Als om zeven uur de deuren opengaan, stromen de eerste bezoekers de Winston Kingdom binnen. De zaal is al goed gevuld wanneer Bound In Blood om acht uur het podium betreedt. De band krijgt met hun strakke show al snel de voetjes van de vloer, en zelfs de fotografen staan vooraan flink mee te zingen. Deze hardcore band uit Boskoop bestaat al acht jaar, maar hebben besloten er een einde aan te maken. ROAR E–Zine is dan ook zeer vereerd dat zij hun één na laatste show op ROARFest 2010 wilden spelen.

De eerste vrouwelijke fans dienen zich aan wanneer The Goup het podium betreedt. Deze band, bestaande louter uit ex-leden van MINUS.PLUS, geven een pakkende show weg met hun eclectische hardcore/punk. Ondanks het feit dat de mannen de band zelf bestempelen als een vakantieliefde en daarom niet regelmatig optredens doen, laat The Goup wel zien wat een goede show is. Zo steekt drummer Steven, naast zijn interessante invulling achter het drumstel, ook al zijn energie in zijn drumkunsten, wat het ontzettend leuk maakt om naar te kijken.

De derde band van de avond is Noyalty. Deze rockers uit Eindhoven hebben kort geleden getekend bij Funtime Records en hun nieuwe plaat The Seas Have No Roads uitgebracht. Vanavond hebben zij het album niet alleen meegenomen voor op de merch-tafel, maar spelen zij ook zes nummers ervan. Al het harde werk betaalt goed uit want al snel wordt duidelijk dat Noyalty publieksfavoriet van de avond is. Bij cover ‘Wake The Dead’ van Comeback Kid staat de zaal volledig op zijn kop. Ondanks het feit dat zanger Daniël naar eigen zeggen “zo ziek als een hond” is, is dit niet te merken aan het optreden, want Noyalty weet met hun energie en doorgewinterde skills het publiek helemaal los te krijgen.

De afsluiter van de avond is John Coffey. Deze band deelde vorige week nog het podium met Underøath en Architects in de Melkweg en staat vanavond in de Winston. De band heeft een invalgitarist meegenomen, en ondanks het feit dat zij enkel een half uurtje tezamen hebben geoefend, weten zij met hun southern rock een strakke set neer te zetten. Deze band heeft de goede uitstraling en pakt het publiek in met hun charismatische zanger Art. John Coffey zet een dynamische en harde show neer, met goede harmonieën op de zanglijnen en een energiek overkomen. Speciaal voor ROAR E–Zine spelen zij ‘King Of The Closet’ van Blindside en weten zij van de avond een ultiem succes te maken.

Fotografie: Tim van Veen

De info nog even op een rijtje:

• Locatie: Winston Kingdom, Amsterdam
• Prijs: 5 euro, deurverkoop
• Deuren open: zeven uur ‘s avonds
• Bands: John Coffey, The Goup, Bound in Blood, Noyalty
• Last.FM: ROARFest

Een fotoverslag van de avond in de N201.

The Goup

Seven Days Remain

Conteched

Onder andere  ‘…Meanwhile, at the Dog Track’, de titletrack en toekomstige single ‘Vehicle’ passeren de revue. Zanger Art van Triest loopt schreeuwend en bezweet heen en weer en daagt menig toeschouwer uit om in z’n microfoon te schreeuwen. Alfred laat het publiek weten blij te zijn om nou eindelijk eens in deze legendarische kelder van de Vera te mogen spelen, aangezien menig undergroundact hun voor is geweest. Voor aanvang van ‘Wreckage And Scars’ daagt de band het publiek uit om “Shoot baby, shoot baby” mee te scanderen, waarna de merchman en tourmanager het nogmaals voordoen hoe het nou moet.

De set van zeven tracks doet het publiek hunkeren naar meer, maar vooralsnog staan de mannen nog nergens in het Hoge Noorden geboekt. Na een korte pauze is het tijd voor het lokale Ravens, een act die gevormd is nadat andere lokale herriemakende bands uit elkaar gingen en diverse leden realiseerden dat het iets melodieuzer moest om een breder publiek aan te spreken. Melodieus is het zeker, de strak spelende band neigt behoorlijk naar de sound van het inmiddels helaas opgeheven Hopesfall. Kort is het echter ook, na nog geen vijf tracks is het alweer gedaan. De kelder stroomt langzaam leeg, maar de bierconsumptie blijft vertrouwd hoog.

