest 2010 in de Melkweg. ROAR E – Zine heeft een praatje mogen maken met zanger Dan.

Four Year Strong is met Rise or Die Trying tot het grote publiek gekomen. Het album staat bekend om de snelle gitaarriffs en heeft hiermee een grote fanbasis weten aan te trekken. Enemy Of The World lijkt zich meer te beroepen op soepele songstructuren in plaats van hetgeen waar de band bekend om is geworden. “Nou, er zijn eigenlijk nog steeds veel snelle riffs op Enemy Of The World te vinden, ze zijn alleen niet zo prominent aanwezig in de mix. We wilden ons meer focussen op de volledige tracks en ons ontwikkelen als songwriters. We houden nog steeds van snelle riffs, maar willen ze op de juiste plekken naar voren laten komen.”

Dan en Alan lijken twee handen op één buik. Het schrijfproces gaat namelijk zeer natuurlijk, of zij hier nu samen of apart van elkaar aan werken. “Het maken van een track begint vaak met een riff waar ik of Alan mee aankom, en deze werken we dan samen uit. Dan leggen we de schets voor aan de band en uiteindelijk doet iedereen er zijn eigen ding op. De teksten worden geschreven door ons beiden, soms doen we dit samen maar soms doen we dit ook apart. We komen hoe dan ook uiteindelijk weer samen om alles op elkaar aan te laten passen.”

Enemy Of The World oogt als een rebelse albumtitel, maar het album slaat eigenlijk op alles wat de mannen van Four Year Strong de afgelopen drie jaar hebben meegemaakt. De nummers gaan bijvoorbeeld niet alleen over persoonlijke moeilijkheden, maar ook over de goede momenten in het leven. Zo gaan een aantal nummers ook over de muziekscene waarin de mannen zich bevinden. Echter geeft Four Year Strong de luisteraar een mix van allerlei genres, variërend van powerpop tot metal. Ziet Dan de band dan als onderdeel van een bepaalde bandscene? “In beginsel willen wij niet deel zijn van een bepaalde scene. Wij willen gewoon energieke muziek maken en toffe shows spelen. We maken muziek voor die reden. Bij elk nummer dat we maken denken we aan hoe het live gaat klinken en of het dan ook goed uit de verf komt. Heel veel bands doen het precies zoals wij het doen. Ik denk niet dat onze stijl exceptioneel is, veel bands mixen pop punk met energieke riffs en zij verschillen ook onderling allemaal van elkaar.”

Four Year Strong heeft met veel bands getourd en benadrukt dat iedereen het goed met elkaar kan vinden, iedereen deelt immers dezelfde liefde. Zo bleek uit een interview met Jimmy Stadt van Polar Bear Club dat Four Year Strong er om bekend staat goed voor de bands op hun tour te zorgen. Zo hebben zij Jimmy Stadt geïnspireerd dit ook te doen voor Polar Bear Club’s openingsacts. Het lijkt een sneeuwbal-effect te zijn. “Toen we begonnen met grotere tours, konden we ons gelukkig prijzen door te spelen met te gekke bands als The Starting Line, Bayside en From First To Last. Zij zorgden allemaal heel goed voor ons. Wij vonden dit altijd zo geweldig, dat wij precies hetzelfde wilden doen voor onze support-bands, zoals Polar Bear Club. We vinden het belangrijk dat iedereen op de tour blij is en een goede tijd heeft, omdat het dan dientengevolge zorgt voor betere shows en een betere tour."

De laatste keer dat Four Year Strong heeft getourd door Europa, was met onder andere Alexisonfire en Ghost Of A Thousand op The Eastpak Antidote Tour. Hoe hebben de mannen deze tour ervaren? “Europa was geweldig, ik kan niet wachten om terug te komen. Het was onze eerste keer daar en we wisten niet wat we konden verwachten. We wisten niet of iemand wel eens van onze band had gehoord en of het publiek ons überhaupt leuk ging vinden. Toch kenden veel mensen onze muziek en gingen zij helemaal los bij shows.”

Stel je het eens voor dat je kunt reizen en leven van shows spelen. Dat moet toch de ultieme droom van iedere muziekliefhebber zijn? “Deze band heeft me op plekken gebracht waarvan ik nooit zou hebben gedacht daar te komen. Zolang ik dit kan doen, ben ik blij. Muziek betekent namelijk de wereld voor mij en ik kan me niet herinneren wanneer dit anders was. Ik prijs mezelf zeer gelukkig met het feit dat ik muziek kan schrijven en maken en ik kan voor niets meer vragen.”

