De lastige clash Everything Everything vs. Mount Eerie vroeg op de zaterdagavond wordt een stukje draaglijker gemaakt door de 3voor12sessie die de eerste band ’s middags op het Schouwburgplein deed. De band speelt hier vijf nummers, waaronder hun drie beste. Derhalve kiezen we ervoor om ’s avonds dus naar Mount Eerie in Rotown te gaan.

Everything, Everything

Deze band onder leiding van Phil Elverum bracht vorig jaar Wind’s Poem uit, een plaat die naast de karakteristieke lo-fi indiefolk ook black metal invloeden bevatte. Dit was in eerste instantie even wennen maar al gauw bleek dat dit resulteerde in een erg dynamische plaat. Vanavond speelt de band het album integraal, met twee drummers. Net zoals op de plaat trappen ze af met ‘Wind’s Dark Poem’, waarvan het eerste gedeelte bijzonder black metal is. De fans genieten, mensen die op basis van het boekje een singer-songwriter hadden verwacht komen bedrogen uit en kijken elkaar niet-begrijpend aan. De eerste paar rijen publiek kijkt gebiologeerd naar de band maar daarachter verslapt de concentratie. Mensen halverwege de zaal pakken de programmaboekjes erbij om te kijken wat er nog meer speelt. Een jongen zegt tegen zijn vriendin “wel experimenteel hè”. Zij knikt. De band speelt fantastisch maar voor uw recensent was dit niet de juiste plaats en het juiste moment.

Mount Eerie

Op naar WATT om daar vervolgens de rest van de avond te blijven. Bij de garderobe horen we nog net de laatste noten van Everything Everything, dus duiken we de kelder in. Hier mag LoneLady haar opwachting maken. Deze dame heet eigenlijk Julie Campbell en bracht dit jaar haar selftitled debuut uit op WARP: gestripte post-punk. Zij zingt en speelt gitaar. Op het podium wordt ze bijgestaan door een drummer en een toetsenist/percussionist en dat is het dan. Live wordt nog duidelijker hoe ‘kaal’  haar muziek is, want ze spelen het album letterlijk na. Knap. Waar LoneLady nog wel aan moet werken is de volgorde van haar setlist: ze verspeelt haar kruit door in het begin van de set alle hits weg te spelen en houdt op het eind geen knaller meer over. Dat ze lang geen uur speelt kun je haar met slechts één album op zak niet kwalijk nemen, maar met een spannendere setlist en wellicht de toevoeging van bijvoorbeeld decor of licht is het zeker een act om in de gaten te houden.

We gaan de trap weer op naar boven om een plaatsje te zoeken in de volle Grote Zaal, waar Band of Horses op zal treden. Net als op de vrijdag de clash Fuck Buttons / Mumford and Sons was, heeft de organisatie vandaag opnieuw bewust twee grote acts tegenover elkaar gezet. In de Schouwburg staat namelijk Angus and Julia Stone.

Crystal Antlers

Crystal Antlers 3voor12

Goed, Band of Horses dus. Het is de organisatie gelukt de band exclusief in Nederland op het podium te krijgen deze tour: een hele prestatie, die ze vorig jaar met Röyksopp ook wisten te behalen. Het Amerikaanse kwartet wordt onder luid gejoel onthaald en trapt meteen stevig af. De band doet precies wat van haar verwacht wordt: een solide show neerzetten, alhoewel het soms wel een beetje té Kings of Leon en stoer wordt. Met name de getatoeëerde drummer slaat er hard op waardoor de dynamiek  wel eens een beetje ontbreekt. Maar als je als band over nummers als ‘Is There A Ghost’, ‘The Great Salt Lake’ en natuurlijk het ontroerende ‘The Funeral’ kan beschikken kan er eigenlijk weinig fout gaan. Geroutineerde show, maar voor Motel Mozaique een ideale headliner.