Om maar direct met de deur in heus te vallen, de muziek van John Coffey staat als een huis. Puur, rouw en echt, geen gemaakte band. Opener ‘Smashing 90’s’ is al direct in you face. Rock ’n Roll, beukend en meezingbaar en zeer verslavend. De tittletrack heeft een catchy randje, is ontzettend meezingbaar en het is zo’n nummer waarvan je van te voren weet dat het live een feestje gaat worden.

Met ‘A Final Leap Ahead’ creëert het vijftal een welkome adempauze om vanaf daar de lijn weer op te pakken. ‘Fingers and Knives’ is weer heerlijk meezingbaar. Vocalist Art van Triest weet te imponeren op de luisteraar, alsmede de rest van de band. Onder andere Richard en Alfred van Luttikhuizen, waarbij je laatstgenoemde misschien wel kent van z’n tijd bij Kink FM.

Bij nummers als ‘Vehichle’ en ‘Wrackage and Scars’ beeld je een om zich heen slaande menigte in, terwijl ‘Walls of Infinity’ de plaat rustig afsluit. Eind goed al goed dus? Nee, niet helemaal, want we gaan na deze afsluiter niet rustig slapen. Deze plaat luisteren we van begin af aan nog maar weer eens. Dus niks geen leeg cadeau, een van de betere platen van eigen bodem!

Score: 4.5 out of 5 stars

Afred heeft toevalligerwijs dezelfde studie gevolgd als degene die ik nu doe, maar na het even daarover te hebben gaan we toch maar over op de band. Na een vrij druk jaar is het natuurlijk een makkelijke binnenkomer om te vragen hoe het nou eigenlijk met John Coffey gaat, vooral na de releaseshow in de Ekko. Alfred: “Ja de release show, daar hebben we anderhalf jaar naartoe gewerkt. Dus het was echt do or die, de dood of de gladiolen. Of we koppen anderhalf jaar werken supergoed in, of we verklooien het en we gooien het allemaal weg. Maar met de band gaat het relaxt, maar we moeten wel even hergroeperen want nu begint het pas echt.”

Vorig jaar rond deze tijd zat de band in de studio en Alfred heeft een middag via youtube Mandoline-lessen genomen. Bij de releaseshow kon hij dit natuurlijk niet doen en daarom hebben ze de mannen van Tangerine opgetrommeld. De sfeer in de volgepakte Ekko was ‘overwhelming’: “Als je dan opkomt en de mensen beginnen te schreeuwen, je hoort die mandoline en de banjo, dan heb je echt zoiets van ‘woow, dit is mijn feestje!’ Ja dat is echt kicken.”

Aan Vanity hebben de mannen driekwart jaar geschreven: “ Eind 2007 zijn er begonnen, maar pas laat op gang gekomen. Toen de zomervakantie in 2008 er was hadden we zoiets van: “Shit, we gaan alweer bijna de studio in!’ Dus toen hebben we een tourtje gedaan in Europa, en overal werd goed op gereageerd.” Daarna heeft de band minimaal vier keer per week geoefend voor de studiotijd, maar niet alleen dat: “De zaterdag voordat we de studio indoken, speelden we met The Chariot, een van m’n favoriete bands. Toen daar door alle kritische lui goed op onze sound werd gereageerd, hadden we echt het gevoel dat het goed ging komen.”

De band heeft drieëneenhalve week bij Martijn Groeneveld in de studio gezeten, een producer die wel meer Sally platen heeft gedaan. Ze hebben zich helemaal in het zweet gewerkt, maar ze zijn daarbij ook flink geholpen door Groeneveld. Hij heeft niet zozeer z’n stempel op de inhoud gedrukt, maar vooral qua planning. Maar Alfred vind wel dat het taboe eraf moet dat producers geen invloed kunnen hebben op een plaat: “Kijk maar eens naar The Black Album van Metallica. Al die zanglijnen, denk je dat James Hetfield dat ooit heeft kunnen bedenken? No way! Dat was allemaal de invloed van Bob Rock. Maar dat was op die plaat nog prima.”

“De rode draad van de plaat, dat is de kogel die we er door heen geschoten hebben. Het thema van de plaat is ijdelheid, arrogantie. We hadden echt zoiets: ‘Hoe kun je je eigen ijdelheid nou kapot maken?’ De plaat bouwt zich heel erg op, van arrogantie, maar we laten onszelf ook op onze bek gaan hoor.” Vanity is geen concept plaat, maar wel conceptueel. “Het is echt een heel proces geweest.”

