Deze laatste dag is nog steeds warm. Hoewel de weersvoorspellingen op een iets lagere temperatuur hadden ingezet stijgt het kwik vandaag wederom boven de 30 graden. Met verbrande lichamen en uitgeputte gezichten zit of hangt iedereen dan ook een beetje bij Kings of Convenience. De Bench Gemini Stage is niet een perfecte setting voor dit optreden, toch past de muziek prima bij het weer en zingen veel mensen mee. Het is jammer dat we de band vorig jaar op Iceland Airwaves in een kerk zagen spelen, want nu valt een deel van de intimiteit en akoestiek weg waardoor het automatisch een minder optreden is dan destijds.

De blije legopop van Slagsmalsklubben moet het publiek dan opzwepen. Dit lukt prima, maar het is iets te eentonig en blij om tot een goed optreden uitgeroepen te worden. Na twee liedjes weten we het wel, misschien heeft het gezelschap iets te vaak hun gezicht laten zien de afgelopen jaren?

Een naam die we nog niet zo vaak hebben kunnen zien is Broken Bells. Dit superduo bestaat uit een bandlid van The Shins en iemand van Gnarls Barkley. De opbouwende indie is typisch, maar blijft lekker hangen. Broken Bells is verfrissend en lokt tijdens het optreden continu voorbijgangers naar het podium. Binnenkort staat de band in de Melkweg.

De zon begint inmiddels te zakken en het is tijd voor Goldfrapp. Het nieuwste album Head First zag in maart het levenslicht en het zijn dan ook veel nummers van dit matige album die in de beginfase voorbijkomen. Het publiek staat nog wat twijfelend te kijken en heeft door het gebrek aan echte hits genoeg tijd om de zonsondergang in combinatie met de lichten te bewonderen. Pas als er ouder materiaal voorbijkomt beginnen de eerste rijen flink te stuiteren en lukt het Alison Goldfrapp om bij iedereen een lach op het gezicht te toveren. Toch mist er echte dynamiek in de muziek en kan dit niet het beste optreden zijn dat de band ooit gegeven heeft.

Al snel stroomt de ruimte voor de Converse Mainstage vol voor Massive Attack. De nieuwste plaat Heligoland kreeg lovende recensies en na ruim 20 jaar weet Massive Attack nog steeds een goede show neer te zetten. Helaas is het overduidelijk een routineklus. De band gaat steeds vaker de wereld rond, waarbij we niet kunnen zeggen dat de shows een stuk vernieuwender worden. Ook een overkill misschien?

Fake Blood bespeelt de mensen deels gelijktijdig met Massive Attack bij de naastgelegen tent. De standaard electro lijkt hier op veel fans te kunnen rekenen, want van voor tot achter gaat de boel compleet los. Voor ons is het tijd om naar de camping te kruipen, want morgen rijden we weer terug naar Nederland. Deze editie van Melt! was iets te warm om volop van de muziek te kunnen genieten, maar de omgeving biedt genoeg afleiding.

Die zeven uur rijden worden er door files helaas bijna tien. Hierdoor missen we acts als Bonaparte, Jónsi, Two Door Cinema Club en Health. Als we het terrein op komen lopen staat Yeasayer al in de startblokken. Wat op plaat zuiver en origineel klinkt is live iets minder indrukwekkend. De Intro Zelt-tent heeft de hele dag op kunnen warmen, het kwik steeg boven de 35 graden, en het is dan ook niet gek dat veel mensen bij de ingang blijven staan om toe te kijken. Het is niet sterk genoeg om lang te kunnen boeien en we besluiten de extreme hitte te verruilen voor wat verkoeling.

We zijn nu wel op tijd om The xx aan het werk te zien. De minimalistische band staat geprogrammeerd op de Converse Mainstage en weet duizenden mensen in te pakken met een goede liveshow. Het gezelschap speelt de nummers van debuutalbum xx met overtuiging en hoewel veel mensen al onder invloed zijn voor de dance die vannacht komen gaat, lijkt iedereen toch helder genoeg te zijn om de kwaliteit van de muziek te kunnen waarderen.

De Bench Gemini Stage biedt onderdak aan de frontman van Bloc Party: Kele. Met een eigen band maakt de zanger een slappe vorm van dance die toch aansluiting blijkt te vinden bij het publiek. Het is duidelijk dat tracks van The Boxer zonder Kele’s bekendheid weinig aandacht hadden gekregen, nu gebruikt hij zijn ervaring van Bloc Party voor een energieke show. Hij danst, rent en springt heen en weer over het podium en zoals we vaker zullen zien dit weekend, is de gehele tent los aan het gaan. Na een cover van Bloc Party is het tijd om deze matige act te verlaten.

Het is aan Foals om het hoofdpodium te laten rocken. Gezien het tijdstip, het is inmiddels bijna twee uur ‘s nachts, zijn veel mensen al bij een dance-act te vinden maar het terrein staat toch halfvol als de Britten het podium betreden. Er komt een mix van oud en nieuw materiaal voorbij en de voorste rijen gaan flink los. De nummers van Total Life Forever slaan het beste aan en het lijkt erop dat de band moet teren op dit succes. Het blijft een mooie gewaarwording om een podium op een terrein als dat van Melt! te zien. De lasers stralen over het podium en de oude machines die gebruikt werden om bruinkool af te graven worden belicht van alle kanten.

De rest van de nacht wandelen we heen en weer langs Autokratz, Booka Shade en Martyn vs. Kode9. De vele drugsgebruikers zijn tevoorschijn gekomen en de één gedraagt zich nog gekker dan de ander. Voor de tweede dag is regen voorspeld dus we hopen maar dat alles dan een beetje afgekoeld is.

