Als we Jan vragen wat hij ervan vindt dit jaar antwoord hij erg rustig met ‘frisjes’, de nuchtere Limburger laat zijn humeur in ieder geval niet bederven door het weer, en hij benadrukt nogmaals dat de regen geen roet in het eten mag gooien. “De regen bij Green Day waren ze totaal vergeten en daardoor was het alsnog een ongekend optreden. Veel vuurwerk, dat is natuurlijk muzikaal minder, maar dat hoort er blijkbaar allemaal bij tegenwoordig. En mensen gingen helemaal uit hun plaat”, waarna Smeets ons aankijkt met een vragende blik of hij de jongerentaal wel juist gebruikt. “Ja, vroeger heette dat ‘uit je dak’, hè?” Zelf heeft hij in ieder geval genoten zegt hij, hij stond zelf op het podium en heeft de gehele show bekeken.

“Rammstein heb ik al vaker gezien, ik wist al wat me te wachten stond”, antwoordt Smeets op de vraag of hij ook van Rammstein genoten heeft. De shows van Rammstein mogen spectaculair genoemd worden maar voor Smeets begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Van The Prodigy die avond heeft Smeets ook al een idee: “Voor iedereen die het niet kent is het natuurlijk ‘kicken’ geblazen, maar voor mij persoonlijk kijk ik meer uit naar P!nk. Kijk maar eens naar die kraan die daar staat en ze heeft vrachtwagens vol decor mee.” Achteraf kunnen we in ieder geval stellen dat P!nk inderdaad een flink grote show gemaakt heeft, maar ook dat The Prodigy het goed gedaan heeft.

En met dit laatste interview willen wij ook ons verslag van Pinkpop 2010 in zijn geheel afronden. Het is een waardige editie van Pinkpop geweest en wij kijken met smart uit naar de 42^ste editie van het festival rond Pinksteren. Mocht je benieuwd zijn naarde foto’s, bands, cd’s van artiesten die op Pinkpop 2010 stonden? Kijk dan hier.

In de Converse tent staan de jonge jongens van DeWolff. De jongens lieten eerder dit jaar op de persconferentie al horen waar ze toe in staat zijn. Maar nu is de Converse tent geheel gevuld met Pinkpopgangers, niet iedereen kent DeWolff echter. Dit blijkt uit het aantal toeschouwers dat vragend naar het podium kijkt. Maar de jongens van DeWolff zetten een prima show neer, ze spelen geweldig met hun rock die een beetje aanvoelt als jaren zeventig muziek. Vooraan bij de stage staan wel een aantal fans die genieten van de feilloze muzikanten, want ze spelen werkelijk de sterren van de hemel. Helaas is de zang niet super goed te horen doordat het tussen de instrumenten een klein beetje in het niet valt. Maar dit mag de pret niet drukken, de tent staat propvol en of dat nu komt door de regen of doordat mensen DeWolff kennen, het maakt niet uit. Want na dit optreden kent iedereen DeWolff in ieder geval wel, en dan niet in een slechte zin.

DeWolff

Terwijl de jongens van DeWolff het publiek nog even bedanken betreden de mannen van Danko Jones het grote podium. Het weer is grauw en hier en daar vallen wat druppels uit de lucht. Het veld van de mainstage is daarom ook vrij leeg en veel Pinkpoppers lopen langs de kraampjes of staan bij de andere stages. Erg jammer want Danko Jones speelt lekkere rock die goed tot zijn recht komt op het Pinkpopveld. De uitdagende teksten van de nummers klinken lekker en als Danko Jones daar tussendoor nog eens een aantal goede grappen maakt is de sfeer gemaakt. Hij kondigt de andere bands aan en bij The Prodigy is een flink geluid vanuit het publiek waar te nemen. Vervolgens zegt hij: “I’ll close my eyes, say The Prodigy again, and imagine that you are making that sound for us.” Het zorgt voor een leuke sympathieke sfeer en de band laat zien dat ze niet voor niks als drie keer op Pinkpop zijn geweest. In ieder geval is naast 2004 en 2006 nu ook 2010 een feit voor Danko Jones.

Danko Jones

Het veld van de mainstage is niet alleen vanwege het weer aardig leeg gebleven tijdens Danko Jones, want de 3FM stage staat propvol voor de Britse Kate Nash. De Britpop muzikante zorgt voor een aardige opkomst ondanks het slechte weer en de verwachtingen zijn redelijk hoog voor haar optreden. In ieder geval ziet ze er fleurig en zonnig uit en zit ze lekker achter haar piano haar nummertjes te spelen. Ze geeft aan dat mensen best mogen bewegen of met hun hoofd mogen knikken op haar muziek. Een speciale vermelding voor het doek dat aan haar piano bevestigd is waar de tekst: “A cunt is a beautiful thing”, staat. Kate Nash brengt een aantal van haar hitjes ten gehore maar ‘Do-Wah-Doo’ doet het erg goed bij het Pinkpop publiek. Ondanks de regen weet Kate Nash het publiek lekker op te warmen.

De Britse popdiva verdwijnt van het podium voor een interview met 3FM als het veld van de mainstage helemaal volloopt. De mainstage staat namelijk helemaal in het teken van Skunk Anansie, een band die vooral bekendstaat om haar frontvrouw: Skin. Als ze dan uiteindelijk het podium betreed gaat het veld helemaal los en lijkt het weer er niet meer toe te doen. De modder spat omhoog als mensen beginnen te springen bij bijvoorbeeld een klassieker als: ‘Weak’. De lyrics worden dan ook hard meegeschreeuwd en het gezamelijke: “Weak, as I am,” geeft een prachtige sfeer op deze grauwe dag. Skin heeft er in ieder geval zin in en beweegt energiek over het podium waarbij ze zich niet schroomt om even op een paar boxen te staan en zo als een koningin boven het publiek te gaan staan. Haar gouden kostuum ziet er leuk uit, en als ze later ook nog eens gaat crowdsurfen is de show helemaal gemaakt. Maar naast de oudere nummers spelen ze ook wat nummers van het nieuwe album, deze zijn minder bekend bij het publiek en roepen daarom ook een minder intense reactie op. Al met al weet Skunk Anansie het publiek wakker te schudden na de wat rustige act van Kate Nash.

Skunk Anansie

Eén van de oudere rotten in het vak is Slash. De ex-gitarist van Guns’n’Roses, maar nu staat hij hier alleen met zijn zanger en drummer. Voor het oudere publiek is het heerlijke rock maar de jongeren zijn niet op het veld te vinden. De gitarist speelt vooral de nummers van zijn solo-album, waarop hij veel gastartiesten heeft die bij dit optreden helaas niet aanwezig zijn. De meegebrachte zanger, de frontman van Alter Bridge, zingt de nummers nu waardoor ze hun meerwaarde een beetje verliezen. Gelukkig speelt Slash nog wel de oude hit ‘Paradise City’ die hard meegezongen wordt door het natgeregende publiek. Helaas voor Slash is het optreden niet geheel succesvol en zijn de mensen vooral bezig met het zoeken naar onderdak op deze regenachtige dag.

Met Gogol Bordello wordt de roze Converse tent zondagavond vakkundig afgesloten. De gypsy-punkers stonden in 2007 nog op het Noordpodium en hebben net de nieuwe plaat Trans-Continental Hustle uitgebracht. Ze spelen vanavond op dezelfde tijd als P!nk. Met die gedachte in je achterhoofd en het feit dat het veld buiten al half vol staat voor the Prodigy hier na, is het niet zo gek dat de tent niet afgeladen is. Iedereen heeft net genoeg ruimte om lekker te kunnen bewegen terwijl ook crowdsurfers hun hart op kunnen halen.

Als de band het podium betreed gaat het eigenlijk direct los. Handen omhoog en springen maar. Na het eerste nummer staan er al mensen om zich heen te kijken op zoek naar uit hun broekzak gevallen spullen. Maar Gogol Bordello doet echter niet aan adempauzes. De ene na de andere knaller wordt er uit gegooid en de band speelt lekker enthousiast. De meeste zoektochten worden na een paar seconden gestaakt, om op spaarzame momenten even een gevonden portemonnee of identiteitsbewijs de lucht in te steken. De acht immigratie New Yorkers op het podium genieten zichtbaar van het enthousiaste publiek ook al wordt er niet veel gepraat. Van de bekendere nummers wordt eigenlijk alleen ‘Start Wearing Purple’ gespeeld, maar het deert niet. Gogol Bordello zijn nog altijd de koningen in hun genre, probeer jij maar eens zonder zweet die tent uit te komen.