De keuze voor Sally Forth was niet moeilijk: “Sally Forth is gewoon een kwaliteitlabel. Dat weet ik vanuit m’n werk voor Kink FM. En als je dan hoort dat ze geïnteresseerd zijn, ja, dat is bijna surrealistisch. Andere belangrijke redenen zijn het familiegevoel, en dat ze een eerlijk label zijn. Ze waren direct duidelijk tegen ons dat we veel zelfs moesten doen. En ik hoop dat mensen ons blijven herinneren als een echte, pure en vooral rauwe band.”

Evenals labelgenoot The Spirit That Guides Us is punkband Refused een grote invloed voor de sound: “De band wat ons betreft is Refused. Ze hebben mijn manier van muziek maken zo beinvloed, dat ik hun de credits moet geven dat ik überhaupt nog muziek maak. The Shape of Punk to Come is wat mij betreft misschien wel de beste plaat ooit gemaakt. Super arrogant, maar zo goed want ze maken alles waar.” Maar ook Silver, Maylene and the Sons of Disaster, Everytime I Die zijn invloeden van de band. “De muzikant die mijzelf het meest heeft beinvloed is Josh Scogin, de screamer van The Chariot en het was echt absurd dat wij voor ze mochten openen vorig jaar.”

Alfred heeft zo ook z’n fanboy momenten: “Ik heb ooit Tom Morello mogen interviewen en toen had ik echt zoiets dat de eerste fotograaf die ik tegenkwam aansprak en zei ‘Je moet mij en Tom nu op de foto zetten!’ Ik heb dezelfde versterker, dezelfde pedaaltjes, hij is echt een heldengitarist.” Andere invloeden voor de band in z’n geheel zijn onder andere Smashing Pumpkins, Deftones, Radiohead en System of a Down. De een wat meer dan de ander. “Tot m’n zestiende wou ik alleen maar Metallica luisteren, en daarna ben ik veel meer ander werk gaan waarderen.”

Het promo-exemplaar van de plaat was helemaal doorboord, ‘Vanity got shot in the eye last night’. Waar komt dat weg? Alfred: “dan kwam onze gitarist ineens mee en de rest van de band zag dit voor zich. We hebben zelfs mailtjes gehad van een jongen van Festivalinfo, die onze persman mailde dat z’n cd kapot was en dat de envelop brandplekken had en hij vroeg of hij wel even een nieuw exemplaar kon krijgen.” Maar hij vond het wel eng om een kogel door de plaat te schieten.

De bandnaam komt van de film The Green Mile, een film die de band heel erg aanspreekt. Ook dit kwam bij de andere gitarist vandaan, want het personage John Coffey is een grote man met een klein hartje. “Zo zijn wij ook”, aldus Alfred. Als afsluiter vraag ik de inmiddels befaamde schoenmatenvraag: “Ik wil eerst weten wat je ermee gaat doen, anders zeg ik het niet. Haha, maar ik heb maat 44.”

Hoi Bobbie, hoe gaat het ermee vandaag? We vallen maar meteen met de deur in huis, waarom geen MINUS.PLUS meer?

Erg lekker. Een nieuw jaar met een berg mooie nieuwe uitdagingen! MINUS.PLUS heeft drie fantastische jaren gehad waarin we mooie shows hebben gespeeld, veel werk hebben verzet en erg veel lol hebben gehad. Helaas zijn we in die drie jaar ook nogal verandert qua ideeën en muzikale smaak. Op een gegeven moment toen wij aan het overleggen waren wat de volgende stap moest zijn voor MINUS.PLUS bleken wij niet meer op dezelfde bladzijde te staan. Onze visies kwamen niet meer overeen. Hierdoor zagen we eigenlijk geen andere optie dan er een punt achter te zetten. Er zijn verder geen ruzies of negatieve gevoelens tegenover elkaar. Het werkte gewoon niet meer. Dit was overigens echt geen makkelijke beslissing. We hebben in die jaren toch aardig wat fans en succes geboekt en dat geef je niet zomaar even op. Maar goed, de boel lopen forceren om door te gaan zou alleen maar hebben geleid tot frustratie en elkaar op de tenen trappen. Daar heeft al helmaal niemand wat aan.