Het opvolgende album van Antidotes is genaamd Total Life Forever en hoewel dit meer klinkt alsof een prolife breakcore act op de verkeerde drugs heeft gezeten is dit zeker het tweede album van Foals. De heren zijn als we het album een eerste luisterbeurt geven, snel zat geworden van hun oude math rock stijl. Het album bevat nog enkele kenmerkende staccato gitaarloopjes die de dissonantie er een klein beetje in leggen, bijvoorbeeld ´This Orient´ en de titelsong .

De band zegt invloeden te halen uit minimal techno, wat het een en het ander verklaart. Voordeel van deze verandering is dat de overzicht niet snel wordt kwijtgeraakt, en het dwingt echt tot het luisteren van de muziek, in plaats van dat je door de vele tegendraadse ritmes de draad kwijt raakt met als gevolg verveling. Foals zal met deze cd zeker een grotere doelgroep aan kunnen spreken. Misschien ligt het aan mij, maar spannende Afrikaans aandoende ritmes zijn mateloos populair tegenwoordig (Wild Beasts, Vampire Weekend, Los Campesinos!) en Foals pikt op deze cd er zeker een portie van mee. En hoe erg ik het ook wil haten, ondergetekende is groot fan van het vorige album, Foals heeft er kaas van gegeten.

Foals zorgt voor een verrassend vervolg op Antidotes, want bracht Antidotes je nog overtuigend aan het ADHD dansen, brengt Total Life Forever je dansend in extase. Andere aanpak, zelfde band en wéér een geweldige cd.

Score: 4.5 out of 5 stars

Het grote verschil tussen andere bandjes en Two Door Cinema Club is, dat de laatste niet de pretentie heeft om vernieuwende muziek te brengen. De drie mannen lijken heel tevreden te zijn met de constatering dat electropop tegenwoordig door veel bandjes beoefend lijkt te worden. Waarom zou je je anders voordoen dan je bent? En daarom put Two Door Cinema Club duidelijk uit inspiratiebronnen als Biffy Clyro, Editors – met name ‘I Can Talk’ heeft qua muziekstijl veel weg van de nummers van deze band – en Bloc Party. Ook doen ze – onbewust – erg veel denken aan Moss, een Nederlandse band die vorig jaar doorbrak met de single ‘I Apologise (Dear Simon)’.

Ok, vernieuwend en origineel zijn ze niet. Zou dit je moeten tegenhouden om het album te luisteren? Absoluut niet. Tourist History bestaat uit tien korte – het album duurt een kleine dertig minuten – zonnige, vrolijke, pretentieloze nummers. Dansbaar en catchy door de simpele opbouw en een refrein dat voornamelijk bestaat uit het herhalen van één en dezelfde zin. Hun eerste single ‘Something Good Can Work’ is misschien nog wel het meest catchy nummer van het album, maar ook ‘Undercover Martyn’ en ‘What You Know’ liggen erg goed in het gehoor.

Two Door Cinema Club is zeker een band die een kans moet krijgen en hun debuutalbum Tourist History is een heel leuk en prettig album. Laten we hopen dat ze bij hun volgende album de vrolijke, pretentieloze kant combineren met eigen ideeën. Dat kan alleen maar leiden tot een album dat haast nog wel beter zal zijn dan dit album.

Score: 4 out of 5 stars

Kele gaat na twee jaar verder waar Intimacy stopte. The Boxer is volledig opgebouwd uit elektronica. Beduidend minder hoekig en nog veel meer neigend naar popmuziek. Ondanks dat de muzikant de afgelopen twee jaar onder andere heeft leren kickboxen en naar eigen zeggen pas echt volwassen is geworden, spreekt dat niet direct uit deze plaat. Op het tweede nummer ‘On the Lam’ takelt hij zijn stem onherkenbaar toe. De wat kinderlijke sound die hier door geproduceerd wordt is lastig serieus te nemen. Single ‘Tenderoni’ leunt gelukkig wel op Kele’s herkenbare geluid. Ware het niet dat ook dit nummer een duidelijke manco heeft: het klinkt gewoon heel erg als de zoveelste elektro-indie band.

Pas tijdens het werken aan dit album heeft hij leren om te gaan met een drumcomputer. Het is bewonderenswaardig dat ook deze instrumenten en melodieën allemaal zelf zijn ingespeeld en bedacht. Het plezier spat er bovendien vanaf, Kele voelt zich met vlagen duidelijk de koning te rijk met alle mogelijkheden die het alleen werken hem biedt. Een nummer als ‘Everything You Wanted’ had ook op het laatste Bloc Party album gepast en is bovendien een van de meest catchy liedjes. Het album leunt hier mee een beetje teveel op twee gedachten. Blijven bij het herkenbare geluid, of gaan voor elektronische jams met een veelvoud aan vervormingen en gekke deuntjes? The Boxer is zeker geen slecht werk maar klinkt met vlagen irritant, iets meer scherpe randjes hadden niet misstaan.