Sfeer

Na veel protest vanwege het ontbreken van deze band afgelopen jaar, mag The Prodigy drie dagen Pinkpop nu wel afsluiten. Na een uitverkochte Heineken Music Hall eerder dit jaar en sterke shows vorig seizoen op onder andere Lowlands en Rock Werchter eindelijk weer in Zuid-Limburg te bewonderen. De heren komen laten zien dat er nog steeds geen ravende band is die hun overtreft. Geen Klaxons, Enter Shikari of Hadouken!, Liam Howlett, Keith Flint en Maxim Reality zijn de namen. Vanaf de eerste bliepjes en vervormde stemmen is de toon gezet.

‘Firestarter’ klinkt al vrij vroeg in de set, die lekker wisselt tussen wat ouder en nieuwer werk. Invaders Must Die wordt voor een groot deel gespeeld, met ‘Omen’, ‘Run With The Wolves’ en ‘Take Me To The Hospital’ als hoogtepunten. Het zijn nummers die zich makkelijk kunnen meten aan de hits van jaren terug. Jammer genoeg gaat er relatief weinig enthousiasme van de band zelf uit. Ondanks dat ze zeggen van ons te houden voelt het op sommige punten toch een beetje als een routine performance. Niet dat dit storend is ook maar een persoon op het overvolle veld voor het podium. Er wordt luidkeels meegebruld met elk woord. Ook langs de randen en op de trappen danst iedereen of staat toch minimaal met een grote grijns te kijken. Dit is de ideale afsluiter van deze editie van Pinkpop!

Triggerfinger

Pixies

Moke mocht vandaag openen op de mainstage en had daarvoor het Metropole Orkest met zich meegebracht. Niemand had een idee wat er te wachten stond, zelfs op de persconferentie eerder dit jaar in het Paradiso werd weinig onthuld betreft de samenwerking van Moke en het orkest. Het orkest geeft een klassieke draai aan de nummers van Moke, maar een echte toevoeging is het niet te noemen. De geluiden van het orkest vallen een beetje in het niet tussen het geweld van Moke en daardoor is het orkest alleen goed hoorbaar tijdens de intro’s en outro’s, die echter wel erg mooi klinken. Het veld is nog tamelijk leeg, wat waarschijnlijk te danken of te wijten is aan de grootse feesten op camping A en B dit jaar. De mensen die toch hun tenten uitgerold zijn om het veld op te zoeken zitten vooral te genieten van de zon, terwijl slechts een select groepje vooraan bij het podium staat. Een heerlijke manier om wakker te worden met een band die lekker weg luistert.

Zoals op de elektronische borden rond het festival al aangegeven wordt kan Wolfmother wegens ziekte niet op het festival komen. De Vlaamse band Triggerfinger wordt vervolgens doorgeschoven om de opening die ontstaan is op de mainstage op te vullen. Zo kwam er plots een tijdslot vrij op de 3FM-stage en daar werd last-minute Ryan Shaw voor gevraagd. Het publiek van Moke is ondertussen verspreid naar de Converse en 3FM-stage, waar nu het veld gevuld is met mensen die lekker op hun kleedjes met zonnebrillen op van de muziek genieten. De gospel-achtige muziek van Ryan leent zich hier goed voor. Tussen zijn nummers door praat hij even over liefde en het verband met God, op zich wel grappig maar gezien de hoeveelheid bier die over het veld gaat misschien niet helemaal de juiste plaats om iets over Godsdienst te zeggen. Doordat Ryan op het laatste moment aan de line-up is toegevoegd zijn er weinig fans op het veld en blijft het vooral bij lekkere muziek om een biertje op te drinken in de zon.

Sfeer

Als de laatste geluiden over het noordelijke veld van Pinkpop vliegen is het veld al redelijk leeggelopen voor de vrij korte set van C-Mon & Kypski. Het Nederlandse hiphop duo heeft een mooie show gepland als we Giel Beelen moeten geloven. Uiteindelijk komt het neer op een 45 minuten durende hiphop set die voorzien is van live videobeelden. De artiesten performen een deel van hun show voor een groene vierkante plaat waarna op de grote schermen rond het podium de groene plaat wordt veranderd in een geanimeerde video. Op zich een leuke feature, maar het publiek zit er niet echt op te wachten en zou liever een spetterende show zien in plaats van leuke beelden. Een aantal gastartiesten komen voorbij, al zijn ze niet allemaal even goed herkenbaar. In ieder geval is Pete Philly wel langs gekomen, wat vooral goed hoorbaar was aan zijn herkenbare manier van rappen. Uiteindelijk is het publiek niet geheel onder de indruk. Het veld stroomt al redelijk leeg en vele bezoekers maken van de situatie gebruik om even wat eten te halen bij de vele aanwezige tentjes of om zichzelf nogmaals te voorzien van een flinke hoeveelheid alcohol.

Maar tussen al de mensen die lekker hun biertjes drinken loopt ook een hele kluit jonge meisjes rond, een groot aantal met Green Day shirts, maar ook een groot deel met shirts van Destine. De Nederlandse band staat direct na C-mon & Kypski op de planken van de 3FM-stage. Op een zon overgoten grasveld stonden de meiden al vooraan te wachten voor het optreden van de jonge pop-/rockband.  De band laat in ieder geval weten heel erg onder de indruk te zijn dat ze na het oprichten van de band, drie jaar terug, nu al op Pinkpop staan. Of om één van de bandleden even te citeren: “We zijn drie jaar terug een klein kut bandje begonnen, en  staan nu al op Pinkpop, het is geweldig!” De show mag in ieder geval energiek genoemd worden, en dit doet de oudere pinkpopbezoeker versteld staan. Vooraan staan vooral jongeren die bekende en ook minder bekende nummers lekker meezingen terwijl achterop het veld de iets oudere bezoekers vooral nog meer bier drinken en versteld staan van de energie van de band. De band heeft er in ieder geval ontzettend veel zin in, en zanger Robin van Loenen zegt zelfs dat zijn leven niet meer stuk kan. Waarop één van de andere bandleden het verkeerd verstond en de gepaste grap maakt dat zijn lever nog wel stuk kan vanavond. Destine heeft in ieder geval laten zien een lekkere show weg te kunnen geven en daar moet zowel jong als oud mee instemmen, ook al is de muziek niet geheel op maat voor het wat oudere publiek.

Gelukkig wordt het oudere publiek niet overgeslagen en staat later op de middag de mediahit Caro Emerald in de Converse stage. De tent is helemaal gevuld en het is duwen en trekken om alleen al in de tent te komen. Gelukkig kunnen de bezoekers net buiten de tent de muziek ook goed horen en velen blijven dan ook lekker buiten hangen. Het album van Caro was niet zo geweldig als dat men misschien verwacht had, maar de jazzy sound van Caro krijgt het publiek wel aan het bewegen. Zeker als de hits ‘Back It Up’ en ‘A Night Like This’ voorbij komen gaat het publiek compleet los. Helaas is de rest van het optreden vooral meer van hetzelfde en bezit Caro niet de vaardigheden tot een leuke interactie met het publiek. Gelukkig is de bar om de hoek en vloeit het bier wederom rijkelijk waardoor het optreden een lekker moment is om met elkaar te praten over wat er nog komen gaat en natuurlijk over die leuke meid of jongen die zojuist voorbij liep. Of zelfs met die journalist die met zijn kladblokje voorbij schuifelt. Want dit optreden van Caro is een beetje een anticlimax als je net bij Destine gestaan heb.

Als Caro het podium verlaat voor een warme douche en een kopje koffie betreden de Editors de mainstage. Het weer is omgeslagen van zonnig naar een beetje grauw en het is flink afgekoeld. Misschien hebben de Editors hier ook last van want ze spelen niet bepaald de sterren van de hemel vandaag. De vocalen zorgen wel voor grappige effecten, de echo over het veld pakt goed uit. Maar kan het Pinkpop publiek niet echt versteld doen staan. Het optreden voelt nogal haastig en afstandelijk aan terwijl het half aangeschoten Pinkpop publiek zich uitstekend leent voor een gezellige interactie. Helaas is het dus een tegenvallend optreden van de mannen van Editors.