Nu ga jij je samen met een paar andere ex-MINUS.PLUS leden concentreren op The Goup?

The Goup bestaat uit louter bandleden die ook in MINUS.PLUS zaten. Steven op drums, Rene op zang en gitaar en ikzelf neem ditmaal naast de screams ook de basgitaar voor mijn rekening. Wij kenden elkaar al jaren voordat we met The Goup of MINUS.PLUS begonnen waren. The Goup is dan ook zeker geen opvolger van MINUS.PLUS. Het is compleet iets anders. En ook zeker niet ‘the next big thing’ na MINUS.PLUS.

The Goup bestaat al sinds 2003, hoe komt het dat dit project nu pas enige levensvorm krijgt?

Je moet The Goup misschien zien als een soort vakantieliefde. Iets wat we eens in de zoveel tijd doen om de rest achter ons te laten. Toen we met deze band in 2003 begonnen was het idee om een wat meer recht-voor-zijn-raap band te beginnen en om daar gewoon een stel shows mee te spelen met een hoop lol te maken. Ongecompliceerd en zonder grote ambities of plannen. Ten tijde van MINUS.PLUS heeft The Goup dan ook volledig stilgelegen. Maar toen MINUS.PLUS uiteindelijk uit elkaar viel duurde het dan ook niet lang voordat de eerste ideeën voor een The Goup reünie ter sprake kwamen.

The Goup is niet echt makkelijk te Googlen, hebben jullie hier wel rekening mee gehouden?
Ja waarom niet? Ze hadden wel wat meer rekening mogen houden met ons, hahaha… Het is pas sinds kort dat we The Goup ook nieuw leven inblazen op het internet, dus ga er maar vanuit dat binnen een korte tijd we een stuk hoger in de zoekresultaten staan. We hebben een vrij aparte bandnaam, dus dat is in ieder geval al een voordeel!Welke stijl muziek maken jullie, want tot nu toe is het allemaal zeer mysterieus rondom The Goup?
Zie het als een cross-over tussen old skool hardcore en punk maar met een knipoog naar nu. Natuurlijk zullen bepaalde elementen die de sound van MINUS.PLUS maakte ook de kop opsteken bij The Goup. We hebben immers de twee zelfde vocalisten en de typische speelstijl. Maar laat duidelijk zijn dat dit absoluut geen rechtlijnige voortzetting is van wat wij in MINUS.PLUS deden. Is deze mysterieusheid expres, of zijn jullie nog te druk met andere dingen in deze tijd? Toch meer het tweede. We hebben allemaal een brede interesse in muziek en daarom zijn we altijd wel met meerdere dingen tegelijkertijd bezig. Zo is Steven onder andere actief als zanger bij de metalcore band Seven Days Remain en ik zelf ben bezig met een groot project genaamd ‘Viaggiatore Della Vita’. Maar over dit laatstgenoemde blijf ik nog wel even mysterieus doen. Hierover wordt later meer bekend gemaakt!

Invloeden voor The Goup zijn vooral….?
Alles van Bad Religion en NOFX tot bands als Bring Me The Horizon en Bleeding Through. Maar ook oude New York hardcore als Madball en Agnostic Front hebben hun stempel op The Goup gedrukt. Echt van alles wat we over de jaren heen hebben geluisterd. De oplettende luisteraar kan zelf invloeden ontdekken van oude nu-metal groepen zoals KoRn en Coal Chamber.

Staan er al wat shows op de planning voor de komende tijd?
Zeer zeker. Doordat we in het verleden een redelijke naam hadden gemaakt met MINUS.PLUS was het voor ons mogelijk om in een korte tijd een reeks shows te boeken met The Goup. Zo staan wij op 19 maart voor het eerst weer op de planken bij de N201 in Aalsmeer, 3 april met de Dutchscene tour in de Stédsj in Barneveld en natuurlijk op ROARFest in de Winston, Amsterdam op 26 maart samen met Bound In Blood, John Coffey en Noyalty!

Wanneer kunnen we een demo, EP of in ieder geval wat nummers op een schijfje verwachten?
Nou dat ‘schijfje’ dat weet ik zo net nog niet. Wellicht maken we wat opnames. Mocht dit zo zijn dan zullen we deze net als bij MINUS.PLUS echter gewoon gratis het internet opgooien. The Goup heeft maar één missie en dat is zo veel mogelijk live spelen en dat gaat nou eenmaal makkelijker met een stel opgenomen tracks. We houden alles fresh, spontaan, en plannen niet te ver vooruit met deze band, dus zorg dat je er bij bent voordat het te laat is!