Score: 2.5 out of 5 stars

Line-up:

1000 Robota, A-Trak, Matias Aguayo & Band, Ellen Allien, An Horse, Archie Bronson Outfit, Ata, Autokratz, Beta, The Big Pink, Black Mountain, Black Rose (Henrik Schwarz & Jesse Rose live), Blood Red Shoes, Booka Shade, Bonaparte, Boris, Bratze, Broken Bells, Chromeo, Carl Craig, Chris Cunningham, Clues, Crookers, Danger, Darwin Deez, Delphic, Marcel Dettmann, Dirty Disco Youth, Dirty Projectors, dOP, Douster, Edu K, Egotronic, Empro, Fake Blood, Fred Falke live, Marcel Fengler, Fieber-Tanzparty, Roman Flügel, Foals, Four Tet, Frittenbude, Friendly Fires, Fucked Up, Marius Funk, Sascha Funke, The Futureheads, Get Well Soon, Goldfrapp, Groove Armada, Daniel Haaksman, Health, Hemmann & Kaden live, Hercules And Love Affair, Holy Ghost, Nick Höppner, Hurts, Ja, Panik, Jackmaster, Jamie T, Jamie XX, Jamaica, Johnossi, Jónsi, Karrera Klub, Kele, King Kong Kicks , Kings Of Convenience, Kissy Sell Out vs. Herve, Ben Klock, Oliver Koletzki, Kode 9 vs. Martyn, Monika Kruse, Jamie Lidell,  Les Yper Sound, Lindstrøm & Christabelle, Mala, Massive Attack, Midlake, Miike Snow Modeselektor feat. Bonaparte live, ND Baumecker, Norman Nodge, Pantha Du Prince, Ewan Pearson, DJ Pete, Philipp Poisel, Popof live, Post War Years, Prosumer, Radio & Fernseh, Revolver Club, Riton, Saalschutz, Schlachthofbronx, DJ Shadow, Shed live, Shout Out Louds, Sinden, Skate, Slagmalsklubben, Steffi, Die Sterne, Tama Sumo, Team Recorder, Tiefschwarz, Tommie Sunshine, Matthias Tanzmann, Tobias Thomas, Tiga, Tocotronic, Martina Topley Bird, Trashpop, Trip Fontaine, Turbostaat, Two Door Cinema Club, The Very Best, Ricardo Villalobos, Joris Voorn live, Wareika, WhoMadeWho, Yeasayer, The XX, Moderat feat. Paul St. Hilaire (Basic Channel) & Dellé (Seeed), Simian Mobile Disco (dj-set), Dendemann
Voor een kaartje betaal je dit jaar 94 euro, terwijl je voor twee dagen 74 euro neer mag leggen. Kaarten gaan weg via bekende voorverkoopadressen.

Typisch Massive Attack zijn ook de repeterende teksten zoals in ‘Pray for rain’ en ‘Psyche’, met een licht hypnotiserend effect. Dat laatste nummer is een van de vrolijkere nummers, net als ‘Paradise Circus’ dat losjes begint, terloops bijna, maar halverwege wordt de bas zwaarder en tegen het einde komen er dramatische strijkers bij: schitterend.

Er staan ook mindere nummers op, die wat gekunsteld aandoen met een ingewikkelde beat of ongeïnspireerd aandoende zang, maar die maken het gelukkig nog geen slechte cd. Daarvoor zijn er simpelweg teveel goede nummers, zoals ‘Splitting the Atom’, Massive Attack ten voeten uit: relaxte beats, maar ook een onheilspellend sfeer, zonder ooit écht dreigend te worden. De nummers lijken soms meer soundscapes dan liedjes, zoals de afsluiter ‘Atlas Air’; beginnend met een kale beat, komen er halverwege steeds meer lagen bij, de beats en zang worden dwingender, totdat het haast lijkt alsof de zanger in je oor fluistert.

Heligoland heeft de onmiskenbare Massive Attack sound. Tegelijkertijd proberen ze nieuwe dingen uit, vooral met gastzangers, waarbij vooral de dames positief opvallen. Het is een cd die je echt meerdere malen moet luisteren om ‘m op waarde te gaan schatten. Helaas heeft het niet het niveau van Mezzanine (1998) maar toch kan ik niet wachten ze weer te zien op Lowlands, want eerlijk gezegd viel bij mij pas het kwartje, toen ik ze Mezzanine daar live hoorde spelen.

Score: 4 out of 5 stars

Door: Florence Meershoek

Gelukkig heeft het tweetal ‘Hunt’ op deze plaat staan. Het trage drumwerk, de bekende sleazy synths en vooral Allison’s gehijg stuwen het nummer naar een eigen niveau. Eigenlijk kenmerkt de gehele tweede helft van de plaat zich door de wat tragere tracks, waar meer dan de poppy eerste helft de nadruk op Allison’s stem ligt. En dan vooral afsluiter ‘Voicething’, in z’n volledigheid opgebouwd uit voorstuwende synthesizers, lichtjes voortkabbelende elektronica en de vele stemgeluiden van onze al zovaak besproken zangeres. Natuurlijk is dit een hoogtepuntje, maar even alle gekheid op een discostokje. ‘Geil’ als graadmeter nemen van een synthpop-album kan je natuurlijk als zijnde vulgair beschouwen, maar zeg nou zelf, daar draait het hier toch om?

Als je het niet helemaal van je looks moet hebben, dan gooi je een ander wapen in de strijd. Miss Goldfrapp kan er natuurlijk niets aan doen dat ze met zo’n stem word geboren en het is haar juiste keuze om deze te gebruiken. Goldfrapp heeft de keuze gemaakt voor een iets meer poppy sound en levert een prima plaat af, echter is het mysterieuze er nu helaas wel af. Misschien nog wel belangrijker, Allison blijft zich schijnbaar verzetten tegen het overheersende klimaat in de muziekwereld dat je alleen met de juiste looks ver kan komen. Maar bovenal, een plaat als deze laat ons verlangen naar de zomer.