Naast headliner is Band Of Horses ook de afsluiting van het bandjesprogramma in WATT. Hierna is het namelijk tijd voor een indrukwekkend dubstep/beatsprogramma. Dat begint beneden in de kelder, waar King Midas Sound, een relatief nieuw project van producer Kevin Martin (o.a. The Bug), bijgestaan door Roger Robinson zijn Nederlandse podiumdebuut beleeft. Hoewel debuut Waiting For You positief werd ontvangen lukt het Martin niet live indruk te maken. De muziek doet denken aan Kode 9 + SpaceApe, Burial en Babe Rainbow. De bassfrequenties zijn erg hoog en ook de zang staat te hard in tegenstelling tot de rest. Maar wat het belangrijkste is is dat er te weinig lijn in zit. De set vormt geen geheel en kan de aandacht van het publiek niet vasthouden. De kelder loopt leeg en wij lopen mee, op naar boven.

Daar zal namelijk even later Hudson Mohawke zijn opwachting maken. De producer van Butter heeft in de laatste anderhalf jaar zijn doorbraak beleefd. De weg was lang: van een halflege bovenzaal in Simplon, Groningen tijdens Eurosonic 2009 (en een paar maanden later een helemaal lege kelder van de Oosterpoort tijdens het Clash festival), via een spot op het STRP festival in Eindhoven waar hij recht tegenover Aphex Twin geprogrammeerd stond naar een drukbezochte albumrelease in Trouw zijn er nu prominente spots op Motel Mozaique en London Calling. Mohawke heeft vandaag MC Olivier Daysoul meegenomen en dat is een uitstekende keus. Hudmo doet namelijk altijd livesets, waarbij er vaak stiltes vallen tussen nummers. Met Daysoul aan zijn zijde worden die stiltes perfect opgevuld. Naast veel werk van debuutplaat Butter heeft Hudmo ook nog een tas vol met oude EP’s en singles die het uitstekend doen. Onder andere ‘Ooooops’  en ‘ Waldo’s Gift’  komen voorbij. Hudson Mohawke lijkt klaar voor de Bravo op Lowlands.

Aangezien er de hele nacht achter elkaar zowel optredens in de grote als de kleine zaal zijn, is het vanaf dit moment onmogelijk om alles af te zien. Toch zien we na de geweldige HudMo nog een klein halfuurtje Daedelus, nog zo’n beatbakker uit L.A. die met een zelfgebouwde sampler de meest bizarre, vette mixes maakt. Erg jammer dat we hiervan maar de helft hebben gezien. Na een warm applaus van de hele basement van WATT verkassen we weer naar boven waar Plastician plaatjes draait. Chris Reed, zoals hij echt heet, is in Engeland ongekend populair en maakte onder andere het mixalbum :02 voor radiostation Rinse FM. Hij draait een set vol met dubstepknallers: onder andere Benga, Joker, Nero en uiteraard sommige van zijn eigen tracks komen voorbij. Maar de tracks die hij draait zijn te lomp voor dit moment van de avond, zeker tussen verfijnde producers als Daedelus en Dam-Funk.

Wij dalen dan ook af naar de kelder, waar die tweede reeds is begonnen. Afgelopen Amsterdam Dance Event liet hij een uitstekende indruk achter met zijn combi van soul en funk, die gelukkig nergens gedateerd aandoet. Vandaag is het een iets minder groot spektakel, het ruimtepak dat hij in de Bitterzoet droeg wordt gemist. Maar opnieuw is het optreden prima: Dam speelt live zelf synthesizers en hij zingt. Ook deze act kunnen we helaas niet afzien want boven staat Het Fenomeen klaar om te beginnen. Nouja, fenomeen: het is ondertussen alweer bijna twee jaar geleden sinds The Gaslamp Killer voor het eerst in Nederland op het podium stond en sindsdien zullen veel mensen hem hebben gezien. Inhoudelijk gezien is er weinig veranderd sinds de vorige keren dat wij hem zagen, (Amsterdam Dance Event en  Mosh!), op wat nieuwe tracks na. De illusie dat Gaslamp de potpourri van muziekstijlen live aan elkaar mixt hebben de meesten al lang niet meer, maar voor dit festival is hij wel een heel geschikte afsluiter. Het laatste kwartiertje roept hij Hudson Mohawke op het podium om nog een stukje back to back te draaien en het scheen dat daarna Plastician ook nog weer heeft gedraaid maar dit heeft Roar E-Zine niet meer meegemaakt. Het was een weekend vol goede muziek en Motel Mozaique heeft wederom bewezen een festival te zijn dat bij de serieuze muziekliefhebber met markeerstift in de agenda zou moeten staan. Tot volgend jaar.