Het gaat goed met de hardcore punkers van Trash Talk. De band heeft de laatste paar jaar bewezen dat het nog steeds mogelijk is om originele hardcore te maken. Ook het nieuwe wapenfeit Eyes & Nines is hier opnieuw bewijs van. Voor dit nieuwe album zijn de heren overgestapt naar Hassle Records en dat heeft ze kennelijk goed gedaan. Hoogste tijd voor een paar vragen aan bassist Spencer Pollard.

Ontstaan

Trash Talk is begonnen in 2005 in de Bay Area in Sacremento. Na een aantal line-up verandering zijn ze beland bij wat nu een stabiele line-up lijkt. Bassist Spencer Pollard is samen met Garrett Stevenson van Afro-Amerikaanse afkomst en dat is op zich een zeldzaamheid in de hardcore wereld. Toch was hij er echter al vroeg bij. “Jimi Hendrix was wat in eerste instantie mijn ogen en oren opende voor vervormde gitaren. Vanaf de eerste keer dat ik de openingsnoten van All Along the Watchtower hoorde was ik verslaafd en zocht ik agressievere muziek. Het was muziek met charisma. Ik wil niet zeggen dat Bob Dylan geen charisma had toen hij het nummer oorspronkelijk opnam, het sprak me alleen meer aan toen het fuzz kanaal open stond.”

Ook over het ontstaan van de bandnaam weet Spencer het een en ander te vertellen. “We hebben een groep vrienden in de Bay Area die altijd grapjes maakte over hoe Lee de band moest noemen die hij op wilde richten. Dit is de band die Lee oprichtte en zij hadden besloten dat de naam Trash Talk moest zijn. De rest is geschiedenis.”

Eyes & Nines

Zoals gezegd is de band overgestapt naar Hassle Records voor de Europese distrubitie van het nieuwe album: “We hadden een paar gasten van het Hassle team ontmoet bij SXSW vorig jaar. Ze lieten weten geïnteresseerd te zijn om met ons samen te werken en toen het tijd was om het nieuwe album uit te brengen leek het de meest logische keuze om de Europese distributie aan hun over te laten.” Dit heeft verder niet veel invloed gehad bij het opnemen van het nieuwe album. “Het opneem proces was geweldig. We waren in de studio met onze goede vriend Joby Ford dus de studio sessie was heel relaxed. We konden het album de tijd gunnen om volwassen te worden in de studio zonder het gevoel te hebben dat we moesten haasten. Het was awesome.”

Op de vraag wat mensen die het album nog niet gehoord hebben kunnen verwachten is Spencer heel duidelijk. “Je kan gitaren, bass, drums en vocalen verwachten. Het klinkt goed. Ga er naar luisteren!”

Muziek

De muziek van Trash Talk staat bekend als hard en boos. Vooral de lyrics klinken vol haat en agressie. “We schrijven over wat we zien en de dingen die er meestal uitspringen zijn niet regenbogen en groene weilanden in de lente op het platteland. Er gebeuren een hoop verneukte dingen in de wereld en als je alleen de weilanden ziet kan je beter je blinddoek afdoen en er tegenin gaan.” Ook in de muziek zelf zijn opvallende elementen te horen aangezien ze veel inspiratie halen uit andere genres. Op de vraag of de band veel invloed haalt uit het sludge genre zegt Spencer het volgende. “We zijn fan van allerlei soorten muziek. Ja, we luisteren naar sommige sludgy bands, maar ik denk dat de meeste “sludgy” riffs meer geïnspireerd zijn door jazz en soul classics dan door sludge of doom bands.”

Touren

Ook heeft Trash Talk dit voorjaar door Europa getourd met Rolo Tomassi en Throats. “De Throats/Tomassi tour was goed. We konden 4 weken reizen met een band van goede vrienden. Het voelde als een echte Spaanse caravan voor een groot deel van de tijd.” Met Throats klikte het kennelijk erg goed, want de vraag wat Spencer’s favoriete hardcore band is op het moment antwoord hij. “Closure uit Leeds is een van mijn top bands op het moment. Ik geniet ook erg van Throats.” De live-shows van Trash Talk staan bekend als ontzettend energiek. Het is verbazingwekkend hoe ze het keer op keer klaarspelen, maar Spencer heeft er een verklaring voor. “Wanneer we spelen doen we dit vooral voor onszelf. Ongeacht wie er in de zaal is, je kan telkens ongeveer dezelfde show verwachten. We gebruiken de band als een soort uitlaatklep. Grote marijuana cigaretten helpen ons om in de juiste state of mind te komen voordat we spelen.” Ook is er goed nieuws voor de fans van Trash Talk die ze afgelopen tour hebben gemist. “We komen terug over de grote vijver in Augustus.”

Toekomst

Concrete toekomstplannen krijgen we niet te horen van Spencer, maar toch lijkt hij er wel vertrouwen in te hebben. “Tomorrow belongs to us.”