Wat willen jullie de mensen live gaan brengen?
Energie, plezier, entertainment en verder weinig poespas. Gewoon drie gasten die lol hebben op het podium en een party bouwen. Met MINUS.PLUS kregen we nog wel eens het verwijt dat wij niet ‘hardcore’ waren omdat we de kleinere podia in Nederland noodgedwongen moesten overslaan vanwege de grote bezetting van de band en spullen er omheen. Dit kunnen we met The Goup ruimschoots goed maken en rocken we iedere boerenschuur in Nederland!

Bekijk- binnenkort kun je hier misschien ook wat beluisteren, The Goup op Hyves.

Plek: Winston Kingdom
Datum: Vrijdag 26 maart 2010
Prijs: 5 euro

Tijdschema;
19.00 deur open
19.30-20.00 Bound in Blood
20.15-20.45 The Goup
21.00-21.30 Noyalty
21.45-22.30 John Coffey

John Coffey
Heb je wel eens iets moois gemaakt?
En het daarna kapotgeschoten?

JOHN COFFEY heeft in een verlaten fabriek in Utrecht en in tourbussen door heel Europa gewerkt aan zijn debuutplaat. Gitaren die tot diep in de nacht door een grote fabriekshal schallen, waarna ‘s ochtends het geluid van drums weerkaatst wordt door de metalen constructie. Zweet van intense optredens dat zich op reis in een tourbus door Oost-Europa in het hout van de gitaren nestelt.

Vijf bandleden hebben een trainingskamp ondergaan waar Rocky Balboa nog wat van kan leren, met een resultaat dat inslaat als een kogel. Catchy zanglijnen worden kapot geschoten door genadeloos gitaargeweld. Een ongehoorde vorm van rock ‘n roll waarbij de band nietsvermoedende luisteraars in spanning laat en op elk moment in een song de trekker over kan halen. Een plaat met een kogel er dwars doorheen. Kapotgeschoten ijdelheid: Vanity.
MySpace-pagina: http://www.myspace.com/johncoffeymusic

Noyalty
Vijf jaar geleden ergens tegen de herfstmaanden aan, maakt Noyalty een naam voor zichzelf binnen het brede veld van punk, emo en hardcore. En nog altijd timmeren ze hard aan de weg, binnenkort komen ze met “The Seas Have No Roads” en deden hiervoor een nummer met Geert van der Velde (ex-Shai Hulud/The Black Atlantic). Het Brabantse zestal stond eerder al op festivals als Cilinder Festival, Jera on Air en Mugfest en deden optredens met Death Before Dishonor, This Is Hell, Aiden en The Blackout. Meerdere keren wisten ze te bewijzen garant te staan voor een energieke show!
MySpace-pagina: http://www.myspace.com/noyalty


The Goup
Wie goed rondkeek en zijn oren openhield, had al gehoord van MINUS.PLUS. De Noord-Hollandse band bood de opvulling van een gat in de Nederlandse muziekscène en wist het te schoppen tot voorprogramma van o.a. Aiden en This Is Menace Helaas kwam er al snel een einde aan avontuur, maar als pleister op de wond komt er The Goup. De band bestaat uit de drie overgebleven MINUS.PLUS-leden: Rene (zanger/gitarist), Steven (drummer) en Bobbie (screams). Muziek is er nog niet, maar de verwachtingen zijn meer dan hoog gespannen!
MySpace-pagina: http://www.myspace.com/thegoupmusic
MINUS.PLUS MySpace-pagina: http://www.myspace.com/minusplusmusic


Bound In Blood
De band Bound in Blood weet het pittoreske Boskoop weer op de kaart te zetten! Het viertal speelt hardcore op de oldschool manier met punk- en metalinvloeden, waardoor een afwisselende sound wordt neergezet. Kort gezegd: maakt je klaar voor snelle oldschool riffs die worden afgewisseld met logge moshparts! Dat ze kunnen feesten bewezen ze reeds op festivals als Making Moshkings, War On The Dancefloor en Corefest.
MySpace-pagina: http://www.myspace.com/boundinbloodnl

Winston Kingdom
De Amsterdamse Winston Kingdom is hét gebouw voor underground rock, punk en indie acts, alswel voor electro, indie-dance en drum n bass in de latere uurtjes. Dit alles in het hart van de Red Light District, waar het altijd druk is met locals en toeristen die de straat in- en uitlopen. In het verleden stonden o.a. Across Five Aprils, Jeniferever, Jaya The Cat, The Butterfly Effect, These Arms Are Snakes, Kid Down en Backfire! reeds in de Amsterdamse nachtclub en muziekzaal. Zie hier (http://www.winston.nl/about/directions) een routebeschrijving.