Dm Smith 3voor12

We kiezen ervoor om vrijdag niet ‘op veilig’ naar het sideproject van TV On The Radio zanger Kyp Malone te gaan. We gaan in plaats hiervan naar de Schouwburg voor een optreden van The Irrepressibles. In het programmaboekje wordt deze act aangekondigd als een groot spektakel: “Europese orkestmuziek gefuseerd met popmelodieën en theatrale zang. De band creëert m.b.v. kunstenaars, dansers, avant-garde kostuums en make-up een fantastisch live spektakel.”

Wat dat betreft heeft de maker van het programmaboekje een beetje overdreven. Eerlijk is eerlijk, het ziet er allemaal fantastisch uit met spiegels, de beloofde make-up en een mooie lichtshow, maar het beloofde spektakel blijft uit. Zanger Jamie McDermott laat horen beïnvloed te zijn door Patrick Wolf, Owen Pallett en Anthony, maar McDermott’s nummers komen niet in de buurt van dat niveau. Het hele spektakel eromheen maakt het dat het een mooie show wordt maar bereikt misschien wel het tegenovergestelde: dat het teveel afleidt van de muziek.

In WATT kunnen we daarna nog gauw het laatste nummer van Rain Machine meepikken, en dat valt niet tegen. Keuzes horen erbij, niets aan te doen. Sterker nog: we staan wederom voor een dilemma. Terug naar de Schouwburg sprinten voor het immens populaire Mumford and Sons of in de kelder Kelpe kijken en daarna Fuck Buttons?

Rain Machine

Het wordt dat tweede. Nouja, niet helemaal, want Kelpe gaat helaas niet door. In plaats daarvan mogen de Rotterdammers van The New Earth Group invallen. De eigenaardige mix van jazz, latin, fusion en meer exotische stijlen is niet voor iedereen weggelegd en het duurt niet lang voordat de stampvolle kelder leeg begint te lopen. Veel bezoekers kiezen er alvast voor om een plaatsje in de Grote Zaal te bezetten, want sinds de berichten binnen zijn gekomen dat de Schouwburg 45 minuten voor tijd reeds stampvol zit voor M+S besluiten veel bezoekers in WATT te blijven.

New Earth Group

Het contrast kan haast niet groter zijn. Folk vs. noise. Alhoewel, noise? Fuck Buttons deed met Tarot Sport in zekere zin afstand van de ergste herrie om meer te investeren in gelaagdheid en percussie. Live werpt dit zijn vruchten af: waren het twee jaar geleden nog vooral zonende dertigers, vandaag zijn het de adolescenten die de macht grijpen. Fuck Buttons opent met ‘Surf Solar’, en als na een goed drie minuten durend tapijtje wazige sounds de eerste, loeiharde kickdrum wordt gedropt, gaan de armen de lucht in. Je zou het op basis van de plaat niet verwachten, maar mensen dansen. Echt. De tijd is nog niet rijp, maar over een jaar of twee zou een act als deze niet misstaan op festivals als Mystery Land of Dance Valley. De voelbare euforie in het publiek op het moment dat het duo de noisekraan over de staccato beat opendraait is vergelijkbaar met de manier waarop mensen reageren op techno of minimal. Uitstekende performance.

Fuck Buttons

Na deze wervelwind is het kiezen tussen Fool’s Gold en The Strange Boys. De eerste band speelde ’s middags in de kerk op het plein een sessie voor 3voor12 van drie nummers, die goed in de smaak vielen. Maar aangezien Fool’s Gold ook over twee weken op London Calling te zien zal zijn, kiezen wij voor The Strange Boys.

Fool’s Gold

Het lo-fi garagekwartet uit Austin, Texas bracht vorige maand hun tweede album in krap een jaar uit. Zanger Ryan Sambol krijgt het voor mekaar om nog ongeïnteresseerder dan Pete Doherty uit zijn ogen te kijken, maar het wordt nooit vervelend. De band speelt erg strak en speelt zonder setlist (!) zeker vijftien nummers in drie kwartier. Dat niet elk nummer even sterk is maakt met zo’n hoge snelheid dan helemaal niks uit, zeker omdat hitjes ‘Be Brave’ en ‘Then’ op strategische punten in de setlist zijn geplaatst. Het geheel doet een beetje aan als een schoolfeest. De meisjes dansen en lachen, de jongens glimlachen goedkeurend en bekijken het bandje. Zonder een echte uitsmijter bedankt Ryan ons kort en hop, weg zijn ze. Gedenkwaardig.

Mumford & Sons

Waar de zaterdagnacht een indrukwekkende line-up heeft in WATT vol met livesets moeten we het vrijdag slechts met Lindstrøm en Christabelle doen. Het duo heeft een hit met ‘Lovesick’ en zijn vermoedelijk vooral op basis van dat nummer geboekt. Het eerste kwartier van het optreden is vooral zweverige, beat-loos gespace met daarover heen de vocalen van het duo. Deze combinatie van stemmen doet erg denken aan The Knife. Als de beat er inkomt reageert het publiek in eerste instantie redelijk enthousiast, maar dit blijft niet lang aan. Het duo kan de concentratie niet vasthouden en de chemie van de single ontbreekt. Erg jammer.

Naast hoogtepunten als Fuck Buttons, Strange Boys en Fool’s Gold (in de kerk) waren er een aantal 3voor12 sessies waar we ook bij waren voor foto’s. Een selectie.

Fool’s Gold

Strange Boys

Met de muziekstijl, die ingeleid werd door Flying Lotus, lijken de beatbakkers uit L.A. een goede weg ingeslagen te zijn. Hoewel het meestal wordt bestempeld als hiphop horen we er eigenlijk elke stijl wel in terug. Naast familie en vrienden fungeert muziek uit de zestiger jaren als fundament voor zijn muziek.  “Jimi Hendrix is een God. Van de oude generatie zijn verder Can, Pink Floyd en Led Zeppelin een grote inspiratiebron. Natuurlijk is Flying Lotus een van mijn huidige voorbeelden, maar ook Massive Attack, Portishead en Radiohead spelen allemaal een rol in mijn eigen oeuvre. Tago Mago van Can moet hoort thuis in elke platencollectie!“

Dat Nederland geliefd is bij de platendraaier moge duidelijk zijn. “Ik hou van Nederland, elke keer als ik hier kom heb ik het naar mijn zin. Het lijkt wel of het altijd druk is en er hangt altijd een goede vibe.” In 2008 stond The Gaslamp Killer nog samen met onder meer Ras G en Zombie Nation in de Flex Bar in Amsterdam, een jaar later pakte hij het een stuk groter aan. “De set op Lowlands was te gek. Er hing een fijne sfeer en ik hoop echt dat ze me daar nog een keer vragen. Voor deze zomer wacht ik het aanbod qua festivals nog even af.”

Op negen april is The Gaslamp Killer de trekpleister van Mosh! in Paradiso en op tien april staat hij tussen Hudson Mohawke en Kaki King op het programma tijdens Motel Mozaïque. “Zoals altijd kun je verwachten dat ik tijdens mijn één uur durende set van alles uit de kast ga trekken. Na de tour duik ik de studio in om aan mijn eerste album te werken die in 2011 bij Brainfeeder / Alpha Pup uit zal komen in 2011.”

Naast plaatjes draaien is drummen een andere grote hobby. “Voor mijn album wil ik wat drumpartijen opnemen en misschien ook wat andere live instrumenten. Wanneer weet ik nog niet, maar het plan is er. Verder verwijs ik iedereen graag door naar mijn website, brainfeedersite.com en lowendtheoryclub.com voor een podcast die ik onlangs maakte en het laatste nieuws omtrent mijn werk.”

De 30-jarige is verliefd op het idee om mensen ervan te overtuigen dat ze iemand anders is dan ze in werkelijkheid is. Dat ze geen duidelijk gezicht heeft blijkt ook zeker in Junior. Het nummer ‘My Nerves That Committed Suicide’ is instrumentaal en lichtelijk post-rock, ‘Death Head’ is poppunk, het instrumentale ‘Sloan Shore’ zou gemakkelijk een filmsoundtrack kunnen zijn en ‘Sunnyside’ is precies wat je verwacht van een rustige singer-songwriter.

De dame heeft haar roots als gitarist, zo was ze gast-gitarist op het album The Con van Tegan and Sara, maar ze schroomt zich niet om het te combineren met zingen. Hierdoor is het erg moeilijk om te horen wie Kaki King nu precies is. Het is telkens een verrassing wanneer een nieuw nummer begint; is het opgewekt, woedend of depressief en is het experimenteel en instrumentaal? Het elftal nummers is totaal verschillend.

Het is duidelijk dat we in de vijftig minuten geen singer-songwriter krijgen voorgeschoteld, maar een volledige band. In bijvoorbeeld ‘Spit It Back In My Mouth’ worden er erg veel instrumenten recht door elkaar gebruikt, wat ze nooit allemaal alleen zou kunnen. Ze wordt dan ook bijgestaan door multi-instrumentalist Dan Brantigan en drummer Jordan Perlson. Het is nog maar de vraag of het tweetal een blijvertje is en of het volle geluid ook op haar zesde album zal klinken. Voor een tussendoortje is het gelukkig erg geslaagd.

Score: 3.5 out of 5 stars

Line-up:

Band of Horses, Noah and the Whale, Fink, Daedelus, Angus & Julia Stone, Fuck Buttons, Mount Eerie, Mumford & Sons, Admiral Freebee, Nicolai Dunger, King Midas Sound, Hudson Mohawke, Crystal Antlers, SOIL & “PIMP” Sessions, Fool’s Gold, Kelpe, The Strange Boys, Eagle*Seagull, Rain Machine, the Gaslamp Killer, Mulatu Astatke & The Heliocentrics, Everything Everything, Isbells, LoneLady, Three Trapped Tigers, TV Buddhas, Kaki King, Benni Hemm Hemm, Withered Hand (Dan Wilson), Moss

Kaarten gaan weg 30 euro per dag of 55 euro voor een passe-partout. Slapen op een unieke locatie? Voor 25 euro ben je in het bezit van een slaapkaart. Alle informatie en ticketverkoop is te vinden op de website van het festival. Natuurlijk lees je hier de laatste toevoegingen!

Waar Flying Lotus het puur op een hiphop sound houdt met dubstep elementen, voegt The Gaslamp Killer een beetje wereldmuziek toe aan het recept. Tijdens ‘Anything Worse horen we een opzwepend geluid met een rustige beat, dat halverwege de track een climax bereikt. Het tempo gaat omhoog, weer naar beneden en trompetten en The X-Files-achtige geluiden passeren de revue. ‘Turk Mex’ brengt ons een Oosterse sound met een laid back ritme dat wat aan de typische L.A. stijl doet denken.

Tijdens ‘Baiafro’ worden de trommels uit de kast getrokken en belanden we in een mysterieuze sfeer. Om de variatie erin te houden is ‘Birthday Music’ een gezongen track met piano op de achtergrond. De rustgevende melodie verandert in een chaos en na de woorden “My troubled mind” zit het debuut van The Gaslamp Killer erop. Het is Flying Lotus gelukt een goede dj aan de scene toe te voegen met een prima eerste EP.

Zien? Op 8 april staat The Gaslamp Killer op Motel Mozaïque en op 9 april is hij de hoofdact tijdens Mosh (Oi!) in Paradiso.

Score: 4 out of 5 stars

Veel denken dat Gaëtan zelf op de hoes staat, maar het verhaal is anders. ‘Mensen reageren vaak teleurgesteld wanneer ik het echte verhaal vertel. Het is een Turks kunstwerk die we hadden gevonden op eBay. De rechten ervan waren al verlopen en we hebben het kunnen gebruiken voor de plaat. Dit en het ontbreken van bandfoto’s was overigens totaal niet om het extra mysterieus te houden. Het is gewoon zo gelopen. Maar ook staat mijn naam niet op het album, ik vond het te arrogant overkomen om het op te sommen op de hoes. Gitaar: Gaëtan Vandewoude. Tekst: Gaëtan Vandewoude. Producer: Gaëtan Vandewoude. Studio: Gaëtan Vandewoude. En zo kunnen we een hele lijst maken.’

Bon Iver
De recensies over de debuutplaat zijn zeer lovend, maar telkens komt er dezelfde naam boven drijven: Bon Iver. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter lijkt inderdaad erg veel op die van de Vlaming. Een goede inspiratiebron? ‘Ik hoor het inderdaad vaker. Mensen vinden de plaat een perfecte timing, dat het precies wordt uitgebracht tijdens die hele folkrevival, met inderdaad Bon Iver en Fleet Foxes. Maar ik had eigenlijk nog nooit van deze artiesten gehoord voordat iedereen erover begon. Ik ben het uiteindelijk maar eens gaan beluisteren en het is inderdaad erg leuke muziek.’

Maar niet alleen de muziek, ook de zetting komt overeen met Bon Iver. De Belgische singer-songwriter besloot zich namelijk in een stal op te sluiten en ’s nachts de plaat op te nemen. Iets wat toch minder romantisch blijkt dan veel mensen denken. ‘Het was echt puur een financiële kwestie, met mijn gezin woonde we in de stad, maar we moesten verhuizen. We kochten een boerderij en hierbij stond ook een stal. En dat het ’s nachts is opgenomen komt gewoonweg omdat mijn vrouw dan sliep. Ik werkte vervolgens lang genoeg om mijn dochter weer naar school te kunnen brengen. Het is ook ‘s nachts opgenomen omdat het dan stil is, er komt dan niemand de studio inrennen en ik heb geen last van straatgeluiden. Alsnog zijn er was toeterende auto’s en is mijn dochter op de plaat te horen, maar dat vind ik wel iets hebben.’

Hoewel de leegte op het schijfje doet denken aan een koude winterplaat, is de release hiervoor zeker niet tegengehouden. ‘Ik had rond de zomer een paar samples op het internet staan en iemand van Konkurrent België had het geluisterd. Hij wilde een album van me uitbrengen en ik ben gelijk aan de slag gegaan. Opvallend is dat het tijdens een warme zomer was, dus eigenlijk is het meer een zomerplaat. Want ironisch genoeg heb ik hem afgelopen zomer opgenomen, ik vind het dan eigenlijk ook geen typische winterplaat.’

Live
Op de plaat speelt Gaëtan een aantal instrumenten, maar hij beweerd ze eigenlijk helemaal niet goed te kunnen spelen. ‘Ik heb wat dingen uitgeprobeerd, maar eigenlijk kan ik bijvoorbeeld helemaal geen trompet spelen. Ik weet hoe ik er een paar mooie noten uit kan krijgen, maar dat is het. Dat is live natuurlijk een groot probleem, maar op het podium zijn we dan ook een viertal. Het gaat er erg leuk uitzien, want omdat we geen drummer hebben, zitten we allen op een rijtje met ons gezicht naar het podium. Ik heb al wat live-foto’s gezien en het ziet er best tof uit.’

Het blijkt dat Isbells bekend is met de reputatie van het praatgrage Nederland. ‘Ik ben erg benieuwd hoe onze shows in Nederland zullen verlopen. In België is het publiek gelukkig altijd erg stil en goed voor ons geweest. Wel hebben we ooit in een koffiezaak opgetreden en dat was ook erg luidruchtig, de nummers werden telkens overstemd door het cappuccino-apparaat. In het begin is dit vervelend, maar tijdens het spelen leer je er mee om te gaan.’ Gelukkig is de Belg gemotiveerd en enthousiast genoeg om te weten dat het goed zal gaan: ‘Ik heb erg veel vertrouwen in de plaat en in onze optredens, ik denk dat we koffiezaken snel ontgroeid zullen zijn…’

Wat echter ook meteen opvalt wanneer je de cd aanzet is hoe ontzettend het op Bon Iver lijkt. Vooral het openingsnummer ‘As Long as it Takes’ doet in elk opzicht denken aan For Emma, Forever Ago van Bon Iver. Iets wat overigens niet heel verwonderlijk is aangezien ook Justin Vernon van Bon Iver zich een tijd heeft afgesloten van de buitenwereld om zijn album te schrijven. Toch is het jammer dat de vergelijking met Bon Iver er zo dik bovenop ligt, want eerlijk is eerlijk. Wanneer je de twee gaat vergelijken is Bon Iver toch net iets beter. Dit zit hem voornamelijk in het feit dat de plaat van Bon Iver wat afwisselender is.

Maar wanneer je deze vergelijking even links kan laten liggen is het onmogelijk om niet verliefd te worden op de hartverwarmende nummers van Isbells. De melancholische bitterzoete melodieën die Vandewoude samen met zijn vierkoppige band op plaat heeft weten vast te leggen zijn, vooral op donkere winteravonden als deze, ontzettend mooi en ontroerend. Het geheel kabbelt gedurende de plaat vordert beheerst voort zonder ergens in negatieve zin uit te glijden.

Wanneer meneer Vandewoude de nummers live net zo goed uit de verf kan laten komen als op deze plaat zal het ongetwijfeld een avond vol kippevel worden. Isbells treedt in januari veel op in België en Nederland (waaronder Eurosonic) dus mogelijkheden zat om hem eens op te zoeken.

Score: 4 out of 5 stars

In de vorige zin komt de term ‘dubstep’ voorbij, maar met alleen dat etiket doe je HudMo ernstig tekort. Zijn muziek komt samen op het snijvlak van hip-hop, idm, dubstep en andere experimentele electronische muziekgenres. De muziek is ondanks nieuwe termen als glitch-hop en emotronica lastig in een hokje te stoppen. Toch is er zeker een markt voor dit soort muziek, als je kijkt hoe goed Los Angeles van Flying Lotus vorig jaar is ontvangen.

Terug naar Boter. Waar we het op de Polyfolk Dance EP met zes nummertjes moesten doen, is zijn debuut LP een goede zit van vijftig minuten, uitgesmeerd over achttien tracks. De beoefende luisteraar zal al een aantal tracks herkennen: zo kunnen we ‘Velvet Peel’ op de zojuist genoemde EP terugvinden, was ‘Zoo00Oom’ (op Butter succesvol opnieuw gearrangeerd) een bescheiden YouTubehit, stond ‘Star Crackout’ al op een verzamelaar met onder andere Mike Slott en Dimlite, en stond Allhot, met Nadsroic, al eerder op haar EP Room Mist. Als je het zo bekijkt zou je het ‘een verzameling van Hudson’s beste werk’ kunnen noemen, waarmee je gedeeltelijk de waarheid spreekt. Want goed is het zeker.

De plaat opent met ‘Shower Melody’ en ‘Gluetooth’, die beide duidelijk aan het begin van het album zijn gezet bij wijze van opwarmertje. Alhoewel halverwege ‘Gluetooth’ wel al de eerste stevige bassen te horen (en voelen) zijn. Het nummer prikkelt je trommelvliezen continu met knisperende beats, scheurende bassen en verrassende bliepjes. Het hierop volgende nummer is meer hip-hop georiënteerd, mede dankzij de vocale bijdrage van Olivier Daysoul. In het couplet legt HudMo een waanzinnige baslijn neer waar Daysoul naar harte lust op los kan gaan. Later zal hij ook nog op Just Decided meedoen.

Maar ook zonder gastbijdragen schittert Hudson Mohawke. Zo is ‘FUSE’ een absoluut hoogtepunt door het eigenzinnige gebruik van panfluiten, dat ineens een ontzettend logisch instrument zou kunnen zijn in deze muziekstijl. Ook ‘Rising 5′, voor release van Butter door HudMo al verspreid als voorproefje, bevat een mysterieus, Aziatisch klinkend snaarinstrument wat het geheel afwisselend maakt. Over afwisselendheid gesproken: op het eerste gezicht lijkt het eerder genoemde, beatloze ‘Star Crackout’ met zijn 4:55 een lange zit te worden, maar blijkt tegen het eind van de plaat een geschikt rustpunt. Intermezzo’s zijn er in de vorm van ’3.30′, dat een leuk deuntje is, maar met zijn 1:35 ook precies lang genoeg lijkt te zijn, het stevige ‘Twistclip Loop’, dat net iets te eenvoudig klinkt voor een volledig, volwaardig nummer en Acoustic Lady, wat je bijna ambient zou kunnen noemen.

Met Butter heeft Hudson Mohawke een afwisselend, prikkelend, gedurfd en bovenal steengoed debuutalbum uitgebracht waarmee hij zich zeker aan artiesten als Flying Lotus kan meten. Let ook alvast op zijn maatje Rustie, waarvan je ook binnenkort een album op Warp kan verwachten.

6 november is de albumrelease in Trouw, Amsterdam.

Score: 5 out of 5 stars

Enfin, nu is dus de opvolger uit. Het schijfje heet Tarot Sport en telt zeven nummers. Er wordt geopend met ‘Surf Solar’, waarvan de band eerder al een edit-versie online gezet had. Fans zullen track twee ook wel herkennen, ‘Rough Steez’ wordt al een behoorlijke tijd door de band live in uitvoering gebracht. Met zijn pakkende synthloopje zou je het voor de Fuck Buttons-standaard bijna een hitje kunnen noemen. Het nummer wat daarop volgt heet ‘The Lisbon Maru’ en lijkt vrij veel op opener ‘Sweet Love For Planet Earth’ van het debuut. Echter onderscheidt ‘The Lisbon Maru’ zich door verfrissende percussie. ‘Olympians’ klinkt vervolgens weer heel erg als een track die ook op het debuut had kunnen staan: bezwerende orgels en lekkere laidback percussie op een bedje van noise (hoor ik daar nou een koebel?). Naar het einde toe bouwt het nummer wat af om op het eind nog eens met een heerlijke bak herrie te komen.

Het hoogtepunt is op dit album bewaard tot de laatste track. ‘Flight Of The Feathered Serpent’ is een track die ook al een tijdje bekend is van optredens en is van begin tot eind een emotionele achtbaan met onmogelijk te omschrijven geluiden. Dit moet je zelf horen en ervaren.

Wat gaandeweg het album opvalt is dat het typische geluid van de band is gebleven, terwijl de plaat een stuk toegankelijker is dan het debuut, wat af en toe een stevige kluif kon zijn. Waar het debuut vooral veel drones bevatte en één nummer met een beat eronder had, krijgt bijna elk nummer van Tarot Sport ondersteuning in de vorm van een kickdrum, waardoor de concentratie beter is vast te houden. Daardoor is Tarot Sport een nog betere plaat geworden dan Street Horrrsing en zal deze waarschijnlijk hoog in veel jaarlijstjes terechtkomen. In ieder geval in het mijne.

Score: 4.5 out of 5 stars