Editors

Al is er weinig tijd voor zorgen omdat John Mayer al om half acht op het 3FM podium verschijnt. Het veld staat helemaal vol en onder de bezoekers galmt vooral de vraag waarom John niet op de mainstage staat, dit mede omdat zijn shows in Nederland maar liefst binnen vijf minuten waren uitverkocht. Maar niemand houdt zich daar nog mee bezig als John de eerste klanken uit zijn gitaar tovert. De eerste gillende meiden waren al hoorbaar bij Destine, maar bij John gaat daar nog een schepje bovenop, al lijkt John er zelf nogal nuchter onder te blijven. Zijn half geschoren gezicht en zijn blouse geven hem een aantrekkelijk uiterlijk, wat direct zorgt dat de mannelijke helft van alle stelletjes vlug hun vrouwelijke helft tegen zich aanklemt. Een grappig gezicht, maar bij kans nog opvallender is het feit dat op de grote schermen en over het gehele veld huilende meiden zichtbaar zijn. Tranen van geluk wel te verstaan. De sfeer is echter fenomenaal, het hele veld staat mee te zingen met de grote hits van John en dit terwijl de eerste druppels uit de lucht vallen. De poncho’s gaan als warme broodjes over de toonbank en een aardige festivalbezoeker voorzag ook mij van een poncho zodat het gehele veld gekleurd is met vele verschillende kleuren poncho’s. Als John Mayer uiteindelijk in Jimi Hendrix stijl zijn optreden tot een einde brengt ontstaat een lawine van geluid van het publiek dat klaarblijkelijk onder de indruk is van het feilloze optreden van de gitaarvirtuoos. Voor een groot deel van het publiek zal dit optreden het hoogtepunt zijn geweest van Pinkpop dit jaar, en dat is heel begrijpelijk.

Een ander hoogtepunt is de punkband Green Day, de gehele dag liepen overal op het terrein mensen rond met Green Day shirts. En dat terwijl veel bezoekers toch wel twijfelden of Green Day wel zou kunnen tippen aan het spektakel dat Rammstein gister op het podium liet zien. Als de band op het podium verschijnt, dat geheel gehuld is in een Green Day jasje, gaat het publiek helemaal uit zijn dak. De mannen beginnen direct met hun muziek te spelen en ze komen ontzettend goed uit de verf. Frontman Billy Joe Armstrong bewijst zich als een echte entertainer en haalt meerdere malen mensen uit het publiek. Eén daarvan is bijzonder: nadat Billy een bekend Pinkpop hoedje uit het publiek krijgt met twee konijnen oren erop vraagt hij de jongen van wie het petje is het podium op. Daar neemt hij de camera van de jongen, zet hem voor het Pinkpop publiek en jut het publiek op zodat de jongen met een onvergetelijke foto naar huis gaat. Vervolgens mag de jongen een stuk meezingen om uiteindelijk crowdsurfend weer het publiek in te verdwijnen. En zo staat de hele avond in het teken van interactie met het publiek, velen worden het podium opgetrokken maar na een tijdje begint het te irriteren. Elk nummer duurt erg lang omdat telkens iemand het podium op gaat en telkens de band een deuntje uit het nummer dat ze op dat moment spelen heel lang uitrekken. Hierdoor krijgt het optreden een eentonig kleurtje. Gelukkig weet het nodige vuurwerk het publiek weer wakker te schudden.

Het publiek dat door de dag heen het nodige bier verorberd heeft trekt zich niet veel aan van de regen en geniet van een set die langer dan twee uur duurt. Een immens lange set die zeker opgewassen is tegen Rammstein en ook John Mayer overtreft. Met veel “Yee-hoo”-kreten en een flinke hoeveelheid knallend vuurwerk sluit Green day deze tweede dag van Pinkpop heerlijk af en vertrekt het uitgeputte publiek richting hun tentjes, of gaan ze toch nog even naar de ‘silent disco’ van Converse? Of misschien toch nog even doorhalen op camping A of B? Het kan allemaal.

Green Day

Everything Everything

Epica

De Nederlandstalige rappers The Opposites uit Heiloo en Alkmaar mogen als eerste de 3FM-stage inwijden dit jaar. Daarvoor hebben ze onder andere Trijntje Oosterhuis, Sef en Dio meegebracht. Met hun ontblote bovenlichamen geven ze een energiek optreden weg wat zelfs zorgt voor een kleine pit vlak voor de stage. Door de energie zijn ze misschien niet altijd evengoed verstaanbaar, maar dat mag de pret niet drukken want wie kent de hits ‘Me Nikes’, ‘Brief Aan Jou’ en ‘Dom, Lomp en Famous’ niet uit het hoofd? In ieder geval hebben de twee rappers laten zien dat ze best thuispassen op het festival terrein en als ze met het pinkpop publiek afspreken om allemaal te gaan springen op ‘Geen Klasse, Geen Stijl’ is de show helemaal gemaakt.

De rockers van Kasabian mogen de mainstage ondertussen betreden. Tijdens de optredens in de 3FM en de Converse stage is de mainstage omgebouwd tot de thuisplaats van Kasabian, met een grote banner die de achterkant van het podium siert. Het weer is een beetje grauw geworden maar dat mag de pret niet drukken want de sfeer is intens op het grote veld van Landgraaf. Tom Meighan, Kasabians-leadzanger, daag het publiek flink uit en krijgt het uiteindelijk ook zo ver om lekker mee te doen. Achterop het veld staat een grote hijskraan opgesteld waar je tegen betaling in een hokje als een soort skybox boven het veld gehezen wordt, deze gaat meerdere malen omhoog tijdens het optreden. En ook als Tom zich hardop afvraagt waar de zon nu eigenlijk is gebleven. Hij doet vervolgens zijn zonnebril maar af en speelt een gevoelig nummer voor het pinkpop publiek. Al met al zet Kasabian een sterke zet neer op de mainstage van Pinkpop 2010, en heeft het publiek er zichtbaar van genoten.

In een benauwde Converse-stage staat het twee man sterke Black Box Revelation klaar om te rocken. De tent staat goed vol en vooral vooraan zijn een aantal grote fans zichtbaar. Beide mannen spelen harde en rauwe rock die lekker aanslaat bij het publiek. De raggende solo’s galmen door de tent maar zijn misschien iets te rauw voor het doorsnee Pinkpop publiek. Het maakt de mannen in ieder geval niet uit want beide hebben er erg veel zin in, de drummer drumt zo uit bundig dat het lijkt alsof hij zit te dansen achter zijn drumstel, een geweldige show. Als de mannen ‘High on a Wire’ spelen gaat het publiek uitbundig uit hun dak. Voor de liefhebbers van de hardere rock is dit optreden een heerlijke manier om alle energie eruit te gooien.

Tijdens The Temper Trap valt goed op dat erg veel mensen rondlopen om bekers te verzamelen en deze in te leveren voor consumptie bonnen. Vijftig bekers of vijftien trays zijn één consumptie waard en velen maken hier gebruik van. Doordat het publiek vooral zit bij The Temper Trap zie je overal mensen lopen met bekertjes, een grappig gezicht. De muziek van The Temper Trap is lekker swingend waardoor het publiek staat te swingen, vlak voor het podium maar ook verder op het veld. Andere mensen genieten van de zon die op dit moment heelijk schijnt. De vocals zijn heerlijk gevarieerd en klinken feilloos, dit in combinatie met de drums zorgen voor een mooi geheel. De drummers staan lekker te springen tijdens het optreden en maken het geheel lekker bewegelijk.

The Temper Trap

Geen headliner, maar wel één van de bands waar velen naar uitgekeken hebben. Het veld staat vol met Motörhead fans en niet alleen maar oudere fans want ook de jongeren hebben van de metal/rock veteranen geproeft. De lekkere metal geluiden van de band vliegen over het grote mainstage veld heen die van voor tot achter gevuld staat voor deze eerste ‘grote’ band. Vooraan ontstaan zelfs een aantal kleine pitjes, waar zelfs een vader met zoon in rond springt. Geeft een grappig gezicht en de pit ziet er nogal sympatiek (lees: rustig) uit. Helaas zijn de mannen van Motörhead zelf niet meer zo energiek en staan ze rustig bij hun microfoon te spelen, ze bewegen niet over het podium en het optreden is daarom nogal statisch. De sfeer op het veld is heerlijk als de mannen er een paar lekkere rock’n’roll songs doorheen gooien. Uiteindelijk kondigen ze ook nog eens hun nieuwe aankomende album aan, maar op de banner achter de mannen staat nog steeds het album uit 2008: Motorizer. Als de mannen dan besluiten om uiteindelijk het langverwachte ‘Ace Of Spades’ te gaan spelen gaat het festivalterein helemaal los, de grote hit van de mannen slaat goed aan en is een goede opwarmer voor de vele nog redelijk koude Rammstein fans.

Gossip

De Italiaanse singer-/songwriter met rock’n’roll en reggea invloeden, oftwel Paolo Nutini speelt op een met zonovergoten 3FM stage. Het veld is ondertussen gevuld met mensen die allemaal hun avondeten wegwerken zittend op de bekende festivalkleedjes. De instrumenten van de band klinken lekker op het veld. De blazers zijn gelukkig niet te overheersend waardoor het geheel goed hoorbaar is. De zang is feilloos en in plaats van de headbangende menigte nu vooral schuddende billen voor het podium. Helaas is Paolo zelf niet erg actief en geeft hij een nogal passief optreden. Hij kijkt nauwelijks omhoog naar het Pinkpop publiek en staat erg gebogen zijn nummertjes te zingen, dit wordt niet erg gewaardeerd door het publiek die toch wel graag wat meer actie zou willen zien. De muziek is echter wel goed en gelukkig maken de drummers er nog wel redelijk een showtje van door met sambaballen te drummen en lekker te bewegen. Voor de fans is het optreden natuurlijk leuk, zeker met de ondergaande zon. Maar voor iedereen die Paolo Nutini niet echt kent is het optreden een beetje matig en zouden ze net zo goed de radio aan kunnen zetten want echte interactie met het publiek is er niet.