Geef op Last.FM en je Agendainfo aan dat je naar ROARFest komt!

Hoi Daniel, hoe gaat het ermee vandaag?

Prima, beetje verstopte neus, geen slaap gehad vannacht, en chaos door de tyfuszooi op mijn kamer, maar verder is alles a -ok.

Toen Jochem ( andere zanger ) de band verliet, is er toen enige twijfel geweest om door te gaan met Noyalty?

Ik zal proberen het Jochem verhaal eens duidelijk te vertellen. Jochem besloot na de opnames van onze nieuwe plaat een half jaar naar Australië te vertrekken, om daar wat te gaan backpacken. Wij hadden hier natuurlijk als band wel wat problemen mee, want als een band toen met twee zangers, kan je niet een cd uitbrengen en vervolgens de gehele cleane lijnen van de plaat niet waarmaken. Toen hebben we besloten dat het het beste was om een half jaar gewoon te stoppen, muziek te blijven schrijven, en hopen dat iedereen ons na een half jaar niet vergeten zou zijn. Na dat halve jaar hebben we dus alsnog een paar keer zonder Jochem opgetreden, omdat hij zijn reis had verlengt, en we het lullig vonden voor de promotors om te cancellen. Nadat Jochem terug was, hebben we een aantal shows gedaan met hem (The Blackout, Bane, Aiden), maar we voelden de klik niet meer. De tijd in Australië had Jochem veranderd, en hij wist dat zelf ook wel. Toen zijn we onze eigen wegen ingeslagen, en hebben we Noyalty gewoon doorgezet. Er is nooit twijfel geweest om te stoppen, omdat we het veel te gaaf vinden om muziek te maken, en met elkaar te hangen

Waarom geen andere naam en vast blijven houden aan de bandnaam Noyalty?

Omdat de muziek nog precies hetzelfde is. Het is nog steeds een belachelijke bandnaam, maar het past. We zijn niet van stijl veranderd, en zijn gewoon nog steeds dezelfde gasten. We zagen er geen reden voor om onze naam te veranderen, en “opnieuw” te beginnen, als we toch van plan waren dezelfde punk/metal/hardcore te maken. Als er daadwerkelijk een wisseling van stijl was geweest, hadden we waarschijnlijk onze naam wel veranderd ja.

Is de nieuwe sound vanzelf ontstaan, of hebben jullie hier lang en bewust over nagedacht?

Nieuwe sound? Als wij de nummers luisteren, horen we precies dezelfde soort riffs, tempowisselingen en vibe die we hadden met het opnemen van Between The Broken. Misschien omdat er geen pure cleane zang meer bijzit, klinkt het bij sommige mensen anders, maar muzikaal is het nog steeds dezelfde formule. Melodische punkriffs, af en toe een “moderne hardcore” breakdown, met wat technische, meer metal elementen erin. De zanglijnen op de nieuwe plaat zijn er genoeg, maar ik heb ervoor gekozen om Jochem niet te imiteren, en mijn eigen zangstijl te vinden. Ik zocht iets tussen NOFX en Good Riddance in, met een randje. Ik hoop dat het gelukt is, haha.

Noyalty schrijft zijn muziek altijd voordat er ook maar een zanglijn of woordje tekst geschreven is. Pas als de muziek klaar is, komen de zanglijnen en de teksten pas in zicht. Zo hebben we altijd gewerkt, en zullen altijd zo werken. Zo werkt het voor ons. Ik denk als je een nieuwe sound erin hoort, hoor je indirect waarschijnlijk wat nieuwe invloeden en een meer volwassen totaalgeluid, maar zelf vinden we het nog steeds dezelfde muziek.

Wordt de rest van de band niet een beetje moe van al dat reizen rond de wereld? Eerst Jochem en nu jullie gitarist Joris.