Score: 3.5 out of 5 stars

De naam Tons of Friends slaat in dit geval op het feit dat elk nummer op het album is gemaakt in samenwerking met een gastartiest. In theorie is dit een leuk concept, maar het probleem met dit grote aantal gastartiesten is dat de samenhang tussen de nummers volledig verloren gaat. Ondanks dat we in het eerste nummers nog de typische sound van de Crookers horen, wordt de sound van de rest van het album vooral gevormd door de meewerkende artiesten. En aangezien de meeste gastartiesten hip-hop artiesten zijn is het album Tons of Friends ook vooral een hip-hop album te noemen.

De kwaliteit van de nummers op zich ligt ook erg ver uit elkaar. Bij de afsluiter ‘Embrace the Martian’ met Kid Cudi wordt voor de tweede keer bewezen dat de Crookers een goede combinatie vormen met Kid Cudi. Verder klinkt ook het nummer met Kelis goed door de toevoeging van een subtiele dubstep beat. De nummers met Pitbull en Poirier werken echter een stuk minder goed en het nummer met Will.i.am is zelfs zo tenenkrommend dat de lust om het album af te luisteren met de seconde krimpt.

Op Tons of Friends is totaal geen sprake van een samenhangend album, maar de kracht van dit album zit vooral in het feit dat er door het grote album nummers er voor iedereen wel een iets leuks te vinden is. Door de samenwerking met een aantal commercieel succesvolle gastartiesten en vooral aandacht voor de liedjes zelf zou het me niet verbazen als we de Crookers binnenkort weer op TMF langs zullen zien komen.

Score: 2.5 out of 5 stars

Vorig jaar maakte hij al samen met zijn vriend en grafisch designer Alex Somers de instrumentale cd Riceboy Sleeps. Nu verschillende bandleden van Sigur Rós kinderen hebben gekregen en de band daarom een tijdelijke break heeft ingelast, kan Jón Þór Birgisson eindelijk zijn soloproject leven in blazen.

Het merendeel van zijn album is in het Engels en daarom toegankelijker voor meer mensen. Dit is een hele stap omdat hij gewend is zijn eigen verzonnen taal toe te voegen aan nummers. Natuurlijk horen we bekende elementen terug: het zingen met kopstem, de cello, het gefluit en de strijkers. Met ‘Go Do’ opent hij de cd en dit tovert spontaan een glimlach op je gezicht. ‘Boy Lilikoi’, ‘Around Us’ en ‘Animal Arithmetic’ zijn net zulke energieke liedjes.
De enkele IJslandse tracks zoals ‘Hengilás’ en ‘Koldinur’ zijn rustig, maar net zo mooi zoals je van hem gewend bent.

Op 2 juni staat Jónsi in Paradiso en door zijn samenwerking met theaterproductiebedrijf 59 Productions verwacht ik dat zijn live optreden niets anders dan een regelrecht levend sprookje wordt en ons kippenvel bezorgd. Want dat zijn we gewend, van die IJslandse artiesten.

Score: 5 out of 5 stars

De after party koning staat vooral bekend om zijn lange nummers. Een van zijn records is een nummer met een lengte van 37 minuten. Met de lange lengtes weet hij de luisteraar haast te hypnotiseren door veel herhaling te gebruiken. Hij wordt zelfs uitgeroepen tot een monument van minimal house, met dank aan het  subtiel verschuivende van patronen. Ook met zijn Enfants is het weer raak, hoewel het 27 minuten aan muziek is, zijn het namelijk slechts twee nummers: ‘Chants’ en ‘Tambours’.

Villalobos laat graag weten geïnspireerd te zijn door Depeche Mode, maar hoorbaar is het in Enfants zeker niet. Hij geeft namelijk een geheel nieuwe dimensie aan het woord house, waardoor hij bijna geen gelijken kent. Vooral in ‘Chants’ klinkt hij erg uniek, waar hij kindergezang remixt met hypnotiserende minimal house. Het is duidelijk hoorbaar dat de platendraaier geen Europeaan is. De muziek is heerlijk verfrissend ter opzichten van wat er normaliter wordt gespeeld op feesten en partijen.

Door zijn Latijnse achtergrond en het feit dat hij zowel de conga (eenvellige trommel) als de bongo (kleine handtrommel) weet te bespelen, is het eigenlijk veel meer dan je zou verwachten van een dj of producer. Ricardo Villalobos staat te boek als een van de populairste dj’s ter wereld en dat is met Enfants niet moeilijk te begrijpen. De muziek is uniek, ingetogen en zeker niet saai.

Score: 4 out of 5 stars

Op de laatste editie van hun eigen festival waren opvallend veel nieuwe acts te vinden. Debuterende namen als Ladyhawke, Chew Lips, Friendly Fires, Florence and The Machine en Dananananaykroyd stonden geprogrammeerd. En ook op de nieuwste plaat van Groove Armada zijn er wat jonge mensen uit de kast getrokken als gastartiesten. Hierdoor is de muziek op het nieuwe “Black Light” nog frisser dan ooit tevoren. ‘Vroeger waren er slechts een beperkt aantal muziekstromingen waarin iedereen zich bevond, maar tegenwoordig zijn het er echt ontelbaar. De nieuwe ontwikkelingen zijn erg interessant en we worden zeker geïnspireerd door al de nieuwe acts. We houden het ook nauwlettend in de gaten, maar zelfs dat lukt vaak niet, er wordt zoveel leuks uitgebracht tegenwoordig. Het is natuurlijk afwachten hoelang een Friendly Fires het zal uithouden en of ze vernieuwend kunnen blijven, maar dat zal de toekomst uitwijzen. Wij hebben het geluk dat Groove Armada al voor deze nieuwe stromingen een goede naam had opgebouwd, hierdoor hebben we een trouwe fanbase die ons niet in de steek zal laten.’