En dan, eindelijk, betreed Rammstein de mainstage. De hele dag stond al in het teken van deze Duitse arbeiders band, overal liepen jong en oud met Rammstein shirts rond. En het aantal Duitstalige bezoekers was imposant te noemen(zeker in vergelijking met de andere twee dagen). De verwachtingen zijn dan ook groot voor deze headliner die gek genoeg op de minst populaire Pinkpopdag op het podium staat namelijk vrijdag. Tijdens de spannende openingsmuziek valt het eerste grote doek en is een megagrote Duitse vlag zichtbaar, wel gedurfd om dat in Nederland te doen. Een paar seconden later valt ook die vlag en beginnen de mannen hun muziek te spelen. De kleding van de band is bijzonder, leadzanger Till Lindeman heeft een verlicht gebit tijdens de eerste paar nummers wat een raar maar imposant gezicht is. Tussen de nummers gaat het licht uit op het podium en worden onder andere de kleding en de attributen gewisseld.  Het publiek is zwaar onder de indruk, helemaal als het eerste vuurwerk afgaat met een harde knal vliegen de pijlen de lucht in. Later komen de vlammen uit het podium, en zoals verwacht komt Till met de nodige innovatieve apparaten het podium op. Onder andere met een oud kruit geweer die een flinke klap geeft. Later met een geweer dat verbreed is met een aantal andere attributen die ervoor zorgen dat hij een stuk of zeven pijlen tegelijk de lucht in kan schieten van het podium. Een geweldige show wordt gegeven door de mannen. Naast vuurwerk gebruiken de mannen ook verschillende kleuren rook, zo wordt het veld het ene moment gehuld in gifgroene rook om het volgende moment weer in witte rook gehuld te worden.

De toetsenist krijgt het hevig te voorduren tijdens de show. Hij speelt onder andere al lopend op ene lopende band, en wordt meerdere malen op sadistische wijze door Till te lijf gegaan.

De hits ‘Feuer Frei’, ‘Keine Lust’ en ‘Benzin’ passeren onder andere de revue. Tijdens ‘Feuer Frei’ dragen de mannen maskers zodat ze tijdens het alom bekende “Bang Bang” vuur kunnen spuwen over de menigte, een erg spectaculair gezicht! Tijdens ‘Benzin’ wordt een persoon in brand gestoken die vervolgens over het podium rent, een gaaf gezicht dat zeker mooi past in het karakter van de show. Als de mannen vervolgens al een flink deel van het nummer ‘Ich Tuh Dir Weh’ gespeeld hebben gaat frontman Till met een ton in handen een stuk omhoog op het podium om vervolgens een vonkenregen uit de ton te toveren en deze in een badkuip te laten vallen waar toetsenist Christian Lorenz zojuist ingeklommen is. ‘Links 2, 3, 4’ en ‘Du Hast’ doen het ok erg goed bij het publiek. Opvallend is overigens dat de mannen helemaal niks zeggen tussen de nummers door, al zou dit ook niet gepast zijn in het karakter van de show. Uiteindelijk wordt ook nog een schuimcanon van een groot formaat gebruikt om de eerste rijen mensen goed in te soppen, en dan stoppen de mannen er plots mee. Het publiek gaat vervolgens helemaal uit hun dak. En als Till iedereen in maarliefst drie talen bedankt: Duits, Engels en Nederlands, maakt het publiek een oorverdovend geluid.

Geheel onverwacht komen de mannen terug en geven een toegift. Het Pinkpop veld liep eigenlijk al leeg en velen komen daarom ook weer terug om deze toegift nog mee te maken. Onder andere ‘Sonne’ komt voorbij, en toetsenist Christian ‘Flake’ Lorenz crowdsurft nog even in een zwarte opblaasboot over het publiek wat voor grappige beelden zorgt. Als afsluiting komt dan eindelijk dat nummer waar ze mee zijn doorgebroken in Nederland: ‘Ich Will’, onder het gebulder van veel vuurwerk sluiten de mannen zo de eerste avond van Pinkpop af en laten ze een publiek achter dat zacht gezegd erg onder de indruk is van de show.

Sfeer

Line-up:

Green Day, Pixies, Kasabian, The Prodigy, Rammstein, John Mayer, Editors, Mika, Ryan Shaw, Kate Nash, Mando Diao, Paolo Nutini, P!nk, Florence + The Machine, Skunk Anansie, Gogol Bordello, Biffy Clyro, Yeasayer, The Temper Trap, Danko Jones, Gossip, 2 Many DJ’s, Moke, Kitty, Daisy & Lewis, Triggerfinger, Caro Emerald, Destine, DeWolff, Sungrazer, Epica, C-mon & Kypski, Everything Everything, The Black Box Revelation, The Maccabees, Jon Allen, General Fiasco, Ryan Shaw

Het nieuwe album is goed ontvangen door de pers. Veel gehoord commentaar is dat de band weer terug gegaan zou zijn naar het oude, rauwe geluid. Waar voorganger Never Too Loud iets commerciëler zou zijn, wordt Below the Belt de eigenlijke opvolger van die My Love is Bold EP uit 1999 genoemd. “Het uiteindelijke doel voor de nieuwe plaat was gewoon om een zwaar en snel album te maken. Dat is ons denk ik aardig gelukt, al begrijp ik niet zo goed waarom mensen dit beter zouden vinden dan onze vorige platen. Technisch gezien wel, de liedjes zijn gewoon gestructureerder geworden omdat we bijgeleerd hebben. Maar onze sound is niet veranderd en zal ook nooit veranderen.” Dat is eigenlijk direct het meest gehoorde commentaar van wauwelende recensenten. Danko Jones blijft dezelfde muziek spelen en probeert weinig nieuws. Hoe denkt de frontman daar zelf over? “We doen eigenlijk alleen maar wat van ons verwacht wordt. De liedjes die echt om een rif heengebouwt werden, zoals op de eerste platen, dat doen we niet meer omdat we nu gewoon zoveel meer kunnen. Maar als jij de nieuwe Danko Jones koopt, zou je dan een experimentele plaat willen? Nee, je wilt gewoon een vunzig album over vrouwen en arrogante types. Dit is ons geluid, ACDC en Motorhead hebben hun sound bijvoorbeeld ook nog nooit wezenlijk veranderd. Zij weten ook dat zoiets niet zou werken.”

Ondanks de titel werd Never Too Loud zoals gezegd veelvuldig afgefakkeld omdat te “zacht” zou zijn. Is het trio zelf eigenlijk nog tevreden over dit album uit 2008? “Ja, we zijn er nog steeds heel blij mee. Never Too Loud voelde als een album dat we móesten maken. Het is heel erg in de oude classic rock stijl gedaan. We hebben veel geluisterd naar onze voorbeelden van bijvoorbeeld Thin Lizzy. Uiteindelijk, als je het even van een afstandje bekijkt, is het album nog steeds wel heel erg Danko Jones. We hebben alleen voor een keer gewerkt met een andere producer, Nick Rascal, in plaats van onze vaste man Matt. Ook gewoon omdat we de kans kregen om een keer met hem te werken. We zijn er nog steeds tevreden over, ondanks het commentaar.”

De onderwerpen van de liedjes bevinden zich veelal in het niet al te brede spectrum tussen meisjes en een middelvinger opsteken naar iemand of iedereen. De Canadezen hebben eigenlijk nooit de neiging gehad om te zingen over wereldproblemen, politiek of hun echte mening vertelt Danko. “Het past niet bij ons. Onze muziek gaat over relaties, seks en mannelijkheid. Sexual music, sexual toppings.” Het antwoord op de vraag of ze zelf een relatie hebben is echter nergens te vinden. Daar wordt dan ook vanmiddag geen antwoord gegeven. Het is privé, al vertellen ze wel dat groupies geen kans maken bij de heren. “In onze muziek zijn we heel open, daar in zeggen we wat we willen zeggen en daar blijft het bij. Is ook gewoon eerlijker voor onze naasten.”