Chagrijnig? Ja. Moe? Ik weet niet. Iedereen wil het maximale uit zijn leven halen, en Joris is nu eindelijk na een lange tijd studeren klaar met zijn bachelor. Hij en zijn vriendin wilden al heel lang een lange reis maken, en dit jaar was erg geschikt qua prijzen etc. Natuurlijk erg jammer dat hij net een nieuwe cd heeft opgenomen, maar dat is zijn keuze. We hebben op het moment een ideale vervanger, dus balen doen we niet. Jasper ( Wasted Bullet ) is een geweldige toevoeging aan de club, en zorgt ervoor dat we Joris geen seconde missen op het podium.

De nieuwe EP is al opgenomen, waarom nog niet uitgebracht?

Omdat we labels de kans wilden geven om een totaalproduct te horen. Labels brengen niet zomaar iets uit, en het leek ons een goed plan om pas bij labels aan te kloppen met het uiteindelijke product. Zo gaat het proces een stuk sneller, en kunnen we muzikaal en productioneel alle touwtjes in eigen handen houden.

In deze crisistijd voor muziek en platenmaatschappijen leek het ons niet zo’n geweldig idee om constant maar van die demo’s op te nemen, te sturen naar duizend labels die toch al honderd keer per dag dezelfde onzin moeten horen, en te bidden of ze zo gek waren om tijd/geld/moeite in ons te steken.

We hebben de plaat compleet zelf gefinancierd, waardoor we nu als band zijnde compleet platzak zijn + een aardige schuld hebben opgelopen. Ook hebben we het geluk gehad om weer te mogen werken met Dirk Miers (drums en gitaren), en onze nieuwe vriend Arno Krabman (zang/bas/mixen). De mastering is gedaan door Alan Douches.

Kun je ons al een richtlijn geven van een releasedatum?

Het uitbrengen van de plaat is een heel proces, en ik hoop dat we rond begin / midden april de cd fysiek kunnen uitbrengen.

Welk label heeft jullie voorkeur? Met wie zijn jullie in gesprek?

Hier mag ik voorlopig nog niets officieels over zeggen. We zijn op het moment in gesprek met een geweldig label waar ik al jaren respect voor heb. Zodra er meer bekend is, lees je dat op onze MySpace/Twitter/Hyves/Facebook.

Waarom krijgt het de naam van een EP terwijl er tien nummers opkomen?

Omdat we aanvankelijk eigenlijk dachten dat we minder nummers gingen opnemen, en dat ze minder lang gingen duren. De nieuwe MySpace staat al een tijdje online, en we hadden aangegeven dat we een EP gingen opnemen tijdens de design van de layout. Uiteindelijk is het toch een full length geworden, 23 minuten musica. Vandaar.

12 februari Kings Of Schrobbeler in de Altstadt, kun je wat meer vertellen over dit zij-project?

Het was begonnen als een idee wat we hier in Eindhoven al jaren wouden uitvoeren met een stel muzikanten uit de kroeg. Punk/hardcore covers van Brabantse en Hollandse toppers. Dit is meestal dronkenmanspraat, met geweldige innovatieve ideeën, maar de volgende ochtend ga je gewoon verder en weet je er eigenlijk niets meer van. Toen hebben ik en Sascha besloten om het idee voor de gein eens te realiseren, en hebben we gekozen om Gerard Joling te verbasteren, en dit beviel ons wel. Gelijk kregen we goede reacties van vrienden en verdwaalde MySpace lurkers, en hebben we een aantal extra tracks gemaakt (Anton Aus Tirol, Bestel Mar, Mooi Man… dat soort dingen). Mensen vinden het leuk, wij vinden het tof om te maken, dus waarom niet? We wouden er eigenlijk een gehele nieuwe band omheen zoeken, maar het was gemakkelijker om het gewoon met Noyalty te doen

Kunnen we elk jaar een paar carnavalsshows verwachten van Kings Of Schrobbeler?
Op dit moment zeg ik volmondig ja, omdat Kings Of Schrobbeler beter verdient als Noyalty haha. Maar we zullen zien waar het schip strand, we vinden het leuk om te doen, en zolang dat is, zie ik geen reden om te stoppen.

De vergelijking met BoySetsFire krijg ik steeds vaker te horen, welk raakvlak met BoySetsFire heeft Noyalty volgens jou?