De optredens op hun Lovebox Weekender waren uiteraard al maanden vooraf geboekt, maar de twee waren rond de festivaldata, nog lang niet klaar met het studioproces. De opnamen duurde veel langer dan gepland en bijna een vol jaar heeft het proces ingenomen. ‘We hadden tijdens de festivaldata enkel wat gekke ideeën. In de studio hadden we de helft van het album al opgenomen, maar waren alsnog lang niet klaar. Het optredens ging overigens gewoon door en de chemie op het podium was uiteindelijk zo goed, dat we sommige nummers spontaan hebben gemaakt en herschreven. Achteraf was dit een van onze beste optredens ooit, wat goed nieuws was, want het voelde de laatste jaren erg vermoeid aan. We hebben uiteindelijk ook deze spontane versies gebruikt voor op het album. We hebben geprobeerd om meer het live-gevoel vast te leggen op de plaat. Hierdoor hebben we letterlijk al het eerdere studiowerk weggegooid.’

Samenwerkingen
Tegenwoordig kunnen ze het werk van popgroep Sugababes niet echt meer waarderen, maar toch gingen ze ooit een samenwerkingen aan met zangeres Mutya Buena. ‘Ach. Met het oude werk van Sugababes is eigenlijk weinig mis. Voor wat ze deden waren het best goede popnummers, maar dat schreven ze natuurlijk ook totaal niet zelf. Tegenwoordig zit er geen enkel origineel lid meer in de groep, dus dat gaat eigenlijk nergens meer over. De samenwerking met Mutya ging destijds erg makkelijk en het heeft leuk uitgepakt. Grote popartiesten zijn altijd opvallend makkelijk om te benaderen, we hebben het destijds in een halve dag opgenomen. Dat is wel eens anders gegaan.’ Ook heeft het tweetal heeft er nooit een geheim van gemaakt om nog samen met Prince te willen werken, er wordt dan ook enthousiast gereageerd wanneer zijn naam valt: ‘Het gerucht gaat dat hij weer optredens gaat doen, daar ga ik zeker kijken.’

De groep deed reeds samenwerkingen met Neneh Cherry, DJ Gram’Ma Funk, Sophie Barker, Nappy Roots, Fudge Dog, Sunshine Anderson, Jeru The Damaja en Richie Havens. En ook op de nieuwe plaat is het weer raak. Het album “Black Light” bevat gastbijdragen van MGMT, Friendly Fires, Empire Of The Sun, Klaxons en LCD Soundsystem.

Amsterdam
Eind oktober 2009 stond de Heineken Music Hall in het teken van Groove Armada & Guests. Een optreden in de concertzaal moet een echte eer geweest zijn voor het tweetal? ‘Het was zeker een leuk optreden en ik kijk tevreden terug naar onze set, maar we hadden eigenlijk liever in een Paradiso gespeeld. We hadden destijds net een aantal warenhuizen aangedaan in Engeland en het was een grote plotse omslag. We waren echt echt echt teleurgesteld toen we hoorden dat we geprogrammeerd stonden in een mega-zaal. Er hing totaal geen sfeer. We vonden het erg spijtig, ook omdat we gingen optreden terwijl de zaal nog halfvol was. Veel fans hadden verwacht dat we de afsluiter waren. Het was allemaal erg slecht geregeld en ik ben blij dat we het binnenkort goed kunnen maken, we kijken erg uit om terug te komen naar een andere zaal. Ook omdat onze plaat dan is uitgebracht en men de nummers hopelijk zal herkennen.’ De band staat namelijk geprogrammeerd in hun geliefde en sfeervolle Paradiso tijdens het 5 Days Off Festival.

Het Amsterdamse festival werd opgericht in 2000 en voor Groove Armada was dit ook een belangrijk jaar. Ze stonden voor het eerst op Glastonbury en volgens veel is het nummer ‘I See You Baby’ uit dat specifieke jaar, nog altijd hun grootste hit tot heden. ‘Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Het hangt ook zeker af aan wie je het vraagt, want ik weet zeker dat iedereen een ander nummers zal noemen. En dat nummer gaan we trouwens niet live-spelen tijdens 5 Days Off, zeg dat maar tegen iedereen. We gaan uiteraard wat oude hits spelen, maar we willen niet teren op het oude succes, vooral de nieuwe plaat en formatie zal in de schijnwerpers komen te staan. Zo hebben we ook geen grote visuele show meer, maar proberen meer als een band op het podium te staan. We hebben alles tegen de tijd van Amsterdam goed in het hoofd zitten, je kunt dus veel van ons gaan verwachten.’

Festivals
Opvallend aan de tourhistorie zijn de hoeveelheid zomerfestivals, op elke klassieker en nieuwkomer heeft het tweetal reeds gespeeld – en de meeste zelfs mogen afsluiten. Zo ook in 2010 tijdens het Big Day Out Festival in Australië. ‘We verwachten daar geweldige avonden te gaan beleven. Het voorstel was echt ongelofelijk: we mogen daar optredens gaan geven in wat ze noemen The Boilerroom. Wanneer alles op het terrein is afgelopen en alle grote acts zijn geweest, dan mogen wij het festival afsluiten in deze kokende tent. Het schijnt gigantisch te zijn en iedereen gaat er altijd helemaal uit z’n dak. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat lopen.’