Die groupies zijn er in ieder geval nog steeds in grote getale, al heeft deze persdag opvallend genoeg tot nu toe nog niemand aangetrokken. Door de jaren heen hebben ze veel kadootjes van de fans gekregen. “Het coolste was van ene Jean Pierre. Van hem hebben we allemaal een eigen, zelfgemaakte fles cognac gekregen. Met de fles helemaal gegrafeerd voor ons persoonlijk. Ik drink het niet op, het is te leuk om gewoon zo te hebben. We hebben ook wel eens een groot schilderij gekregen met twee vrouwen daar op, je begrijpt wel in wat voor houding. Dat soort dingen kunnen we lastig meenemen tijdens onze tour, maar we vinden het wel echt heel tof dat mensen zoiets speciaal voor jou maken.”

Dat er geen dames meer mee naar huis gaan tegenwoordig zal er ook mee te maken hebben dat de band praktisch nooit meer blijft voor de after-party na een concert. Ze worden ouder en vinden zich elke dag klemzuipen tegenwoordig “A waste of time.” “We willen elke avond het maximale geven. Na een show zijn we kapot, te moe om ook nog eens te blijven feesten. En dat hoort ook zo, als jij na een optreden nog op je benen kan staan heb je volgens mij niet het maximale uit jezelf gehaald. Shows gaan me nooit vervelen, de rest er omheen wel.”

Zondag 30 mei staan de Canadezen op het Pinkpop hoofdpodium. Over de setlist is nog niet veel bekend, al spelen ze elke show wel de bekende hits. “Daar kan je niet omheen, maar verder zijn er nog eens ongeveer 25 liedjes die je moet kiezen. Zo ondertussen hebben we heel veel keuze. En neem bijvoorbeeld een liedje als ‘I Want You,’ die we heel lang niet gespeeld hebben omdat ik de zangpartijen niet meer aankon. Nu hebben we hem een toon lager gemaakt en ik heb er weer zin in. Vind je die leuk ja? Dan spelen we hem op Pinkpop speciaal voor jou.”

Nu moet direct rechtgezet worden dat zijn album geen echt solo-album genoemd mag worden. Elk nummer is namelijk voorzien van een gastartiest, onder andere Ozzy Osbourne, Kid Rock, Fergie en Iggy Pop passeren de revue. Het effect hiervan is dat je vrij diverse zanglijnen voorgeschoteld krijgt en het album dus ontzettend divers is. Bijvoorbeeld het nummer met Fergie: ‘Beautiful Dangerous’, we kennen Fergie natuurlijk allemaal van de Black Eyed Peas en misschien van het feit dat ze live niet al te best zingt, maar dit nummer mag best grappig genoemd worden. De stem van Fergie past goed bij het onderwerp van de tekst en klinkt mooi harmonieus met de gitaarrifs van Slash.

Naast de hardrock die je van Slash zou verwachten heeft hij op zijn album ook een nummer staan met Adem Levine, de  zanger van Maroon 5, dit nummer neigt meer richting een singer-/songwriter nummer en staat daarom vrijwel haaks op de rest van het album. Dit nummer, met de titel ‘Gotten’, samen met ‘Saint Is A Sinner’, waar Rocco Deluce de vocals verzorgd,  zijn de rare vissen in de kom.

Doordat de muziek op dit album heel divers is gaat de kwaliteit van het schijfje wel omlaag. De liefhebbers van de oude rock geluiden die Slash produceerde zullen al gauw de rustigere nummers wegdrukken en de liefhebbers van de rustige muziek zullen het album niet gaan kopen omdat er maar twee nummers op staan die zij kunnen waarderen. Een album dat vooral gemengde gevoelens oproept, teveel gastartiesten, té divers en daardoor niet geheel geslaagd.

Score: 2.5 out of 5 stars

Ondertussen is de singer-songwriter genoeg opgeladen voor de tweede rond.  Ze heeft nieuwe teksten geschreven en muziek gemaakt en er kwamen demo’s met hulp van producer Suede-gitarist Bernard Butler. Dat het wederom een hectische tijd gaat worden bewijst dat er na de release van My Best Friend Is You gelijk een grote toernee staat gepland in Noord-Amerika.  De eerste single ‘Doo Wah Do’ en de gratis download ‘I Just Love You More’ wisten al veel indruk te maken, maar hoe klinkt de rest van de plaat?

De dertien nummers die we krijgen voorgeschoteld zijn, met uitzondering van het punkige ‘I Just Love You More’, eigenlijk precies binnen de gewende Kate-lijntjes. Echt geëxperimenteerd wordt er niet en verwacht zeker geen radicale wendingen. Het kleine uurtje aan muziek is ongeveer hetzelfde ingedeeld als de voorganger; veel poppy nummers als ”Doo Wah Doo’ en ‘Kiss That Grrrl’, maar er is ook plek voor een gevoeligere ‘You Were So Far Away’ en het beat-poet-achtige nummer ‘Don’t You Want To Share To Guilt?’

Hoewel de 22-jarige met haar schattige accent alles kan zingen, zijn de teksten op My Best Friend Is You wederom erg apart, zo gaat ‘I Hate Seagulls’ over hoeveel ze zeemeeuwen haat! De tweede plaat is net als de voorganger een lekker makkelijk verteerbaar, zomers en vrolijk album. Een echte klassieker zal het echter nooit worden.

Score: 4 out of 5 stars

De grote kracht van Sunny Side Up is het arsenaal aan instrumenten dat gebruikt wordt om een nummer vorm te geven. Naast de gebruikelijke gitaren horen we ook veelvuldig een saxofoon en een mondharmonica, maar ook accordeons, mandolines, ukeleles en nog veel andere instrumenten. Dit geeft het album een uniek, volwassen geluid en gaat ontzettend goed samen met de kenmerkende stem van Paolo Nutini.

De nummers op zijn debuutalbum waren nog gemakkelijk te verdelen in vrolijke nummers en verdrietige nummers waarin hij zijn liefdesverdriet van zich afschreef. Voor een dergelijke indeling zijn de nummers op Sunny Side Up te divers en misschien ook wel te complex. Mensen die de eenvoudigheid van zijn eerste album konden waarderen, zullen misschien moeten wennen aan dit nieuwe album. Er zijn veel invloeden op te horen en de nummers variëren van simpele pop, tot folk, reggae, ska, dixieland en rockabilly.

Het album opent met het vrolijke en uiterste dansbare ska-nummer ‘Ten Out of Ten’. Het is even wennen maar dit nummer zet wel meteen de toon voor de rest van het album. Er volgen enkele rustigere nummers maar ‘Pencil Full of Lead’ is een puur rockabilly nummer, dat tijdens zijn optreden op Pinkpop 2010 voor een groot feest onder het publiek zal zorgen. Het nummer ‘Chamber Music’ zou overigens niet misstaan op de soundtrack van Lord of the Rings. Al met al heeft Paolo Nutini een fantastisch vervolg gemaakt op zijn ook toch al briljante debuutalbum.

Score: 4.5 out of 5 stars

Pinkpop

Met de bijna legendarische woorden “Ik ben er ooit heel dronken van geweest, het is niet Sangria maar Sungrazer!” maakte Jan Smeets de winnaar van Nu of Nooit 2010 bekend. Sindsdien gaat het snel met Sungrazer. De bekende muziekbladen staan in de rij om de bandleden te interviewen, en ze mochten optreden in De Wereld Draait Door, dé manier om bekend te worden in heel Nederland. Nog helemaal ondersteboven van het feit dat ze mogen optreden op Pinkpop, weet bassist Sander geen antwoord te geven op de vraag waar ze precies optreden op Pinkpop. Nu is het weer iets rustiger geworden voor de band en weet Sander ondertussen waar ze op Pinkpop optreden: “In de tent!”. Mocht je ze overigens na hun eigen optreden nog willen tegenkomen op Pinkpop, dan moet je zeker naar The Pixies gaan, die door zanger Rutger en Sander als helden worden omschreven.

Helden

Over helden gesproken. Door welke helden werden de bandleden zo geïnspireerd dat ze wisten dat ook zij het ooit wilden gaan maken in de muziek? Voor Sander is het duidelijk: “Nirvana, en dan met name het album Nevermind. Ik vroeg een vriendin of ze dit album voor mij op bandje wilde zetten. Het eerste nummer van dit album is ‘Smells Like Teen Spirit’, maar die had ik toen al op een ander bandje staan omdat ik die van de radio had opgenomen. Ik heb gezegd dat ze dat nummer dus kon weglaten. Nevermind begint voor mij dus nog steeds met nummer twee ‘In Bloom’. Veel vetter nummer ook.” Ook voor Rutger was het beluisteren van dit album het moment waarop hij dacht “Dit wil ik ook!”. Hans zoekt het in de iets recentere muziek, en noemt Hybrid Theory van Linkin Park als zijn eerste inspiratiebron.

Sungrazer omschrijft zichzelf als heavy rock en stoner met een psychedelisch randje, “maar dat is altijd moeilijk omdat we niet zo van in hokjes denken houden”. De band wordt in de pers veel vergeleken met Kyuss, een band die zij naast Colour Haze, Kaki King en Causa Sui noemen als een van hun grootste huidige inspiratiebronnen. Is een dergelijke vergelijking volgens Rutger een vloek of een eer? “Absoluut een hele grote eer! Mensen hebben altijd bekende dingen nodig om het mee te vergelijken. En dan vinden wij het niet erg om met Kyuss of Queens of the Stone Age vergeleken te worden.”

Niet alleen de vergelijking met al gevestigde bands wordt gemaakt. Men kan niet ontkennen dat 2009 en 2010 de jaren zijn van de nieuwe Nederlandse bands die op de een of andere manier aan bands als Kuyss en Queens of the Stone Age doen denken. Naast Sungrazer zijn dat bijvoorbeeld Heist en The Mad Trist. Deze laatste band is de vorige band van zanger Rutger, en ook Sander heeft al samengewerkt met Arthur van The Mad Trist. De bandleden zien deze concurrentie echter niet als een bedreiging. “Helemaal niet, het zijn goede vrienden van ons. We helpen elkaar om verder te komen.”

Verleden, heden en toekomst

Zoals eerder gezegd zijn sommige bands jaren bezig voordat ze enige bekendheid verwerven. Sungrazer is ‘pas’ in januari 2009 ontstaan met een jam van ongeveer twintig minuten en staat nu aan het begin van een ongetwijfeld grote doorbraak. In diezelfde maand begonnen Rutger, Hans en Sander ook met het schrijven van enkele nummers, waarna ze in maart 2009 al hun eerste try-outs hadden. “Soms schrijven nummers zichzelf en weet je meteen hoe je de songstructuur wilt hebben, soms duurt het wat langer voordat alle puzzelstukjes op de plaats vallen. We hebben heel veel – muzikale – ideeën en zijn die ook voortdurend aan het uitwerken. Daarnaast jammen we veel en zo zijn veel nummers ook ontstaan, en ‘Somo’ schreven we bijvoorbeeld tijdens een surfreis.”

Het leven van de bandleden bestaat echter nog niet helemaal alleen maar uit muziek. Rutger werkt op een school voor speciaal onderwijs en Sander en Hans studeren beiden nog, respectievelijk aan het Conservatorium en Social Work. Hoewel het combineren van een baan of studie met muziek moeilijk lijkt, hebben de bandleden er niet veel moeite mee: “De meeste tijd stoppen we in de muziek, dat gaat vanzelf”.

Hoe zien ze de toekomst? “Als we nou volgend jaar ook op Pinkpop of Lowlands spelen, dan zijn we echt goed bezig! Verder zouden we ook een festival als Roadburn erg vet vinden om te spelen omdat we daar zelf ook graag naartoe gaan.” En gaat 2010 het jaar van Sungrazer worden? “Ja! Het wordt een fantastische trip van een jaar!”

Destine

Pinkpop

Dit jaar mogen ze op het podium klimmen in Landgraaf, vorig jaar stonden ze echter zelf nog tussen de massa mensen te genieten van de muzikale kunsten van de aanwezige artiesten. “Hoogtepunt toen vond ik Billy Talent en The All American Rejects.” Echter hadden ze toen nooit verwacht dat ze een jaar later zelf hun muzikale kunsten mogen laten horen.

“We zullen vrijwel ons volledige album, Lightspeed, spelen. En we zijn in mei net klaar met onze eerste headline tour dus als het goed is loopt de set dan als een trein,” antwoorden de mannen van Destine op de vraag wat ze van plan zijn dit jaar op Pinkpop. Het beloofd een flink energiek optreden te worden zoals ze daar al een kort voorproefje van gaven op de Pinkpop Persconferentie.

Elke band moet ergens beginnen, zo ook Destine: “Ons eerste optreden was in een klein café in een dorpje ergens in Brabant, maar we hadden na het optreden meteen wel het gevoel dat we iets bijzonders in handen hadden.” Ondertussen zijn ze al 200 optredens verder verdeeld over tien verschillende Europese landen. Het is altijd moeilijk om te starten als band, maar de mannen van Destine zijn hard aan het werk gegaan. “Vanaf het eerste jaar dat de band bestond hebben we meteen via internet tours geregeld in Engeland, Duitsland en Frankrijk. Gewoon heel veel zalen en cafés benaderen, of proberen shows uit te wisselen met bands uit andere landen. We hebben onderhand al in Frankrijk, België, Duitsland, Luxemburg, Tsjechië, Oostenrijk, Zwitserland, Wales en Engeland gespeeld. We hopen daar dit jaar weer een paar nieuwe landen aan toe te kunnen voegen!”

Uiteraard brengt dit de nodige tegenslagen mee, niet alle zalen of cafés reageren op een mailtje van een band die voor hen nog onbekend is. “De grote kunst is om je daar zo snel mogelijk overheen te zetten en te leren van eventuele fouten, of verbeterpunten te zoeken voor volgende keer. In het begin is het altijd teleurstellend als je honderd mails uit stuurt naar veneus en er maar een handjevol reageren, maar daar moet je je juist niet door uit het veld laten slaan.”’

Droom

Drie jaar terug hadden de jongens veel dromen die op dit moment werkelijkheid zijn geworden, zoals: veel touren, op een groot festival als Pinkpop of Lowlands staan en een album opnemen in Amerika met een goede producer. Nu willen ze vooral dat hun album in meerdere landen uit zal komen. “Voor de toekomst zou ik graag willen bereiken dat ons album uit komt in meerdere landen in Europa, en ooit zou ik nog wel in Amerika op tour willen.”

Hoe de nummers exact tot stand komen is nog een lang proces van de demo tot het resultaat. “Onze zanger, Robin L., heeft vanaf het begin van de band de grote lijnen van de liedjes geschreven. Hij neemt dan een demo op en die fine-tunen we dan in de oefenruimte totdat we de track ver genoeg uitgewerkt vinden om hem op te nemen. Als we dan in de studio zitten komt de producer, in het geval van Lightspeed is dat James Paul Wisner, met veel nieuwe ideeën. Dan vooral op het gebied van songstructuur. In die fase kunnen soms nog best radicale veranderingen plaatsvinden.”

Of een band succesvol is hangt in de beginfase vooral af van de tijd en de inzet die de bandleden erin steken, even later komt daar ook nog eens doorzettingsvermogen bij kijken. “Ik denk dat inzet en doorzettingsvermogen twee van de dingen zijn die ons heel erg onderscheiden van andere bands. Vanaf dag één hebben we de band echt als nummer één prioriteit gezien, en eigenlijk alles daar verder voor aan de kant gezet. Andere muzikale projecten, andere hobby’s, je zou zelfs kunnen zeggen een deel van ons sociale leven.” Dat werpt nu zijn vruchten af, want zoals eerder al vermeld hebben de mannen dit jaar een plek op Pinkpop en vrijwel al hun dromen waargemaakt. Maar, daar hebben ze dan ook hard voor moeten werken. “Samen met Laurens en Robin L. heb ik vanaf het begin zelf ons volledige management gedaan. Van het boeken van shows, het updaten van de website tot het ontwerpen van merchandise. Tegenwoordig zijn er wel andere partijen die ons daarbij helpen maar nog steeds zijn we zelf heel direct betrokken bij het uitzetten van de planning en het maken van alle belangrijke keuzes.”

Dé tip voor beginnende bands

De grootste tip die Destine andere beginnende bands wil meegeven is dat je zelf dingen in de hand moet houden. “Niemand werkt zo hard voor je band als jij zelf. Zet alles aan de kant om je doelen te bereiken, met half werk kom je er niet! Je moet bereid zijn heel veel voor je band aan de kant te zetten. Maar vergeet ook absoluut niet dat het wel echt leuk moet zijn. Als je overal erg veel plezier in hebt gaat het allemaal een stuk makkelijker.” Als we vragen of ze dan naast hun muziek nog andere hobby’s hebben antwoorden ze: “Nee, haha. Andere hobby’s hebben we geen tijd voor, en onze andere werkzaamheden naast op het podium staan zijn ook 100% Destine-gerelateerd.”

Zoals ik eerder al zij werpt het harde werken zijn vruchten af. De jongens willen daar zelf ook nog aan toevoegen: “Je ontmoet veel nieuwe mensen, je bent veel op pad met je beste vrienden, en komt op veel coole plaatsen waar je anders waarschijnlijk nooit was geweest.”

Gelukkig kunnen ze wel leven van hun band en daardoor hoeven ze naast de band niet nog eens te werken. Maar echt duur leven ze niet. “We kunnen van de band leven, maar de meeste inkomsten investeren we meteen weer zodat de band er beter van wordt. We zijn absoluut niet veeleisend verder qua woonruimte of uitgavenpatroon, ik zit veel liever zo veel mogelijk dagen per jaar in de Tourbus!”

De lyrics van Destine zijn niet specifiek gekozen maar gebaseerd op de dingen die ze zo onderweg tegenkomen. “Vaak horen we wel van mensen dat sommige teksten of liedjes heel bijzonder voor ze zijn om een bepaalde reden of iets wat ze mee maken. Dat vind ik altijd wel heel speciaal om te horen, daar denk je van te voren niet bij na als je een liedje schrijft.”

Live

Live is een band altijd anders dan op cd, beter of slechter. Sommige bands geven zo daverend veel energie aan hun nummers dat het live een totaal andere beleving is, terwijl andere bands hun nummers rustig spelen en er eigenlijk niks aan toevoegen. “We vinden het belangrijk dat mensen gewoon een leuke avond hebben als ze ons live komen bekijken. Zelf hebben we altijd onwijs veel plezier in live spelen, en ik denk dat dat ook wel van het podium af straalt. Vaak horen we dat mensen wel aangenaam verrast zijn over de energie die we de muziek live mee geven. Zelf houden we ook van bands die live lekker veel gas geven, dus zo staan we daar zelf ook in.”

Een lege zaal is daarbij geen probleem geven ze aan. “Haha, dat hebben we al ontelbare keren meegemaakt, zeker in het begin. Absoluut geen probleem, gewoon je ding doen, en wie weet zijn er wel mensen die het als nog leuk vinden. Zo niet, dan is het een prima oefensessie om als band strakker te worden en nieuwe verbeterpunten te vinden.”

Laatste opmerking

Als laatste opmerking wil de band het volgende mededelen: “Vanaf 1 februari is ons album ‘Lightspeed’ uit in Nederland. Op onze MySpace kun je liedjes luisteren. We spelen veel festivals deze zomer, op onze website vind je alle tourdates.”

Succes

Al snel valt op dat Willem een heel ander geluid heeft gekregen in tegenstelling tot Big2. Willem gaat meer de diepte in, wordt ondersteund door hoogstaande producties van Soundg8 en zingt meer en beter dan ooit.  Dat alles zorgt voor een zeer evenwichtige plaat  met opschepperige tracks zoals ‘So Fly’, maar ook emotionele tracks als ‘Huil Voor Jou’. Het is daarom ook een stuk volwassenere cd geworden terwijl The Opposites daar nou niet bepaald bekend om staan. Ook de featurings zijn geslaagd en Candy Dulfer is dan wel de meest opvallende naam. Kempi en de veelbelovende Kleine Viezerik laten ook zien waarom ze worden gewaardeerd in de Nederlandse hiphopscene en zijn een toegevoegde waarde.

De eerste single ‘Licht Uit’ is heel anders dan de nummers van Succes en geeft eigenlijk een verkeerd beeld over het album. Het zou een persoon totaal op het verkeerde been zetten als die er vanuit zou gaan dat de cd vol met dit soort liedjes zou staan. Al is dat nummer wel een lekker tussendoortje tussen al de andere, wat diepere nummers. Overigens is het heel jammer dat de outro ,’Ode Aan’, niet wat langer is want die geeft heel erg goed weer wat Willem laat horen.

Het is een hele andere Willem dan we gewend zijn en dat is vooral in positieve zin. Hopelijk wordt deze lijn ook doorgetrokken tijdens de live shows die er zullen volgen en worden niet alleen de grotere hits en wat meer toegankelijke nummers gedaan.

Money in de bank, loesoe van de drank,

Alles wat ik wil binnen de hand,

Dus dit is m’n ode aan succes,

Ik heb meer bereikt dan wat ze ooit zeiden,

Alles wat ik wou, dit is m’n ode aan succes.

Score: 3.5 out of 5 stars

Big2

Gelukkig zijn er op de cd nog vele andere nummers die niet hetzelfde zijn en meer diepgang kennen. Een voorbeeld daarvan is ‘Brief Aan Jou’. Een mooi nummer voor zijn overleden opa en het speciale is dat Trijntje Oosterhuis het refrein zingt en dat ook heel mooi doet. Het liedje voor zijn moeder ‘Mama’ is net zo doeltreffend en kan zo een Moederdag favoriet worden. Ook ‘Leef To The Fullest’ met Lange Frans blijft hangen. Daar komt de karakteristieke productiestijl van Big2 heel duidelijk naar voren.

Behalve het rappen heeft Big2 ook de hele plaat zelf geproduceerd en dat heeft hij zeer naar behoren gedaan. Op de cd staan ook een paar bangers. De posse-cut samen met Burgamn (waar ik nog nooit van had gehoord), Sjaak & Kleine Viezerik heeft de potentie om een absolute clubkraker te worden.

Ik Ben Twan is vooral een eerlijke plaat geworden waarbij naast serieus vooral de feestende Big2 te horen is met als begeleiding beukende beats.

Score: 3 out of 5 stars

Door Tycho Bear

Triggerfinger

De band gaf ons vier jaar geleden een titelloos debuutalbum en dat was onmiddellijk al een groot succes. Nu, enkele jaren later brachten ze What Grabs Ya naar het publiek toe. De groep die eerder al op talloze podiums stond en de vrouwen uit hun kleren liet gaan zorgde ervoor dat we vanuit de woonkamer zalig kunnen meegenieten van een band uit de duizend. Triggerfinger haalt hun kennis vanuit AC/DC, Deep Purple, ZZ Top en zoveel meer genre gerelateerde bands.

Het album werd opgenomen in de Red Tape Studie te Aarschot en in New York gemasterd door Fred Kevorkian. Het resultaat dat hieruit voortvloeit is een ongeneselijke plaat van puur muziek die op het gevoel speelt.

Dat het album geen katje zal zijn om zonder handschoenen aan te pakken merk je al van het eerste lied “Short Term Memory”. De drum zit goed, de bas zit goed en de leadgitaar is zoek. Doch tijdens de eerste seconden want daar blijkt onze bassist de leiding te nemen over het geheel. Voor wie Triggerfinger ooit live zag weten we al dat Blocks een stem heeft om van te kwijlen en dit vinden we ook terug in dit album. Zijn stevige maar zwoele stem brengt sfeer in de keet en laat ons meer en meer beseffen dat Triggerfinger nog niet verdwenen is.

Voor zij die echt willen meezingen is het lied “Is It” ideaal. Het lied vertelt over een persoon die niet weet wat er met zich scheelt. De zanger brengt het op een prachtige manier waardoor het volk tevens tijdens een live optreden zich volledige kan laten gaan in het lied en waarbij de kampen tussen vrouwen en mannen nog groter wordt.

De nummers zitten goed in elkaar, de sfeer zit in de CD en het zweetgehalte tijdens een actief luisterproces van dit product zit boven alle peil. Voor wie dan toch even een rustig nummertje ertussen wilt kan men best switchen naar “Lines”. Het lied dat maar liefst 7minuten en 44 seconden duurt brengt kalmte en sereniteit in deze harde realiteit.

Algemeen bekeken is dit album het kopen zeker waard. Triggerfinger is een band die tegenwoordig niet meer weg te denken valt van een Belgisch/Nederlands festival en bewees met dit album nog maar eens welke capaciteit ze in zich hebben.

Tekst: Tom Vanderghinste

We kennen Caro Emerald van ‘Back It Up’, een aanstekelijk en zomers nummer waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Haar tweede single ‘A Night Like This’ heeft met name bekendheid gekregen door het gebruik ervan in een commercial van Martini. Dit nummer brengt de sfeer van een nachtclub uit de jaren veertig weer tot leven. Mensen die deze twee singles konden waarderen, zullen het debuutalbum van Caro Emerald omarmen.

Dat Deleted Scenes From The Cutting Room Floor een vrolijk en zomers album is, staat zonder twijfel vast. Het staat vol met stijlvolle maar vrolijke nummers die een vleugje jazz en een vleugje mambo in zich hebben. Caro Emerald blijkt een goede zangeres te zijn, met een prettige stem. Openingsnummer ‘That Man’ is een ijzersterk nummer, maar daarna wordt het al snel meer van hetzelfde. ‘Riviera Life’ is een kleine uitzondering omdat het qua stijl aan een rustig nummer van Lily Allen doet denken, maar het album begon mij te vervelen voordat ik het laatste nummer bereikt had.

Deleted Scenes From The Cutting Room Floor is een perfect album voor het begin van de lente en voor de zomer. Daarnaast zal Caro Emerald zeker veel mensen aan het dansen krijgen op Pinkpop dit jaar. Maar van een album dat mij al snel begint te vervelen, kan ik niet heel vrolijk worden.

Score: 2.5 out of 5 stars

Die eerste helft is een behoorlijk stuk krachtiger. De eerste luisterbuurten was het zelfs lastig om verder te komen dan die eerste helft. Niet omdat de plaat suf is, of iets dergelijks. Nee, het is zo veel! Dit komt mede door de productie van Dan The Automator, ook bekend van onder andere Deltron 3030 en The Gorillaz Hij laat de plaat van hoogtepunt naar hoogtepunt schieten.

Want we zijn er nog niet, nee-nee. Wat te denken van de bijdrage van Rosaria Dawson op ‘West Ryder Silver Bullet’, de downtempo meezingbaarheid op ‘Ladies and Gentleman, Roll The Dice’ en het dansbare ‘Vlad the Impaler’. Zelfs met de toevoegingen van Dan The Automator voelt de plaat aan als een echte Kasabian-plaat, en misschien is West Ryder Pauper Lunatic Asylum zelfs hun beste.

Score: 4.5 out of 5 stars

Waarom zeg ik speciale band? – Omdat ik de band niet echt in een hokje kan plaatsen. Aan de ene kant wil ik zeggen dat het pop is, maar aan de andere kant heeft het zulke langzame en doordachte nummers dat ik het ook nog best bij een soort singer-/songwriter-achtig genre zou kunnen plaatsen. Als ik echter even over het internet surf wordt de band beschreven als een poprockband en daar sluit ik me dan maar bij aan. Echter wil ik je wel waarschuwen dat je geen Destine-muziek voorgeschoteld krijgt, maar de muziek van OneRepublic een mix lijkt van harde drums, piano en mooie rustige zang. In het eerste nummer is zelfs een heus koor te horen, geweldig mooie inleiding van het tweede nummer van het album.

Als ik het over het tweede nummer van Waking Up heb, dan heb ik het ook direct over dé hit van OneRepublic: ‘All The Right Moves’. Een heerlijk nummer met een goede tekst en een prachtige melodie, een goed gekozen single want dit nummer is ook direct het sterkst van het gehele album. Dan moet ik vervolgens helaas wel toegeven dat ik, als ik mijn iTunes mag geloven, de cd na dat nummer vaak heb afgezet want er valt een flinke piek te bekennen rond ‘All The Right Moves’ en de cijfers daarna dalen alleen maar. De reden hiervoor is, denk ik, uit te leggen door het feit dat het tempo na de topsingle alleen maar daalt. Hierdoor krijgt het album een flinke anticlimax.

Andere nummers van het album die wél noemenswaardig zijn en misschien interessant om op te zoeken op YouTube zijn ‘Good Life’ en ‘Everybody Loves Me’, die twee komen het dichtst bij de kwaliteit van ‘All The Right Moves’. De rest van het album is een totaal andere smaak en past niet binnen het poprock genre.

Al met al zet OneRepublic een goed album neer. Dit is vooral te danken aan de hit die momenteel op tv en radio te horen is, maar daarnaast heeft het genoeg te bieden voor de liefhebber van rustige pop. Poprock zou ik het echter níet willen noemen. Ik ben benieuwd hoe de prestatie van OneRepublic op Pinkpop is, en of ze buiten hun hit ook nog de interesse van het publiek vast kunnen houden.

Score: 4 out of 5 stars

Om te beginnen gaan we eerst even graven. Danko Jones, heeft deze formatie ooit een slecht album gemaakt? Nee. Heeft deze band ooit een matig album gemaakt? Twijfel. Toch gaan we voor de optie ‘nee’. Heeft de band ooit een overbodig album gemaakt? Ja. De vorige release van Danko Jones bestond namelijk uit B-kantjes. Jammer. De discografie van deze formatie is namelijk behoorlijk indrukwekkend en alleen deze release haalt het geheel naar beneden. Below The Belt is echter wel gewoon een vol album vieze vunzige rock’n’roll.

Al komt het album tijdens de eerste twee nummers niet echt op gang- deze nummers zijn behoorlijk poppy te noemen, al bevatten zij wel een lekker refrein en is of ‘I Think Bad Thoughts of ‘Active Volcanoes’ hoogst waarschijnlijk de eerste single van dit album. Verwacht voor de rest geen spectaculaire dingen op Below The Belt, want net zoals bij voorgangers We Sweat Blood en Sleep Is The Enemy is er wederom samengewerkt met Matt DeMatteo. “Never change a winnig team!” Dit is dan ook niet gebeurd, goddank. Nu maar hopen dat Danko het live nog niet verleerd is, al achten wij deze kans zeer klein.

Score: 4 out of 5 stars

De drie jonge Engelse multitalenten- ze bespelen alle drie zo’n vijf à zes instrumenten, erfden hun muzikaal talent en hun obsessie met de jaren vijftig van hun ouders, die hun muzikaal begeleiden tijdens live optredens. Dat ze lol hebben in het maken van muziek is duidelijk te horen op hun debuutalbum dat – lekker gemakkelijk – Kitty, Daisy & Lewis heet. De muziek is misschien een beetje wennen in het begin, je zult je vast een moment afvragen waarnaar je in godsnaam het luisteren bent maar na twee nummers geluisterd te hebben, merk je dat je er erg vrolijk van wordt.

Het album is vrolijk, leuk en de muzikale kwaliteiten van Kitty, Daisy & Lewis zijn erg groot. Het meest teleurstellende aan het album? Vrijwel alle nummers zijn covers, wat verklaart waarom je de nummers na twee keer luisteren moeiteloos mee kunt zingen. Maar maakt het uit dat het covers zijn? Nee, want de stoere en enigszins rauwe stemmen van de meiden geven er zo’n andere draai aan dat het toch nieuwe nummers lijken. Met name ‘Going Up The Country’ en ‘Mean Son Of A Gun’ zijn favoriet.

Dus, zet je zonnebril op, haal de brylcreem uit de kast, neem een drankje met een rietje, zet de cd van Kitty, Daisy & Lewis op en waan je in de jaren vijftig.

Score: 3.5 out of 5 stars

Op de Pinkpop Persconferentie mochten we al even een vleugje Destine proeven, waarop ik direct mijn collega aanstootte: “Kijk, daar hebben we de nieuwe Di-Rect,” grapte ik tegen hem. Nu ik de cd heb geluisterd wil ik daarop terugkomen, het is naar mijn mening de nieuwe Di-Rect. Natuurlijk is dat niet exact waar, het geluid van Destine verschilt hemelsbreed van het oude Di-Rect. Maar wat ik hiermee bedoel is dat Destine weldegelijk een bandje is met de potentie om de populariteit van Di-Rect te evenaren. De sound van het bandje zou je kunnen vergelijken met het geluid van You Me At Six, gepolijst, veel zang en catchy melodietjes.

Van de lyrics moet je dan ook geen hoogstandjes verwachten maar vooral heerlijke teksten om mee te schreeuwen. Bijvoorbeeld het zesde nummer op het schijfje: ‘Spiders’. Het refrein start met: “I’m sick of spiders on my back…” en bij het horen van die zin stel ik me al een zaal voor met jonge meisjes en jongens die keihard meeschreeuwen en gillen met de teksten van Destine. Met deze uitspraak zal ik waarschijnlijk op een aantal kleine tienerteentjes trappen, maar ik denk dat meer mensen de Tokio Hotel en You Me At Six taferelen van de afgelopen tijd wel gezien of gehoord hebben. Destine is een bandje die in het rijtje past en hordes tieners zal gaan aantrekken(Mijn Word probeert trouwens Destine te corrigeren naar ‘zestien’, als dat geen teken is?!).

Dan kom ik ook direct bij een heikel punt want voor de oudere generatie zal Destine niet al teveel te bieden hebben. De muziek is vrij oppervlakkig evenals de eerder benoemde teksten, daarnaast zie ik nog geen volwassen man of vrouw in de auto naar huis van het werk lekker zingen over spinnen op zijn of haar rug. Al moet ik wel zeggen dat het album ook een paar volwassenere nummers bevat, zoals bijvoorbeeld ‘Sinking Sand’, een nummer dat een stuk volwassener klinkt en waarvan de tekst iets dieper lijkt te zijn.

Destine is een bandje met de potentie om de populariteit van Di-Rect te overtreffen. Veel tieners zullen genieten van deze heerlijke catchy cd en zullen daarmee hun ouders helemaal gek maken. Voor de jongere generatie een heerlijk opstapje naar de volwassen muziek met moeilijkere teksten en donkerdere geluiden, maar voor de volwassenen zelf geen echte aanrader. Dit jaar zullen ze op Pinkpop staan en daarmee hun naam door het hele land laten galmen, ik ben benieuwd hoe Nederland reageert op Destine.

Score: 3.5 out of 5 stars