BoySetsFire is al vanaf dag één een grote invloed geweest op Noyalty. Vooral Tomorrow Come Today en After The Eulogy zijn platen waar we ook tijdens het opnemen van onze eerste demo veel naar geluisterd hebben (zowel muzikaal als productioneel). De manier waarop BoySetsFire bij ons doorklinkt, zijn waarschijnlijk de drumpartijen en het verschil met het cleane en de schreeuw zang.

Welke grote invloeden heeft Noyalty op dit moment, welke te horen zijn op de nieuwe EP?

De nieuwe plaat heeft net zoals de vorige plaat van alles wat. Persoonlijk hoor ik in deze plaat ietwat meer invloeden vanuit de nieuwe lichting hardcore. Denk aan Comeback Kid, This Is Hell, Ruiner, Have Heart, dat soort spul. We hebben de laatste twee jaar veel verschillende soorten muziek geluisterd, van Slayer tot John Mayer, A Day To Remember tot Coldplay. We sluiten niets uit, we zijn nooit op zoek geweest naar die ene stijl die we altijd kunnen toepassen. We maken de tracks zoals we op dat moment zijn en iets voelen, we streven geen hits of wat dan ook. Ieder nummer op de nieuwe plaat heeft zijn eigen karakter, en zijn eigen invloeden.

Wat ik nog even wil vermelden: Op deze plaat hebben we ook het ontzettende geluk gehad dat Geert van de Velde (ex-Shai Hulud) wat guestvocals heeft gedaan op de titeltrack “The Seas Have No Roads”. Dit is in mijn ogen een van de beste vocalisten ooit, en ben nog steeds euforisch over het feit dat hij wat zinnen heeft ingezongen voor onze nieuwe cd. Schroom je niet om even zijn nieuwe project “The Black Atlantic” te beluisteren, erg de moeite waard.

Shows krijgen schijnt voor Noyalty geen probleem meer te zijn?

In dat opzicht heeft Noyalty altijd wel redelijk mazzel gehad. We zijn zelf geen grote liefhebbers van constant zalen mailen, om daar vervolgens minimale reacties op krijgen. Je wilt gevraagd worden voor een optreden, omdat je een toffe live band bent, en je wat te bieden hebt aan het publiek. We hebben nu zo’n 180 shows gespeeld in de vier jaar dat we bestaan, wat ik een heel net aantal vind. Alleen maar respect voor bands als Antillectual die echt nooit stoppen met optreden en optredens regelen. Ik zou willen dat we die magische krachten hadden

Wat zijn de plannen voor van de zomer? Mini tour?

Tot nu toe niets concreets, we willen wachten tot de cd uit is, en dan kijken we daarna wat we precies gaan doen. Het opzetten van een DIY tour kost veel tijd en moeite, en je moet met de juiste bands op tour gaan, anders speel je in de zomer voor vijf betalende bezoekers per show. (ik spreek uit ervaring)

Hoe is het om met inspiratiebronnen zoals Death By Stereo, H2O en andere op het podium te staan?

Dat zijn toch een van de momenten waar je het voor doet. Spelen met je helden, wat een gevoel. Meestal kom je er daarna achter dat het ook gewoon normale gasten zijn, die van muziek houden, en hun best doen voor het publiek. Ik voel me gezegend dat ik al zoveel mooie dingen hebben mee kunnen maken, en zoveel interessante en integere mensen heb mogen ontmoeten.

Wordt er backstage veel gepraat met de andere bands of vooral bier gezopen en de band gekeken?

Ligt eraan met welk gezelschap je bent. Als ik oude vrienden (bands) van me weer zie, dan blijf ik natuurlijk even backstage om wat bij te praten, maar meestal probeer ik alle bands van die avond wel te kijken. Ik hou ervan om verrast te worden door een lokaal of nieuw iets. Wel met een biertje in mijn hand, daar niet van.

Al last van groupies die handtekeningen en foto’s willen?

Vroeger wel, tegenwoordig niet meer haha! We zijn nu al een tijdje in het circuit, en we hebben ervoor gekozen om onszelf minder te begeven in de emocore scene. En dit zijn voornamelijk de mensen die je handtekeningen willen, en foto’s met je willen maken. Ik spreek liever na de show met wat muziekliefhebbers over de show, over welke bands hun gaaf vinden, en welke platen hun mij kunnen aanraden en andersom. En dan kunnen we gaan zuipen.