Hoewel bezoekers vaak een afkeer hebben tegen festivals vanwege de vieze toiletten, het ongezonde eten en de vele druppels bier die door de lucht vliegen, vinden de heren van Groove Armada het geweldig. ‘Ik denk dat wij als band pas echt tot leven komen op de grote buitenfestivals. We hebben lang als dj’s gewerkt en weten hierdoor hoe we grote menigten moeten bespelen. Wij houden van alles op festivals: het spelen voor enorm veel mensen, de sfeer die er hangt, het kijken naar andere bands, het onbeperkt gratis drinken en eigenlijk heel het backstage-verhaal. Het is fantastisch en ik zou niet meer zonder kunnen. Ik kijk zeer zeker uit naar de zomers. Verwacht ook in 2010 op veel zomerfestivals.’

Het is duidelijk dat de heren van Groove Armada enorm enthousiast zijn over “Black Light” en alles wat erna komt kijken. Wedden dat ze met een grote glimlach een stomende Paradiso staan toe te spelen tijdens 5 Days Off 2010? Het is prachtig om te zien dat er na veertien jaar nogal altijd zoveel chemie is tussen de twee.

Dit interview was in opdracht van GlamCult, geplaatst in het 5 Days Off 2010-magazine.

Het is na een krappe zeven minuten al duidelijk dat Blood Red Shoes veel mensen gaat overtuigen om hun muziek vaker te gaan luisteren. Degene die Box Of Secrets te blij vonden, en in eentonigheid vonden wegvallen kunnen met een gerust hart Fire Like This opzetten. Het overdreven blije geluid is verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor een wat meer ingetogener blije band.

Maar degene die Box Of Secrets juist door deze blijheid leuk vonden, moeten even doorbijten. Fire Like This is simpelweg een volwassener album dan Box Of Secrets, een plaat die enigszins moet groeien en niet zo gemakkelijk in het gehoor ligt dan het debuut. Bewijs: afsluiter ‘Colours Fade’. Een nummer zo lang als drie nummers bij elkaar opgeteld van Box Of Secrets, maar alles is gelukkig bewust gedaan, mogen we zangeres/gitariste Laura-Mary Carter geloven.

Niet alleen maar hippe indiekinderen in het publiek, maar zelfs de ouders, zullen het leuk gaan vinden. De band is genoeg te zien in Nederland, pak je kans, want met twee topplaten op zak, en ongeëvenaarde wil om live hetzelfde te doen als op plaat, is de Blood Red Shoes een van de betere bands in het genre op dit moment.

Score: 4.5 out of 5 stars

Kieran Hebden houdt niet van plannen en kijkt eigenlijk niet meer dan zes maanden vooruit, maar hij maakt vandaag een uitzondering. ‘Er komt binnenkort een nieuwe plaat en een nieuwe single, maar ook zal ik veel gaan touren met Four Tet. Uiteindelijk zal ik ook zeker weer met een nieuw project gaan komen. Ik houd van veel variatie en doe dit nu eigenlijk al. Ik probeer namelijk wekelijks een ander werkschema te hebben: een week touren met een liveset en daarna een week met een dj-set. Dat houdt het voor mij interessant.’

Draaitafelheld
Zijn werk als dj is vooral geïnspireerd en beïnvloed door James Holden. De populaire dj, producer en labelbaas komt ook uit Londen en leeft ergens tussen de vliegvelden. De manier waarop Holden te werk gaat, is iets waar Kieran veel van geleerd heeft. ‘Veel van mijn nummers worden pas geboren tijden een dj-sets. De sets zijn soms drie tot vier uur en ik kan lekker veel proberen. Ik kan mijn nummers hier echt fine-tunen totdat het een ideaal nummer is geworden.’ Zo deed hij ook bij de single ‘Love Cry’ afkomstig van het nieuwe album ‘There is Love in You’. Het nummer is ontstaan in een club waar hij regelmatig draait. ‘Ik wilde gewoonweg een nummer hebben die zou werken op die avond binnen dat thema. Het doel was om een lekker dansende clubhit te maken – en dat is goed gelukt. Het nummer ‘Love Cry’ was de eerste die ik schreef voor de nieuwe plaat en is ook zeker de meest toegankelijke.’

Hij wordt niet alleen gevraagd voor feesten en partijen, maar als dj krijgt hij ook veel andere aanbieding op zijn bord. Momenteel heeft hij 56 remixes gedaan voor artiesten variërend van Black Sabbath tot Aphex Twin. Maar wat was het leukste? ‘Wat een moeilijk vraag. Het gelukkigst ben ik met het werk voor Thom Yorke en Caribou. Vaak word ik benaderd via het e-mailadres op mijn website, maar soms ook via de platenmaatschappij. Het maken van remixes doe ik vooral tijdens mijn dj-sets. Ik probeer veel nieuwe dingen uit en experimenteer met nieuwe geluiden, wat overigens vaak ook erg leerzaam is voor mijn eigen studiowerk.’

Livesets
Veel korter dan de dj-sets zijn de livesets. Ze zijn meestal rond een uur en hier gebruikt hij een computer, wat samples en een drumcomputer. Er is niet veel nodig. ‘De optredens zijn vooral snap-shots van mijn studiowerk en ik improviseer lekker veel. De nummers blijven zich evalueren en geen enkel optreden zal hetzelfde zijn. Hierdoor wordt het voor het publiek ook veel interessanter. Ik wil het publiek en mijn fans vooral hun gedachten over muziek laten verbreden. Ik maak expres geen gemiddelde muziek en wellicht is daar een groter publiek voor, maar er zijn al genoeg anderen die die behoefte stillen.’

Hoewel veel dance-acts op een podium uitgroeien tot een echte band, wilt Kieran het expres wat minimaler houden. ‘Het zou ook simpelweg niet kunnen. Wanneer ik op het podium een gitaar zou toevoegen, dan zou de structuur geheel anders worden en de melodie ook. Een gitaar is ook beperkter dan een computer, maar vooral is mijn muziek veel te elektronisch om als band te brengen.’

