Lowlands 2010- lees hier onze verslagen

In de welbekende Chuck-O-Matics konden bezoekers hun Converse sneakers laten customizen. Er waren ook weer gast customizers, waaronder de heren van Triggerfinger, Jack Parow, Tim Knol, Moss, Daily Bread en Fresku. Ook Peter te Bos – verantwoordelijk voor het Lowlands artwork – kwam langs om een paar Chuck Taylor All Stars te voorzien van zijn persoonlijke touch.

Houd ROAR E-Zine.com in de gaten om binnenkort in het bezit te zijn van zo’n vet paar Converse sneakers, want de organisatie zoekt nog een fatsoenlijke bestemming voor de schoenen.

Foto’s uit de Converse Compound @ Lowlands 2010

’s Avonds was het dansen geblazen tijdens de Silent Disco. Bezoekers konden los gaan op de meest uiteenlopende platen. Er waren gast DJ sets van Triggerfinger, Daily Bread en Dio. De winnaar van de ‘DJ for a day’ contest mocht daarnaast op zaterdagavond op prime time samen met KinkFM DJ Henk Kanning  een uur vullen.

Staff Benda Bilili is een acht mans formatie uit de sloppenwijken van Kinshasa, Kenia. De meeste bandleden hebben een lichamelijke handicap en maken muziek om uit de gevaren van hun leefomgeving te kunnen ontsnappen. Vandaag staat deze typisch West-Afrikaanse band al vroeg in een volle Bravo en de eerste ritmes van de drummer werken meteen aanstekelijk. Al snel verandert de tent in een swingende en klappende menigte. Diverse dansbare nummers en een enkele goed uitgevoerde ballads komen voorbij, waarbij het enthousiastme van de bandleden groot en prettig is. Opvallend is de qatongé van Roger Landu, een klein en zelfgemaakt 1-snarig instrument dat een mooi, hoog en bijna huilend geluid maakt. Al met al een heel goed optreden dat uitstijgt boven van de gemiddelde West-Afrikaanse band vanwege de qatongé, de mooie zesstemmige zang en de stemmen van de solisten van de balleds.Staff Benda Billi

In 2008 stond the National ook al op Lowlands. Toen stonden ze als tweede act van de dag geprogrammeerd in de Grolsch. Vandaag staat de band weer op Lowlands, en weer in de Grolsch, maar dit keer één act later op de dag. Dit heeft ongetwijfeld te maken met het goed ontvangen High Violet, dat eerder dit jaar uitkwam. Vandaag spelen de Amerikanen veel werk van die nieuwste plaat: ongeveer de helft van de setlist is afkomstig van dit album. De nummers van deze nieuwe plaat zijn prachtige, maar ook bijna allemaal vrij rustige nummers: ‘England’, ‘Runaway’, ‘Afraid Of Everyone’, ‘Anyone’s Ghost’. Gelukkig sust The National de Grolschtent niet helemaal in slaap: vanaf halverwege speelt de band wat steviger werk. ‘Available’ stamt al uit 2003 en doet het geweldig. Even later volgen nog ‘Abel’ en het hartverscheurende ‘Mr. November’ van Alligator, afgewisseld met rustigere tracks zoals het eerdergenoemde ‘England’ en ‘Fake Empire’. De grootse finale is single ’Terrible Love’ van High Violet. Nadat zanger Matt Berninger voor de laatste keer ‘It takes an ocean not to break’ heeft uitgeschreeuwd verlaat hij via de fotopit de tent, de band nog een halve minuut doorspelende. Een memorabel einde van een memorabel optreden. Deze band kun je beter in een zaal zien, maar toch een goed optreden.

Zij die niet naar The National willen, maar liever op wat luchtige indiepop dansen, wijken uit naar de India voor The Drums. De heren uit New York zijn voornamelijk bekend door hun aanstekelijke hitje ‘Let’s Go Surfing’, waar in codetaal de aanstelling van president Barack Obama wordt gevierd (“Wake up, there’s a new kid in the town. Honey, he’s moving into the big house”). Als de rest van de band al staat maakt zanger Jonathan Pierce zijn grande entrée. Zijn gebaren en gezichtsuitdrukkingen doen soms denken aan Morrissey, maar dramatischer en minder elegant. De rest van de band ziet eruit zoals het een goede indieband betaamt: skinny jeans, houthakkers overhemd en Ray Bans, die bij de drummer en gitarist gedurende het hele optreden opblijven. Muzikaal gezien is The Drums op oppervlakkig niveau wel vermakelijk, maar er mist iets dat ze onderscheidt. Al snel klinkt het alsof het nummer dat gespeeld wordt al eerder voorbij is gekomen. ‘Let’s Go Surfing’ is een overduidelijk hoogtepunt. Het is echter wel de vraag waar dat vrolijke gefluit vandaan komt, aangezien niemand van de bandleden zijn lippen tuit. In december geeft de band een optreden in de Melkweg en wellicht wordt dan dit mysterie opgelost.

De Grolsch is afgeladen vol – en eigenlijk te klein – als het optreden van The xx begint. Sinds het sterke debuut album xx gaat het hard met deze Londense band. Maar de band lijkt niet onder de indruk te zijn van al dit succes. Zo is zanger Oliver Sim duidelijk een rustig type, zo iemand die tegen een grommende rottweiler zou zeggen: “Zit”. Na een korte intro volgt een mooie uitvoering van ‘Crystalised’ dat een licht deinende menigte veroorzaakt. Over het geluid valt het nodige op te merken, het geluid is niet helder en het geklets vanuit het publiek is storend voor degenen die naar de muziek willen luisteren. Opvallend is dat het tempo van de muziek vandaag nog langzamer dan op de cd en dit is geen verbetering. Na een sterke uitvoering van ‘Shelter’ volgt de mededeling dat de band er een tijd tussenuit gaat en het publiek wordt bedankt voor anderhalf jaar ondersteuning. Het optreden eindigt het een hele mooie versie van ‘Infinity‘, inclusief een psychedelisch einde. Het is te hopen dat dit niet het laatste concert van The xx was.

Het is gezellig druk, maar opvallend genoeg niet afgeladen vol, bij de Alpha en de bijbehorende heuvels. Zanger/gitarist Brian Molko van Placebo opent het optreden door de woorden “Dank u wel” perfect uit te spreken, waarna er afgetrapt wordt met het eerste nummer ‘Battle for the Sun’ van hun laatste gelijknamige, maar zeker niet hun beste cd. Vooral het publiek bij het podium is erg enthousiast terwijl er elders aandachtig geluisterd wordt. Bij ‘Every You Every Me’ springt de vonk tussen de geïnspireerde band en het publiek definitief over. Het geluid is heel goed afgesteld bij dit optreden, waardoor onder andere de lekkere versie van ‘The Bitter End’ nog beter overkomt. Een heel goed optreden dat je van een band van het kaliber van Placebo mag verwachten.

Het mag geen verrassing heten dat ook Hudson Mohawke tussen alle beats/dubstepartiesten vandaag in de X-Ray is geprogrammeerd. Zijn alom bewierookte debuut Butter bracht hem eerder dit jaar immers op festivals als Motel Mozaique en London Calling. Zelfs op North Sea Jazz mocht Hudmo komen optreden. Lowlands is de logische  vervolgstap en de Schot is er overduidelijk klaar voor. Sommige critici klagen dat Hudmo weinig tot niets mixt, maar dat is natuurlijk een onmogelijke opgave met zijn abstracte beats. Doordat er tussen de nummers door soms korte pauzes vallen lopen af en toe mensen teleurgesteld de tent uit. Het siert de Schot dat hij hier zich geen zak van aantrekt en gewoon doet waar hij goed in is. Vandaag draait hij een combinatie alles voor, van en na Butter. Meermaals gaat de loods kapot, onder andere op de VIP van ‘ZooOOOoOOm’ en uiteraard op undergroundhit ‘FUSE’. Als hij net als op London Calling en Motel Mozaique MC Olivier Daysoul mee had genomen had het nóg beter kunnen zijn. Volgend jaar samen in de India?

Als de zon onder gaat loopt de Grolsch vol voor Massive Attack. De sfeer is intiem en het geluid broeierig en zwaar. Al vrij vroeg in de set wordt ‘Teardrop’ ingezet, minimalistischer en minder breekbaar dan op plaat. De lichtshow ondersteunt het nummer prachtig: takken van licht worden traag door de wind bewogen. De rest van de set is ook voornamelijk opgesteld uit nummers van Mezzanine. Niemand die daar over zou klagen, maar het voelt alsof er in de afgelopen jaren niet veel is veranderd aan de show van de Britten. Een gedeelte van de visuals bestaat uit Nederlandse krantenkoppen van de afgelopen maanden. Massive Attack is actueel in hun engagement met de hedendaagse maatschappelijke problematiek, maar teert verder door op de succesnummertjes uit hun hoogtijdagen. Desalniettemin is het een prachtige show, die met recht één van Lowlands hoogtepunten genoemd kan worden.

Het optreden van Sleepy Sun – een psychedelische rock band – begint met een mooie gitaar intro, gevolgd door het sterke nummer ‘Open Eyes’ van de recente cd Fever. De geluidsman moet zojuist een volledige black out gehad hebben, want de geluidskwaliteit is om te huilen: het klinkt als één grote brij. Uitzondering zijn de drums die af en toe wel lekker doorkomen en de heerlijke uithalen van zangeres Rachel Fannan zijn soms nog net acceptabel hoorbaar – maar vaak ook onhoorbaar. Een afknapper, want de Californische band maakt fijne nummers met mooie composities, een sterke zang en uitstekende instrumentalisten. Redelijk veel mensen verlaten het optreden dan ook na een paar nummers. Toch was het een goed optreden waar met zelfs een gemiddelde geluidskwaliteit veel meer had ingezeten.

Einde Lowlands

Sfeer Lowlands

De eigenwijze Nederlandse band Daily Bread heeft de eer om de dag in de Charlie te openen. Dit is voor een sexy garage dance band geen eenvoudige opgave zo vroeg op de dag, rustig een biertje nemen en lekker chillen op het gras ligt meer voor de hand. Toch is de Charlie afgeladen vol en het trio geeft meteen gas, het gevolg is een enthousiaste dansende menigte. Stefan Stoer gaat tekeer op zijn mini drumstel, Chris Mulder geeft zijn bas de sporen en zangeres Kimberly danst vrolijk achter haar keyboard. De muziek is opwekkend en sommige stukken doen wat aan New Order denken. Naast nummers van de debuut cd ‘Well, You’re Not Invited‘ komen er ook een aantal nieuwe nummers voorbij. Sinds hun optreden tijdens Sonic Connections zo’n anderhalf jaar geleden is de band strakker en professioneler geworden, iets wat ze in Duitsland en Spanje inmiddels ook weten. Muzikaal gezien zou de band meer ruimte moeten nemen voor experimenten, de kwaliteiten zijn er om dat te doen. Maar het was nu al een heel goed optreden en de band is klaar voor de Charlie.

Zij die een wat hardere manier van wakker worden niet schuwen verzamelen zich in de India voor post-rock band And So I Watch You From Afar. Aanvankelijk lijkt de eerste avond zijn nasleep te hebben in het energieniveau van het publiek, maar ASIWYFA is genadeloos. De band heeft geen opstarttijd nodig en is meteen op stoom. De nummers zijn spannend en toch goed te volgen, waardoor de tent gedurende het hele optreden vol is én blijft. Het verloopt soepel, gedeeltelijk omdat de bandleden zo goed op elkaar ingespeeld zijn. De sfeer op het podium is energiek en comfortabel, zonder dat het een moment als een routineklus aandoet. Als gitarist Rory Friers al crowdsurfend doorgaat met het bespelen van zijn instrument klinkt er een held-waardig applaus. ASIWYFA gaf ook tijdens zijn achtste bezoek aan Nederland dit jaar een volle 100 procent en heeft het publiek perfect opgewarmd voor de rest van de dag.

Na ASIWYFA is het de beurt aan Laura Marling om de India te vermaken. Krap een half jaar geleden betoverde Laura de Oude Zaal van de Melkweg, toen nog een brunette. Blondes have more fun? De singer-songwriter verwerpt deze hypothese. Ze oogt vermoeid en fragieler dan ooit. ‘My Manic And I’ wordt op half tempo gespeeld en het lijkt alsof de Britse ieder moment in huilen uit kan barsten. Niet alleen zij laat steekjes vallen, de hele band is ongeconcentreerd en mist energie. Bij ‘Ghosts’ is de tweede stem aanhoudend slordig. Het voelt alsof iedereen bij toeval op hetzelfde moment hetzelfde liedje speelt in plaats van dat er samen iets moois wordt neergezet. Als de band voor een aantal nummers het podium verlaat staat kleine Laura er alleen voor. Het ingetogen getokkel op haar gitaar wordt regelmatig overstemd door luid Lowlandspubliek dat de tent passeert. Ze kan niet verbergen hier last van te hebben en ook terugkerende feedback van de gitaarversterker doet haar gezicht vertrekken. Is het oververmoeidheid of is ze wellicht aangeslagen door de tragische gebeurtenissen op Pukkelpop? Iets lijkt haar in ieder geval dwars te zitten en dit komt het optreden niet ten goede.

Eigenlijk zou Foals twee jaar geleden al op Lowlands spelen. Toen ging het optreden door een stomme reden niet door (ze konden op een festival in de UK een, vermoedelijk beter betaalde, DJ-set doen) en daar hebben ze toch wel een beetje spijt van. Zanger Yannis Philippakis refereert er in ieder geval uitgebreid aan. De Britten brachten in mei dit jaar Total Life Forever uit: hun ‘moeilijke tweede’. Fans van het eerste uur hadden moeite met het loslaten van de mathpopinvloeden maar over de algemene linie gezien kun je zeggen dat Total Life Forever goed ontvangen is: in Engeland is de plaat zelfs genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize. Vandaag combineert Foals de springerige nummers van het debuut (‘Cassius’, ‘Balloons’, ‘Two Steps Twice’) met vooral heel veel nummers van dat tweede, meer ‘volwassen’ album. Single ‘Miami’ doet het geweldig en ook ‘Spanish Sahara’ is een hoogtepunt. Nu kijken of ze over twee jaar, met album drie op zak, kunnen doorstoten naar de Grolsch. Talent en ambitie is in ieder geval in overvloede aanwezig.

Na Foals zijn het eerst de Nederlandse dubstep dj’s Gomes en Brutuzz die maar wat blij zijn dat ze in de immense Bravo mogen draaien. Zij draaien de juiste tracks op het juiste moment en de tent begint aardig vol te lopen voor Magnetic Man. Twee jaar geleden deed dit trio een soort try-out optreden in de (oude) X-Ray, dat toen vooral een soort greatest hits-setje van Skream en Benga leek. Twee jaar later heeft Magnetic Man veel materiaal geschreven en oktober komt het debuut uit via Columbia. Vandaag lijken ze vooral eigen, nieuw materiaal te doen, wat wij natuurlijk niet met zekerheid kunnen zeggen aangezien het nog niet gereleased is. Maar dat het goed is en de Bravo er van uit haar dak gaat is wel zeker. Benga zweept het publiek op en het uurtje is eigenlijk zo voorbij. Halverwege komt het alle-handen-de-lucht-in moment zoals verwacht tijdens ‘I Need Air’ en de set sluit spetterend af met ‘Perfect Stranger’. Eindelijk die live dubstepact waarop we zaten te wachten. Als jij dit uurtje eigenlijk ook te kort vond: ze staan tijdens ADE in Paradiso.

Bloody Beetroots staat garant voor een feestje. Het is aan te raden jezelf vooraf bijeen te rapen en als een krijger tegemoet te treden wat komen gaat. Eerder dit jaar draaiden de Italianen een harde set in Paradiso tijdens 5 Days Off. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want als de Death Crew 77 met de bekende maskers voet op het podium zet is de Bravo al lekker vol. Direct als de vieze electro in de versnelling raakt staat de tent op zijn kop. De verzengende hitte wordt genegeerd en het publiek geeft alles aan energie wat het heeft. Zonder al te veel adempauzes wordt er gesprongen, gepit en rond gerend. Opeens klinkt daar een bekende gitaarriff. Met een remix van ‘New Noise’ zet BB eventjes de hardcorehelden van Refused in het zonnetje. Natuurlijk komt tegen het einde ‘Warp 7.7′ voorbij en ook dan zijn we nog lang niet moe. Of toch wel? Na afloop zwalkt men ietwat geradbraakt naar buiten en het lijkt alsof over iedereen in de Bravo een emmer water is geleegd. Anderen komen er nog slechter van af als ze zich beseffen dat het shirtje dat aan het begin van de dag uit één stuk bestond nu is gevierendeeld: een kleine offer voor het aanwezig kunnen zijn bij één van Lowlands hoogtepunten!

Eind vorig jaar speelde Miike Snow een prima show in de bovenzaal van Paradiso. Bij dat optreden voelde je een optreden op Lowlands al in de lucht hangen. Het is namelijk de ideale festivalact: electronica voor indieliefhebbers maar tegelijkertijd indie voor electronicaliefhebbers. Vandaag staan ze er dan, en nadat ze de maskertruc (allemaal gemaskerd opkomen, bevreemdend effect, pas halverwege nummer drie de maskers af) nog steeds doen  kunnen we concluderen dat er aan de liveperformance niets is veranderd. Is dat erg? Nee. Want de band speelt blijkbaar al zolang dezelfde setlist op dezelfde manier dat het loopt als een tierelier. De hits worden keurig over de set uitgesmeerd, met het ultieme euforiemoment Animal natuurlijk als afsluister. De drukte rond het Charliepodium verraadt dat deze groep ook makkelijk in de India had gekund, maar deze setting, met de ondergaande zon op de achtergrond, heeft ook wel iets. En nou als de gesmeerde bliksem een nieuwe plaat maken graag, Lowlands wil meer Miike Snow. Vanaf nu liefst ieder jaar.

Tegelijk met Miike Snow staat LCD Soundsystem een eindje verderop in een volle Grolsch tent. Eerder dit jaar was de dance act rond frontman James Murphy al in een dampende Paradiso te bezichtigen en vandaag mogen ze Lowlands op z’n kop zetten. De band opent sterk met het beste nummer van de laatste cd This Is Happening: ‘Drunk Girls’. Het publiek danst en knikt vanaf de eerste minuut op het strakke drumwerk van Pat Mahoney. James Murphy is goed bij stem en de band als geheel lijkt veel zin in het optreden te hebben – daar ontbrak het eerder in Paradiso nogal aan. Positieve uitschieter van deze avond is wel de sterke uitvoering van ‘Us v Them’, dat zeer enthousiast wordt ontvangen. Een sterk optreden van LCD Soundsystem, ondanks de mindere nummers van This Is Happening die in de setlist voorkwamen.

Twee jaar geleden gaf Holy Fuck een indrukwekkend optreden in de Charlie en vanavond staan ze in een volle – hoe kan het ook anders in zo’n kleine tent – en lekker warme X-Ray. De band maakt ongewone dance muziek en doet dit zonder gebruik te maken van een bak elektronica. De beats worden door een drummer geproduceerd, een bassist en twee keyboard spelers, die tevens de special effects verzorgen, complementeren de band. Vanaf de eerste minuut is het raak en de fijne beats beuken op het publiek in. Nummers van de cd Latin en de recente cd LP komen voorbij terwijl de speciale effecten en tempowisselingen de spanning in het optreden houden. Hoogtepunten van het optreden zijn een wel erg lekkere uitvoering van ‘Stay Lit’ en het synchroon headbangen van het viertal dat door het publiek gevolgd wordt. Holy Fuck, dit is goed. En wat mij betreft het beste optreden van de dag.

Holy Fuck
Lowlands

Sfeer Lowlands

Lowlands

Het Grolsch podium wordt dit jaar ingewijd door de Britten van Band Of Skulls. Ze beginnen hun set met ‘Light Of The Morning’, een nummer dat in de volle tent enthousiast wordt ontvangen. Op het geluid van de band valt weinig aan te merken. Het is goede, rechttoe-rechtaan rock: vies gitaargeluid, sec drumpartijen en goede bluesy vocalen. Hoewel het muzikaal prima in elkaar steekt en de band live net zo goed als op plaat klinkt, is de show alles behalve spannend. Als frontman doet Russell Marsden weinig zijn best om contact te zoeken met het publiek. De uitvoering is droog en tussen de nummers wordt niet gesproken. Dit zorgt voor een kille, onpersoonlijke sfeer op het podium. De vraag rijst wat de meerwaarde van de bands aanwezigheid is, als een soortgelijke ervaring ook thuis met het beluisteren van de platen kan worden bereikt. In plaats van een potentieel aan nieuwe fans binnen te halen is de band vooral bezig met het zo snel mogelijk klaren van het klusje. Jammer, want er is een hoop talent aanwezig bij dit jonge trio. De eerste gesproken woorden klinken na ongeveer drie kwartier en zijn: “Lowlands, this will be our last song.” Koud bier, zon en de gedachte dat dit slechts het begin is van een beloftevol weekend maakt dat de Grolsch zich niet te kritisch opstelt en Band Of Skulls verlaat het podium onder luid gejuich.

Eerder dit jaar was ze één van de hoofdacts tijdens LLaunch en vandaag staat Selah Sue voor de tweede keer op Lowlands. Het optreden begint wat mak en komt pas na een paar nummers goed op gang tijdens ‘Fyah Fyah’, een lekker nummer met reggae en hiphop invloeden. Er wordt in de volle India volop gedanst en meegezongen. En damn, wat heeft deze charmante Belgische artiest een stem: rauw, hard, vol emotie en ook nog eens zuiver. Waar een aantal vrouwelijke artiesten live nog wel eens door het ijs wil zakken, zingt Selah Sue op het podium zelfs beter dan op cd. Muzikaal gezien mag het nog een stuk spannender: ze zou zich helemaal op reggae en dance moeten richten, maar dankzij haar stem, overtuiging en een paar lekkere nummers weet ze hier alsnog een sterk optreden weg te geven.

Selah Sue

Eerder dit jaar kwam Frightened Rabbit met The Winter Of Mixed Drinks, een plaat die de Schotten eindelijk in Nederland op de kaart zette. Want hoewel de band in Engeland en Amerika al jarenlang de clubs plat speelt wou het hier in Nederland nog niet echt vlotten. In 2010 speelt Frightened Rabbit dan eindelijk twee keer in Amsterdam en Lowlands is natuurlijk ook niet mis. Paradiso begin dit jaar was uitverkocht en wie weet zal dit ook wel gebeuren met het aankomende concert in de Melkweg, want vandaag hebben ze zonder twijfel een hoop zieltjes hebben gewonnen. De indierock, met een glanzende hoofdrol voor de kenmerkende stem van zanger Scott Hutchison, spat van het kleine Charliepodium. Het geluid is goed, de band is goed en de liedjes zijn goed. Want naast veel werk van het eerder genoemde The Winter.. zijn het tracks als ‘The Twist’ en ‘Keep Yourself Warm’ van The Midnight Organ Fight waarop je mensen voorzichtig ziet meezingen. Frightened Rabbit is op Lowlands eindelijk tot bloei gekomen.

In de namiddag betreedt Band Of Horses uit South Carolina het podium van de Grolsch. Waar de eerder genoemde Band Of Skulls een tekort had aan uitstraling komt deze band om in charisma. Vooral frontman Ben Bridwell is een genot om naar te kijken, vanwege zijn aanstekelijke vrolijk- en levendigheid. Bijzonder is hoe Bridwell zijn bandgenoten stuk voor stuk een goed gevoel over zichzelf weet te geven. Hij gaat iedereen op het podium langs, legt een hand op de schouder van de bassist, springt door naar de drummer om die met slechts een blik aan het lachen te maken enzovoort. Na nogal wat wisselingen in de samenstelling van de band, lijkt er nu een rust en verbondenheid te zijn ontstaan en dit klinkt door in het geluid. Na elk applaus volgt er een vrolijke: “Thank you everybodaayy”, met een aandoenlijk, zuidelijk accent. Lief is ook de veer die de kop van de  Fender Precision bass van Bill Reynolds siert. Het zijn vooral nummers van het meest recente album Infinite Arms die de set kenmerken, maar ook publiekslievelingen als ‘Is There A Ghost’  en ‘The Funeral’ komen voorbij. Tegen het einde van de show wordt ook de wonderschone ‘No One’s Gonna Love You’ gespeeld. Hierna maakt zowel de band als het publiek met een tevreden glimlach plaats voor Jónsi.

Jónsi is een aparte in de muziek wereld: of je haat het of je vindt het geweldig. De muziek is het beste te omschrijven als elfjesmuziek met een hoge, mannelijke stem in combinatie met invloeden uit de klassieke muziek. Het optreden begint met een sterke uitvoering van ‘Animal Arithmetic’ van de meest recente cd GO en de sfeer is gezet. Op de achtergrond zijn mooie beelden van wolven, vogels en bomen in een duistere herfstachtige setting te zien. ‘Tornado’ is de volgende topper waar de band rond frontman Jónsi van Sigur Rós mee aan komt zetten, een nummer waar de sfeer vanaf druipt. Het applaus van het publiek na afloop van dit nummer is dan ook overweldigend. De band weet dit hoge niveau schijnbaar eenvoudig door te trekken en sluit het optreden af met het nummer ‘Kolnidur’. En hoe: Jónsi heeft zichzelf inmiddels voorzien van een indianen tooi en beweegt zich vol overgave lopend, kruipend en gebogen over het podium. Op de achtergrond zijn beelden te zien van een bos waar de regen naar beneden klettert terwijl lichteffecten een zware onweersbui simuleren. Geweldig. Dit is het beste optreden dat ik in 2010 gezien heb.

Wellicht zag je ze pasgeleden hier op ROAR E-Zine voor het eerst voorbijkomen: Tame Impala. De Australische tienerhippies speelden een uur of negen vóór het optreden op Lowlands hun eerste show op het Europese vasteland in Duitsland en zijn op de weg hierheen ongetwijfeld nog even langs de coffeeshop gereden: in zichzelf gekeerd staan de bandleden op het podium, loom meedeinend op hun eigen muziek. Waar veel buitenlandse bands zich tegoed doen aan onze wiet en daardoor een optreden verneuken heb je bij Tame Impala het idee dat het er alleen maar beter van wordt. De jonkies overtuigen: ook de India hadden ze ingepalmd. Hopelijk snel terug voor een wat intiemere clubshow.

Gestoord of een genie? Dat is de vraag bij Flying Lotus. Deze Amerikaan mixt verschillende muziekstijlen – waaronder hiphop, jazz, soul en funk – op een gelaagde manier door elkaar alsof het niets is en het uiteindelijke resultaat mag gerust experimenteel genoemd worden. Vandaag staat hij in een volle, dansende India en hij gaat sterk van start door nummers van de recente cd ‘Cosmogramma’ en oude nummers schijnbaar willekeurig door elkaar te mixen. Waar de originele nummers weinig toegankelijk zijn, gaat Flying Lotus live nog een stuk verder en ontstaat er een spannende set vol verassingen, onverwachte tempo wisselingen en knetterharde beats. Maar het mooie is dat het allemaal precies klopt. Halverwege neemt de producer gas terug en neemt de complexiteit van de muziek af. Dat had niet gehoeven, maar alsnog heeft dit genie een sterk optreden weggegeven.

Sfeer Lowlands

Openingsnummer ‘Young Girl’ is direct een knaller van formaat. De muziek is catchy en zit direct lekker in je hoofd. Het glazuur spat van je tanden. Gelukkig is daar direct ook ‘Name Calling’ waar op de zanger terug grijpt naar zijn wat oudere geluid. De tekst is wat cliché maar fijn, net zoals het koortje er achter. Dat hij de hoge noten niet geheel haalt mag de pret niet drukken. Soms zijn dit soort kleine imperfecties een verademing.

Na deze twee nummers zakt het echter een beetje in. De nummers gaan op elkaar lijken en krijgen bovendien een hoog Skyradio gehalte. Waar zijn eerste plaat nog een grote verrassing was, worden de nummers hier volledig voorspelbaar. De liedjes zijn volgens vaste formules in elkaar geknutseld. Dat levert zeker geen slechte plaat op, gezien het wel heel goed in elkaar zit. Technisch gezien heeft de artiest geen steek laten vallen, met uitzondering van de hoge noten hier en daar. Na een nummer heb je dit echter ook wel gezien, vooral omdat het opnieuw op een trucje begint te lijken.

Voor de liefhebber van poppy soulfunk is Come And Get It opnieuw een fijne plaat van de Amerikaan, al moet je misschien even wennen aan zijn kenmerkende stem. Als deze muziek echter niet je ding is, is dit typisch een album dat je eigenlijk gewoon op zij moet leggen. De muziek blijft in je hoofd rondzingen. Je moet hem nageven dat het slim gedaan is, maar aan de andere kant voel je dat hij eigenlijk zoveel beter zou kunnen. Als Eli “Paperboy” Reed zijn authenticiteit terug vindt en weer gewoon zelfgeknutselde albums gaat produceren zou het nog wel eens een echte ster kunnen worden. De looks en gladheid heeft hij in ieder geval al.

Score: 2.5 out of 5 stars

De eer is aan ‘Electric’ om de aftrap te nemen. Dit vrolijke nummer heeft een catchy melodie en neemt de luisteraar meteen mee in de laidback, ongecompliceerde reis van de plaat. De nummers lijken erg voort te bouwen op wat er al is in de indie scene, maar je kan het wiel dan ook niet twee keer uitvinden. De nummers zitten steengoed in elkaar en de coupletten en refreinen worden gescheiden door mooie lagen. Er wordt veel uit de kast getrokken – koortjes, belletjes et cetera, echter wordt het nergens een chaotische bende.

Natuurlijk staan de hitjes ‘Beam Me Up’ – welke muzikaal toch het minste nummer van het plaat is, en ‘Hey DJ’ ook op de plaat. De tracks zijn stuk voor stuk zeer vrij en divers, zij geven elk een andere feeling weer. Zo past ‘Gotta Wake Up’ bijvoorbeeld thuis in het straatje van Coldplay. De nummers ogen als redelijk makkelijk, maar toegegeven is de instrumentatie perfect afgestemd en het arrangement laat nooit een steekje vallen. Elk nummer klinkt gewoon mooi, in één zin gezegd. Benny Blisto is een mooie zomerplaat, voor de late avonden vol literaire discussies op een dakterras in het centrum van Amsterdam.

Score: 4 out of 5 stars

And So I Watch You From Afar

Zijn kans om de waarheid de wereld in te helpen, en deze leugen te bestrijden, grijpt hij aan. “We zaten gewoon in de pub en Rory  kwam met het idee om de band And So I Watch You From Afar te noemen.” Noem het cliché, noem het spectaculair, de bandnaam blijft hangen, dus de vier hebben een juiste keuze gemaakt voor hun bandnaam. Maar de bandnaam gewoon een bandnaam noemen, gaat dan weer iets te ver. “Mijn persoonlijke invalshoek tegenover de bandnaam is: je wordt overal in de gaten gehouden.” Druk om zich heen wijzend, met zijn vinger op de tafel tekenend, legt Wright uit dat overal waar je staat, je in de gaten wordt gehouden. “De afgelopen twee dagen ben ik gefilmd op verschillende vliegvelden, hotels, op dit festival, op het podium en door meerdere telefoons. Mijn privacy is weg, overal ter wereld waar ik ben, word ik in de gaten gehouden. Mijn vrienden en familie weten ten alle tijde waar ik uithang. Ze hoeven maar te kijken naar mijn bankafschriften, een wereldkaart er bij te pakken, en zo mijn reis uit te stippelen.”

Het logo

Niet alleen de bandnaam zorgt voor vraagtekens, maar ook het logo. De twee zwarte, op slagtanden lijkende, figuren die vervolgens één witte slagtand in het midden vormen. Wederom, is het logo gewoon bedacht in de pub, maar Wright legt zijn eigen interpretatie uit. “De twee grote driehoeken zijn twee hele grote schaduwen. Want als je goed kijkt, zie je bovenaan, tussen de twee driehoeken, één klein driehoekje staan. Dat driehoekje staat voor mij symbool als ‘het topje van de ijsberg’.” En dat kleine driehoekje is Wright zijn levensdoel. Iets dat hij wilt bereiken, iets waarvan hij niet eens weet wat het is. “Maar de twee grote slagtanden weerspiegelen alles wat ik al heb gedaan, dat niet mijn levensdoel is. Iets dat weg kan worden geschoven in de schaduw.” Overigens een leuk weetje: alle bandleden hebben dit logo als tatoeage laten zetten. Niet in een dronken bui: “Maar op het moment dat we alle vier alles aan de kant schoven voor de band.”

Them Crooked Vultures

Van levensdoelen kom je vervolgens logischer wijs uit op de carrière van deze, nog redelijk nieuwe, band. Anderhalf jaar geleden kwam deze in een stroomversnelling, door optredens op onder andere Pukkelpop, Eurosonic en vele internationale festivals. Nu zijn ze nog grootser aan het worden, en onlangs meegevraagd door Them Crooked Vultures, om in enkele grote zalen voor hun te openen. “Dat was geweldig. Hele aardige kerels, waarmee we gewoon hebben gelachen, een biertje hebben gedronken en een goede tijd mee hebben beleefd.” Maar waar het vooral omging, was het feit dat de band kon worden gepresenteerd aan een groter publiek. “Ook al stonden er elke dag al mensen in onze t-shirts vooraan mee te ‘bangen’, de merch vloog elke dag over de toonbank.” Ook Them Crooked Vultures zelf was onder de indruk. “Op de tweede dag vroegen ze aan ons of we vijf minuten langer wilden spelen, aangezien die lange ombouwtijd ten koste ging van onze geweldige muziek vonden ze.”

Het vervolg

Nu, enkele maanden na de Letters EP, en twee jaar na het gelijknamige debuut, is het tijd voor een vervolg. Een vervolg dat op moment van typen wordt ingespeeld. “We zijn constant bezig geweest met nieuwe nummers te schrijven. Het wordt dadelijk een zware klus om die nummers eruit te kiezen welke op het album komen dat gepland staat voor februari 2011.” Dat is lang wachten, vindt ook Wright. Daarom komt er nog voor de jaarwisseling een EP met enkele nieuwe nummers, die niet op het album komen. “Deze nummers zijn net iets te hard, te donker, en passen daardoor niet goed op het album. Het album moet namelijk een verhaal vertellen, net zoals de titels deden op onze eerste cd.” Helaas vandaag voor de fans geen nieuwe tunes. “Hier moeten ze nog even opwachten, al staan wij ook te popelen om ein-de-lijk eens wat nieuwe nummers te gaan spelen op het podium.”

Aan de zang is gesleuteld, dat hoor je. Zeker als je een nummer van het album vergelijkt met een live versie. Hierdoor heeft de band live een andere sound dan dat het op het album heeft. Live voelt het ruwer aan, maar zeker niet slecht. Op het album klinkt het licht elektrisch, wat ook een bepaalde sfeer oproept. Een goede sfeer. Doordat aan de stem gesleuteld is gaat die op het album hand-in-hand met de elektrische gitaar en het keyboard.

Een goed voorbeeld daarvan is ‘Hold Me Down’, een heerlijk nummer met een lekkere, snelle drum. De elektrische gitaar klinkt lekker rustig tijdens de coupletten en klinkt heerlijk grof tijdens het refrein. Hierdoor is ‘Hold Me Down’ een erg divers nummer. Een ander heerlijk nummer is ‘Animal Backwards’, in dit nummer overheerst een lekker rustige drum. Soms overheerst die heerlijke drum zelfs zo erg, dat je de keyboard geluiden over het hoofd ziet en vergeet dat de mannen ook het keyboard fenomenaal gebruiken.

Een kleine voetnoot moet wel bij dit album geplaatst worden. Als je hem een aantal keer achter elkaar luistert dan zal de stijl van Minus The Bear je wellicht gaan vervelen, elk nummer klinkt namelijk licht elektrisch en buiten de hardere refreinen die in sommige nummers aanwezig zijn zit er niet erg veel pit in. Gelukkig zal niemand dwangmatig vele malen naar hetzelfde album moeten luisteren en daardoor zal vrijwel niemand uitgekeken raken op Minus The Bear.

Popmuziek die een heerlijk elektrisch uitstapje maakt. Minus The Bear is een aanrader voor iedereen die van popmuziek houdt en daarnaast ook lekker experimenteert. Lekkere teksten, heerlijke drums, goede gitaarriffs en een keyboard die een heerlijke melodie toevoegt. Omni is een heerlijk album, die zomaar voor lange tijd in je radio of als favoriet op je mp3 zou kunnen staan.

Score: 4 out of 5 stars

De band is eigenlijk een overblijfsel van de band Goat Explosion. Nadat deze elektro-rock band in 2005 het loodje legde, waren het Jacob en Jonathan- zanger en gitarist van Goat Explosion, die het initiatief namen. Na een handje vol single’s, waaronder het eerste nummer ‘Best Friend’, en de absolute zomerhit van dit jaar ‘Let’s Go Surfing’, was het tijd voor de langspeler.

The Drums maakt extreem aanstekelijke muziek, ‘Let’s Go Surfing’ is zoals eerder gezegd een hitje die in je hoofd blijft hangen en is erg gewild als reclamemuziek. Zo wordt het nummer gebruikt bij de eigen reclames van Veronica. Niet alleen dit nummer, maar ook ‘Best Friend’ en ‘Book of Stories’, zijn ontzettend catchy, om maar een paar uitschieters te noemen. Dit wordt muzikaal behaalt doordat de muziek vooral op de bass leunt, maar ook de uit de jaren ‘50 geleende gitaarriffjes- het brengt zelfs Buddy Holly ter gedachte, en de dromerige én zeurderige vocalen zorgen voor een degerlijke portie sfeer in de muziek.

Op Pukkelpop staan ze in de Marquee en ten tijde van schrijven heeft Lowlands nog geen blokkenschema uit, maar die hebben toch alleen tenten. Jammer want dit is een band om in de zon te zien, dit is geen tentband. Toch gaat deze band veel nieuwe hartjes winnen aldaar. Door het uitbrengen van de LP op een klein label, namelijk Moshi Moshi Records, bekend vanonder andere Hot Club De Paris en Slow Club, zal er niet enorm veel aandacht naar deze band gaan vanuit de mainstream. Jammer of niet, deze band heeft zeker de potentie om groot te worden.

Score: 4 out of 5 stars

Line-up:

Snow Patrol, Placebo, blink-182, Massive Attack, Air, The Kooks, Queens of the Stone Age, 30 Seconds to Mars, OK Go, NOFX, The National, Pendulum, All Time Low, The Specials, Gentleman, The xx, 3OH!3, Blood Red Shoes, Deadmau5, Burning Spear, Miike Snow, The Bloody Beetroots, Marina & the Diamonds, Two Door Cinema Club, Mumford & Sons, Delphic, Plastikman, Fat Freddy’s Drop, The Drums, Major Lazer, Dan Le Sac vs Scroobius Pip, Dave Clarke, The Low Anthem, A-Trak, Joker, Jesca Hoop, Admiral Freebee, Caspa, Wallis Bird, La Pegatina, Sleepy Sun, Floating Points, Figli di Madre Ignota, Staff Benda Bilili, Gomes, Kees van Hondt, Monica Da Silva Trio, Band of Horses, Shantel & Bucovina Club, The Soft Pack, Surfer Blood, LCD Soundsystem, Hot Chip, Foals, Frightened Rabbit,  Band Of Horses, Against Me!, Minus The Bear, Moss, Tim Knol, Yeasayer, Chase & Status, Noisia, Jagga Jazzist, You Me At Six, Walls, Die Antwoord, Broken Bells, Katzenjammer,Laura Marling,  Selah Sue, Band of Skulls, Fool’s Gold, Go Back To The Zoo, The Gaslight Anthem, Beach House, Local Natives, Imelda May, Diablo Swing Orchestra, Serj Tankian (met Metropole Orkest), Holy Fuck, Black Sun Empire, Flying Lotus, Nosaj Thing, Dr Lektroluv, Netsky, Marcel Dettman b2b Ben Klock, Magnetic Man, Caribou, Groove Armada, Len Faki, Jack Parow, Kalio Gayo, Blaudzun, MakeBelieve, My Favorite Scar, Boom boom du Terre, Daily Bread, Hef & Önder (Bang Bros) + DJ FS Green + Fresku, The Q4, Villagers, Holy Fuck, Kele, Cymbals Eat Guitars, Airship, Vieux Farka Touré, Peggy Sue, I Blame Coco, Triggerfinger, Ginger Ninja, Tame Impala, Eli ‘Paperboy’ Reed & The True Loves, Mark Lanegan, The Ting Tings, Schlachthofbronx

Maar beide avonden staan er redelijk veel mensen te kijken naar Scheisse Minelli en kan de band op aardig wat respons rekenen met hun energieke show en nummers die uit de jaren negentig lijken te komen. Het was geen bijzondere band, maar als opwarmer zeker wel aardig. Hun versie van ‘Berserker’ uit de briljante film Clerks was opvallend te noemen, maar de rest van hun set bestond meer uit rechttoe, rechtaan stampers.

Het is warm en vol in de Melkweg, maar als NOFX de eerste noten begint te spelen betekent dat niet dat mensen wat rustiger aan doen. Vooral de tweede avond gaat het gigantisch hard los vooraan en is de pit op sommige momenten tot aan de geluidstafel. De ene na de andere crowdsurfer valt het publiek in, meestal dezelfde mensen, wat erg vervelend is. De band vond het na een tijdje ook niet zo leuk meer. Natuurlijk zijn de meningen verdeeld welke show beter was. De eerste avond bevatte meer hits (die keihard meegezongen werden) terwijl de band iets tammer was. De tweede avond was de band feller en werden er ook een aantal minder bekende nummers gespeeld. Beide avonden werden ‘Fuck The Kids’, ‘Murder The Government’, ‘We Called It America’ met gelijk erachteraan ‘The Quitter’, ‘Kill All The White Man’, ‘Linoleum’, ‘Cokie the Clown’, ‘Eat The Meek’, ‘Leave It Alone’, ‘Mattersville’, ‘Stickin’ In My Eye’, ‘Seeing Double At Triple Rock’ en Bob’ gespeeld.

Op zondag opende de band keihard (na een intro) met ‘Dinosaurs Will Die’ en kwamen verder ‘Louise’, ‘Franco Un-American’ ‘I’m Telling Tim’, ‘Champs Elysées’, ‘Reeko’,  het matige ‘Creeping Out Sara’ (dieptepunt van de avond), ‘Drugs Are Good’, ‘Fleas’, ‘It’s My Job to Keep Punkrock Elite’ en ‘Arming the Prolatarian’ voorbij. Helaas werden bij dat laatste nummers geen nieuwe grappen verteld maar het was het allemaal al eerder eens voorbij gekomen. De band sloot af met ‘Theme from a NOFX Album’, waarna Melvin nog een aantal wijsjes met zijn accordeon bleef spelen.

Maandag was de setlist iets anders, waaronder ‘Perfect Government’ (als opener) ‘New Happy Birthday Song’ (voor een Zuid-Afrikaanse fan), ‘My Orphan Year’ (helaas niet de akoestische versie van de laatste EP), ‘Pharmacist’s Daughter’, ‘Bottles To The Ground’, ‘Quart In Session’, Fat Mike’s favoriete nummer ‘Separation Of Church And Skate’, ‘Herb’, ‘Soul Doubt’, de Rancid cover ‘Radio’ en ‘Leaving Jesusland’. De band sloot in stijl af met het uitbeelden van het nummer ‘Everybody is a Little Bit Racist’.

Voor de fans was het zeker de moeite waard bij beide shows aanwezig geweest te zijn. De band was de tweede avond iets losser, de eerste avond werd er weinig gepraat en stampten ze door de greatest hits set heen. De tweede avond waren er meer flauwe grappen, moest het publiek het meer ontgelden maar was de show een stuk feller. Beide avonden ging alles niet vlekkeloos, maar dat hoort erbij. Helaas was waar ik stond het gepraat tussen de nummers door niet altijd even goed te verstaan, hoewel dat ook met de dubbele tong van enkele bandleden te maken kon hebben. Op maandag was Sick of it All op bezoek, helaas bleven de heren aan de zijkant van het podium genieten en speelden ze niet even een stukje mee. Het is altijd maar afwachten wanneer de band terugkomt maar na twee uitverkochte Melkweg shows werden de Nederlandse fans zeer tevreden gesteld.

Accelerators

De vraag is dan alleen of Immersion hiervoor gaat zorgen, of de reputatie van de band. Live is het namelijk altijd hard gaan. Het maakt niet elke welk festival, of welke tent Pendulum staat, de grond veert mee wanneer de voetjes de grond weer raken en mensen zich afzetten om weer zo hoog mogelijk te komen. De fijne dancevibe, afgewisseld met meeblèr-stukken, is wederom lekker uitgebalanceerd. En het is verrassend te noemen dat Pendulum meer op hun oude sound leunt, dan op de sound gecreëerd op In Silico. Meer drum’n’bassinvloeden dan pop, iets dat fans heerlijk gaan vinden.

Enig minpuntje aan de vijftien nieuwe nummers, het klinkt allemaal heel bekend. Althans, bij de meeste. De singles ‘Watercolour’ en ‘Salt In The Wounds’ krikken het album duidelijk een stuk omhoog, maar nummers zoals ‘Genesis’ en ‘Set Me On Fire’ klinken voor de die hard Pendulumfan waarschijnlijk verdacht bekend.

Daarnaast weet de band best of both worlds te mixen tot een heerlijk geheel. Dit uit zich in de leuke uitstapjes op deze cd. Wat dacht je van een metal/dancenummer samen met In Flames, een meer The Prodigy-achtig nummer met Prodigyzanger Liam Howlett of een nummer met Steve Wilson van Porcupine Tree. Klinkt apart, maar het is vingerlikkend goed.

Score: 4.5 out of 5 stars

Dat laatste blijkt het geval te zijn. Rechtlijnige punkers en andere fans die zweren bij het Fat Wreck werk kunnen nu stoppen met lezen. White Crosses is geen punk plaat, het is een rockalbum, met af en toe een snufje punk of folk. Het kan uitstekend op de radio gedraaid worden en waarschijnlijk zal de eerste single ‘I was a Teenage Anarchist’ (met videoclip) flink wat airplay krijgen. Af en toe doemt de vergelijking met U2 op, maar dat zijn slechts vlagen.

De productie lijkt erg op die van New Wave, het is weer Butch Vig die zijn bekende kunstje laat horen. En zijn manier van produceren past uitstekend bij de nieuwe weg die Against Me! is ingeslagen. Glad, in de richting een poppy sound. Het is wel flink dichtgesmeerd, met name de zang klinkt tijdens het refrein van de meeste nummers niet echt goed. Het is niet de stem van Gabel die slecht is (zeker niet) maar er is teveel aan gerommeld en bijgedraaid om de zuivere intentie van de teksten te ondersteunen. Het klinkt te gemaakt, juist omdat de teksten dit keer van een iets hoger niveau zijn dan op het vorige album. Hoewel Gabel af en toe nog wel eens zoekende is naar de juiste toon. De nummers zelf zijn helaas ook weer niet alle tien van hetzelfde hoge niveau. Het album begint erg goed (met de titeltrack en voorgenoemde single) en sluit misschien nog wel beter af (met ‘Spanish Moss’, Rapid Decompression’ en ‘Bamboo Bones’) maar de nummers daartussen zijn soms wat zwakjes en ben je al weer snel vergeten. Behalve ‘High Pressure Low’, die is erg leuk maar wordt opgevolgd door de minste track van het album.

Met dit album gaat Against Me! een hele nieuwe schare fans aanboren. Ze gaan waarschijnlijk ook een hele schare oude fans verliezen. Het album staat niet vol met sterke nummers en klinkt behoorlijk gladgestreken. Desondanks laat de band horen niet stilgezeten te hebben en doorgegroeid te zijn. Misschien niet de richting waarin velen gehoopt hadden maar na New Wave was dit te verwachten.

Score: 3 out of 5 stars

Het opvolgende album van Antidotes is genaamd Total Life Forever en hoewel dit meer klinkt alsof een prolife breakcore act op de verkeerde drugs heeft gezeten is dit zeker het tweede album van Foals. De heren zijn als we het album een eerste luisterbeurt geven, snel zat geworden van hun oude math rock stijl. Het album bevat nog enkele kenmerkende staccato gitaarloopjes die de dissonantie er een klein beetje in leggen, bijvoorbeeld ´This Orient´ en de titelsong .

De band zegt invloeden te halen uit minimal techno, wat het een en het ander verklaart. Voordeel van deze verandering is dat de overzicht niet snel wordt kwijtgeraakt, en het dwingt echt tot het luisteren van de muziek, in plaats van dat je door de vele tegendraadse ritmes de draad kwijt raakt met als gevolg verveling. Foals zal met deze cd zeker een grotere doelgroep aan kunnen spreken. Misschien ligt het aan mij, maar spannende Afrikaans aandoende ritmes zijn mateloos populair tegenwoordig (Wild Beasts, Vampire Weekend, Los Campesinos!) en Foals pikt op deze cd er zeker een portie van mee. En hoe erg ik het ook wil haten, ondergetekende is groot fan van het vorige album, Foals heeft er kaas van gegeten.

Foals zorgt voor een verrassend vervolg op Antidotes, want bracht Antidotes je nog overtuigend aan het ADHD dansen, brengt Total Life Forever je dansend in extase. Andere aanpak, zelfde band en wéér een geweldige cd.

Score: 4.5 out of 5 stars

Het grote verschil tussen andere bandjes en Two Door Cinema Club is, dat de laatste niet de pretentie heeft om vernieuwende muziek te brengen. De drie mannen lijken heel tevreden te zijn met de constatering dat electropop tegenwoordig door veel bandjes beoefend lijkt te worden. Waarom zou je je anders voordoen dan je bent? En daarom put Two Door Cinema Club duidelijk uit inspiratiebronnen als Biffy Clyro, Editors – met name ‘I Can Talk’ heeft qua muziekstijl veel weg van de nummers van deze band – en Bloc Party. Ook doen ze – onbewust – erg veel denken aan Moss, een Nederlandse band die vorig jaar doorbrak met de single ‘I Apologise (Dear Simon)’.

Ok, vernieuwend en origineel zijn ze niet. Zou dit je moeten tegenhouden om het album te luisteren? Absoluut niet. Tourist History bestaat uit tien korte – het album duurt een kleine dertig minuten – zonnige, vrolijke, pretentieloze nummers. Dansbaar en catchy door de simpele opbouw en een refrein dat voornamelijk bestaat uit het herhalen van één en dezelfde zin. Hun eerste single ‘Something Good Can Work’ is misschien nog wel het meest catchy nummer van het album, maar ook ‘Undercover Martyn’ en ‘What You Know’ liggen erg goed in het gehoor.

Two Door Cinema Club is zeker een band die een kans moet krijgen en hun debuutalbum Tourist History is een heel leuk en prettig album. Laten we hopen dat ze bij hun volgende album de vrolijke, pretentieloze kant combineren met eigen ideeën. Dat kan alleen maar leiden tot een album dat haast nog wel beter zal zijn dan dit album.

Score: 4 out of 5 stars

Het vastgelegde concert in New York City is onderdeel van een reeks concerten die zij in oktober tot en met december 2009 in de Verenigde Staten speelden. Minder dan een week voor aanvang van deze tour stond de band samen met The Audition en Destine in de kleine zaal van de Melkweg. De setlist van deze dvd komt dus goed overeen met wat de Nederlandse fans niet alleen in september 2009, maar ook bij hun optreden in de Max in februari 2010 mochten ervaren. Straight To DVD benadrukt hoe ongelooflijk ervaren en professioneel deze muzikanten zijn. All Time Low weet van elk optreden een groot feest te maken. De bandleden worden gekenmerkt door charisma en laten het publiek uit hun hand eten door de enorme interactie die zij teweegbrengen. Niet alleen de band, maar ook de crew maakt het concert tot een succes. De lichtshow is fenomenaal, het geluid is kraakhelder en facetten zoals een wit doek aan het begin van het optreden maken het geheel af.

De grootste hits van All Time Low worden gespeeld. Knallers als ‘Damned If I Do Ya’ en ‘Dear Maria, Count Me In’ komen allemaal voorbij en worden strak en energiek ten gehore gebracht. De zang van Alex is zo ongelooflijk in toon dat het bijna lijkt alsof de hele boel flink is rechtgetrokken, maar de ervaren All Time Low–fan weet dat hij live echt zo goed zingt. Ondanks het feit dat de band zeer poppy tracks maakt, zijn zij niet zo heilig als de gemiddelde 14-jarige zou denken. Er wordt genoeg bloot getoond en gedronken, maar ach, All Time Low heeft niet voor niets een studioalbum getiteld The Party Scene uitgebracht. Deze dvd laat een geweldig concert zien en doet de concerten in de Melkweg weer herleven. Deze dvd is voor de fans, voor de liefhebbers, maar ook voor de haters. Stiekem geloof ik dat niemand na deze dvd de band nog kan haten.

Score: 4.5 out of 5 stars

Bij het beluisteren van dit album valt gelijk op, dat bijna alle nummers een speelduur hebben van ruim 6 minuten. Een aantal nummers komt hiermee goed tot hun recht, vanwege een sterke opbouw. Maar vaak lijkt het toch alsof Murphy de tracks geforceerd heeft proberen te rekken – wat hier de reden voor is mag Joost weten.

This is Happening heeft een vliegende start met het uitstekende nummer Dance Yrself Clean. De lange intro creëert een intense spanningsboog die doet verlangen naar de drop. Na drie minuten gaat het nummer los en worden alle verwachtingen ingelost. Hierna volgt het minder sterke ‘Drunk Girls’, waar overigens wel al een clip voor is geschoten.

Bij het nummer ‘All I want’ is de inspiratiebron meteen overduidelijk,met Bowie-esque klanken (Heroes) creëert hij een zweverige, licht melancholische, sfeer waar zeer goed naar te luisteren is. Bij het prima opgebouwde nummer ‘You wanted a hit’, laat Murphy zien dat hij niet bang is om zichzelf in de zeik te nemen. Jammer dat het en beetje geforceerd overkomt. ‘Pow Pow’ is mogelijk een aspirant hitje. Met de nerveuze opzwepende beat en de simpele pakkende vocals heeft een ingekorte versie wellicht potentie om een floorfiller te worden. ‘Somebody is calling’ is duidelijk geïnspireerd door ‘Nightclubbing’ van Iggy Pop. Dit ligt er tevens zo zwaar bovenop dat het enigszins irritant is.

Dit is derde studio album bezit weer dezelfde mix van punk, rock, disco en electro die de voorgaande twee zo goed maakte. Fans van voorgaande albums zullen dan ook weer flink in hun sas zijn met deze nieuwe plaat. Voor het grote publiek is dit album waarschijnlijk te langdradig. Voor wie houdt van muziek van Bowie, Velvet Underground en Iggy Pop zal dit een feest der herkenning zijn.

Score: 3 out of 5 stars

Door: Stephan Hogenboom

De invloeden van Bruce Springsteen zijn goed te horen. Bijvoorbeeld de intro van het eerste nummer ‘American Slang’. De drum die het nummer opent, en later bijgevallen wordt door een elektrische gitaar, roept direct een Springsteen sfeer op. Het gevoel dat je hier naar een jongere versie van Springsteen luistert is dan ook onvermijdelijk. Deze uitspraak wordt kracht bijgezet door het tweede nummer ‘Stay Lucky’, een nummer dat een beat heeft waarop goed geswingd kan worden, maar nog steeds de Springsteen sound bezit.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat de hele recensie over de vergelijking tussen The Gaslight Anthem en Bruce Springsteen gaat. Deze band heeft wel degelijk vernieuwing te bieden. Zo zijn de teksten van The Gaslight Anthem namelijk heerlijk om zowel mee te zingen als om gewoon naar te luisteren. Neem als voorbeeld ‘We Did When We Were Young’. In dit nummer komt de titel van het nummer een aantal keer terug als refrein: “But I’m older now and we did when we were young.” Dit nummer is gemakkelijk mee te zingen, ook als je het nog maar drie keer hebt gehoord. Het is vervolgens niet moeilijk om te voorspellen dat dit nummer de zaal aan zal zetten om dus ook mee te zingen en hun aanstekers en andere lichtjes richting het plafond te laten reiken.

Het nieuwe album van The Gaslight Anthem bevat zoals verwacht een flinke vleug Springsteen maar doet zeker niet onder aan deze grote naam, sterker nog: ze zullen een potentiële opvolger kunnen zijn die de kwaliteiten van hem kunnen evenaren. Het album is heerlijk voor elke liefhebber van muziek die meegezongen kan worden en voor liefhebbers van Bruce Springsteen en de daarbij horende muziekstijl.

Score: 3.5 out of 5 stars

Typisch Massive Attack zijn ook de repeterende teksten zoals in ‘Pray for rain’ en ‘Psyche’, met een licht hypnotiserend effect. Dat laatste nummer is een van de vrolijkere nummers, net als ‘Paradise Circus’ dat losjes begint, terloops bijna, maar halverwege wordt de bas zwaarder en tegen het einde komen er dramatische strijkers bij: schitterend.

Er staan ook mindere nummers op, die wat gekunsteld aandoen met een ingewikkelde beat of ongeïnspireerd aandoende zang, maar die maken het gelukkig nog geen slechte cd. Daarvoor zijn er simpelweg teveel goede nummers, zoals ‘Splitting the Atom’, Massive Attack ten voeten uit: relaxte beats, maar ook een onheilspellend sfeer, zonder ooit écht dreigend te worden. De nummers lijken soms meer soundscapes dan liedjes, zoals de afsluiter ‘Atlas Air’; beginnend met een kale beat, komen er halverwege steeds meer lagen bij, de beats en zang worden dwingender, totdat het haast lijkt alsof de zanger in je oor fluistert.

Heligoland heeft de onmiskenbare Massive Attack sound. Tegelijkertijd proberen ze nieuwe dingen uit, vooral met gastzangers, waarbij vooral de dames positief opvallen. Het is een cd die je echt meerdere malen moet luisteren om ‘m op waarde te gaan schatten. Helaas heeft het niet het niveau van Mezzanine (1998) maar toch kan ik niet wachten ze weer te zien op Lowlands, want eerlijk gezegd viel bij mij pas het kwartje, toen ik ze Mezzanine daar live hoorde spelen.

Score: 4 out of 5 stars

Door: Florence Meershoek

Marina & The Diamonds

We kunnen er kort of lang over praten maar de verwachtingen lost ze ruimschoots in. Om te beginnen zijn drie eerder uitgebrachte, goede singles (‘I Am Not A Robot’, ‘Obsessions’ en ‘Mowgli’s Road’) natuurlijk een goed fundament voor een hitalbum. Daarnaast heeft Marina sindsdien blijkbaar niet stil gezeten: ‘Hollywood’ (geproduceerd door Spice Girls (!) hit-maker Biff Stanard) is een ideale eerste single en zo zijn er nog veel meer.

De plaat opent sterk met ‘Are You Satisfied’ en dan is er nog het aanstekelijke ‘Oh No!’.  ’Hermit The Frog’ is een iets experimenteler nummer waarin Marina de Kate Bush in haarzelf laat zien. In het boekje is te lezen dat er aan de verschillende nummers verschillende producers hebben meegewerkt, maar het geheel klinkt coherent.

Het moge duidelijk zijn dat The Family Jewels bomvol staat met goede nummers. Haar optreden in de bovenzaal van Paradiso op 16 juni is nu al uitverkocht, en het zal een kwestie van tijd zijn tot deze dame de HMH mag gaan vullen.

Score: 4.5 out of 5 stars