Instrumentaal
Het blijkt dat Uri Geller, Char en Rasto Rastelli er een collega bij hebben gekregen. Veel mensen omschrijven de muziek van Fout Tet namelijk als hypnotiserend. ‘Ik maak en luister graag naar muziek waar je jezelf in kwijt kunt raken. Ik werk hierdoor ook expres met veel herhaling. Omdat mijn muziek compleet instrumentaal is wordt het ook sneller hypnotiserend. Maar ook veel mensen zien het hierdoor als droevig, terwijl het zeker geen donkere muziek is. Maar ik krijg ook genoeg opmerkingen dat het juist optimistische muziek is. Wellicht omdat het instrumentaal is, dat veel mensen het omschrijven als somber. Op mijn nieuwe plaat heb ik gekozen om iets meer met gezang te werken. Dan overigens niet met samples of met gesproken woorden, maar er zullen wat vocale geluiden gemaakt worden. Ik probeer graag op elke plaat iets nieuws uit. Maar echte zang zal waarschijnlijk nooit gebeuren, want ikzelf heb gewoonweg geen mooie zangstem, maar het past ook niet bij Four Tet.’

Mathematics
Toen hij tien jaar geleden stopten met zijn studie Mathematics aan de Universiteit in Engeland, begon het verhaal pas echt. ‘Eigenlijk wist ik altijd al dat ik het niet zou afronden. Het is erg lastig om je te concentreren op de lessen en toetsen en in het weekend naar Londen te vliegen om daar te draaien. Ik besloot te stoppen en naar Londen te verhuizen. Als je me destijds zou vertellen hoe de kaarten momenteel zijn geschud? It would definitely blow my mind. Het is allemaal meer geworden dan ik ooit kon indenken. Ik heb waanzinnige dingen gedaan in geweldige situaties. Ik heb veel landen gezien en word betaald om andere dj’s aan het werk te zien!’

De geboorte van zijn professionele carrière staat gelijk aan die van 5 Days Off en wat gebeurde er verder dat jaar? ‘Ik kan me nog herinneren dat de UK-garagemuziek echt aan het opkomen was. En de Amerikaanse hiphop enorm aan het worden was met Timbaland en Neptunes. Het was een prachtig jaar voor muziek.’

Amsterdam
De muziekstijl van Four Tet komt het beste op zijn plek in, hoe kan het ook anders, Amsterdam. ‘Het is een geweldige stad waar heel de wereld bij elkaar lijkt te komen. Het is een zeer interessante plek voor muziek, veel nieuwe ontwikkelingen vinden er plaats en het publiek is lekker open-minded. Er zijn veel studenten en toeristen en het is allemaal heerlijk experimenteel. Ik kijk ook zeker uit om weer in Amsterdam te mogen spelen. Ik sta twee keer op 5 Days Off geprogrammeerd en dat vind ik helemaal niet erg. Eerst in Paradiso voor een liveset en daarna nog even een dj-set.’

De Engelsman geef ook zeker de voorkeur aan concertzalen of festivaltenten. ‘Ik ben erg blij om op de grote zomerfestivals te mogen spelen. Vroeger kocht ik kaartjes om naar zoveel mogelijk festivals te gaan, maar tegenwoordig word ik betaald om te komen. Het is ongelofelijk. Wel vraag ik graag of ik ergens in een tent kan spleen, mijn muziek is niet echt geschikt voor een groot open terrein met een brandende zon. Maar hier wordt gelukkig altijd rekening mee gehouden. Ik kijk zeker uit naar de komende zomer en al het touren.’

De 33-jarige spreekt vol enthousiasme over zijn verleden en hoewel Four Tet misschien binnenkort op een lager pitje gaat, komt hij ongetwijfeld met iets anders uit een totaal andere hoek. De Engelse toverbal zit vol met inspiratie en weet zich keer op keer te verbeteren.

Dit interview was in opdracht van GlamCult, geplaatst in het 5 Days Off 2010-magazine.

Normaal is een opener met de titel ‘intro’ een beetje een afknapper. De Durutti Column-achtige intro ondersteund met lekkere beats is meteen al iets wat je interesse trekt. Wellicht heeft de Nederlandse luisteraar het nummer eerder gehoord in promotiefilmpjes op Net 5. Vervolgens spits je je oren naar het vrolijke keyboard introotje van ‘VCR’. De trage, smeulende bas in dit nummer is een constante factor op de plaat. Ook het samenspel tussen zangeres Romy Madley Croft en zanger Oliver Sim, wat vooral op single ‘Crystalised’ heerlijk werkt. Het ingetogen nummer met toch een stuwende bas is misschien wel het toegankelijkste nummer van de plaat, maar zeker niet het meest interessante. ‘Islands’ en ‘Heart Skipped A Beat’ zijn lekker luchtig klinkende nummers met een cripsy geluid. Dit mag niet verhullen dat de lading niet zit in het krachtige, maar in het ingetogen van de band wat ook na intermezzo ‘Fantasy’ weer op ‘Shelter’ te horen is. Hunkerend en smachtend naar iets, obsessief en intiem als een prille liefde en natuurlijk ook sex. De fluisterende zang gecombineerd met de fijne muziek maakt dat de The xx enorm sexy klinken.

“Can I make it better, with the lights turned on” zingt Croft kermend en onzeker. ‘Basic Space’ is dan weer iets luchtiger en zwoeler. Dat zwoele wordt doorgezet in ‘Infinity’ wat meteen doet denken aan ‘Wicked Games’ van Chris Isaak, maar dan zonder de gepassioneerde pieken. De laatste twee nummers, ‘Stars’ en ‘Night time’, spreken over de onzekerheid van een prille relatie en de twijfels. Wat een plaat is dit toch. Misschien is het enige kritiekpuntje wel dat de muziek van The xx dat een liefde ook vervliegt. Dus of dit trucje herhaalt kan worden is nog maar de vraag, maar nu heeft dit vriendenbandje een van de mooiste platen van het jaar uitgebracht. Het gevoel dat de band overbrengt maakt dat je stil voor je uit wil staren naar het maagdelijk witte landschap buiten, de plaat op repeat zetten en heerlijk wegdromen.

Score: 5 out of 5 stars

Niet erg origineel, maar de plaat werd voorafgegaan door een gratis download. Zoals de meeste bands het tegenwoordig doen. En het nummer ‘Ambiling Alp’ is ook gelijk de meest sprankelende track van de plaat. Opvallend is dat de vriendschap met MGMT steeds duidelijker wordt, vooral met dit nummer. Het resultaat is heerlijk zomers, zweverig en elektronisch en op het nieuwe Odd Blood is er veel minder folk te vinden dan op de voorganger.

De psychedelische indie-rockband haalt nog wat oude roots aan met ‘Strange Reunions’ en wellicht bij ‘Love Me Girl’, maar is verder geheel vernieuwd. Hoe dit live uit gaat pakken is vooral de vraag. Dit omdat er erg veel nieuwe geluiden hoorbaar zijn, zo lijkt de muziek op het disco-achtige ‘O.N.E.’ bijna enkel gemaakt met de computer.

Gelukkig is de nieuwe weg die Yeasayer bewandelt zeker geen verkeerde. Het schijfje duurt veertig minuten en verveeld na geen enkele speelbeurt. Ook omdat het drukke nummers als ‘Rome’ bevat en een rustige afsluiter als ‘Grizelda’ heeft. Veelzijdigheid alom.

Score: 4 out of 5 stars

Het duo Erlend Øye en Eirik Glambek Bøe timmert al heel wat jaren aan de weg. In 1999 kwam het tweetal bij elkaar en sindsdien is de carrière van beide heren alleen maar vooruitgegaan. Een aantal nummers van de nieuwe plaat Declaration of Dependence hoorden we in IJsland al voorbijkomen (en wellicht ook in Paradiso) en aan de reactie van het publiek te zien pakte dit goed uit.

De cover van het album past qua sfeer perfect bij tracks als ’24-25′ en ‘Boat Behind’. De muzikanten weten je mee te nemen in een wereld van rust en geven je het gevoel dat alles wel goedkomt. Hier en daar lijkt het wat op Simon & Garfunkel, maar het is toch allemaal net wat vrolijker. De sound is ten opzichte van de vorige albums weinig veranderd, ondanks dat Riot On An Empty Street alweer vijf jaar oud is.

Op de tweede helft van het album zijn wat minder catchy deuntjes te horen en is het sprankelende ook een beetje weg. Toch blijft het het akoestische gitaargeluid heerlijk in het gehoor liggen en vooral de stem van Erlend Øye, die met side project The Whitest Boy Alive ook de wereld over gaat en zijn stem al verleende aan nummers van Röyksopp, is wonderschoon.

Declaration of Dependence is het bewijs dat er anno 2009 nog goede luistermuziek gemaakt wordt. Wat vaak jammer is bij dit soort muziek is dat de band het live niet waar kan maken. Bij Kings of Convenience is het tegendeel waar: zelden zal je zo overrompeld weglopen bij een optreden. Deze plaat hoort in de top tien van 2009.

Score: 4.5 out of 5 stars

Yorke bestempelde hun als zijn favoriete elektronische act en vroeg ze mee als voorprogramma van zijn band Radiohead in Berlijn en Japan. Momenteel reist Modeselektor samen met producer Apparat de wereld rond om hun zijproject ‘Moderat’ te promoten. Toch waren de twee Duitse heren niet beroerd om voor het Berlijnse label Get Physical de nieuwe compilatie Body Language Vol. 8 te maken.

Door dit achtste mix album te creëren wat maar liefst 29 nummers telt, treden ze in de voetsporen van artiesten als Junior Boys en Jesse Rose. Het mag duidelijk zijn dat ze voor nummers gekozen hebben die een inspiratiebron vormen voor de muziek die ze maken. We horen dubstep, electro, techno en zelfs R&B.

De cd is soepel aan elkaar gemixt. In tegenstelling tot vele andere mixalbums heb je door de verschillende stijlen muziek niet het idee dat je constant hetzelfde nummer beluistert. Ook bevat de cd een paar verassingen. Zo zijn ‘Pon de Floor’ van Major Lazer en ‘Cricket Scores’ van Boy 8-Bit geen bekende platen, maar de mensen die regelmatig dancefeesten bezoeken zullen ze zeker herkennen. Door ‘Nerve’ van Boys Noize en ‘Emotions’ van Benga erop te zetten, hebben ze gelukkig goed gekozen voor een onbekend nummer van deze hippe artiesten en geen hit die iedereen al uitgeluisterd is.

Als Modeselektor live draait staan mensen te popelen om hun mixen van o.a. Alter Ego en Björk. Door hun slechte keus van eigen nummers mis ik deze heel erg op deze plaat. Mixalbums vergelijk je toch altijd met reguliere albums, daarom kan deze jammer genoeg toch niet zo overdonderen als Hello Mom! en Happy Birthday wel deden.

Score: