Woensdag 11 mei vertrekt de band van vliegveld Charleroi naar Boekarest. De instrumenten zijn al een aantal dagen geleden getransporteerd naar Roemenië. Aangekomen in Boekarest is het een uur later dan in Nederland. Ondanks dat gaat iedereen de stad verkennen en belanden we in een bar in het centrum. De dag erna is het al tijd voor het eerste optreden. Deze zal plaatsvinden in de Fender Guitar Shop. Via Facebook hebben veel mensen aangegeven dat ze bij dit event aanwezig zullen zijn. Lambshade is nog helemaal niet bekend in Roemenië. Wel hebben ze de afgelopen weken veel aandacht gehad op een radiostation in Roemenië door middel van een jingle. De optredens werden aangekondigd en een geluidsfragment was te horen. De bandleden hebben een goede deal gesloten met de Guitar Shop, want ze mogen zelf gitaren uitkiezen waar ze op spelen vanavond. Gitarist Yannick kiest de duurste gitaar uit de winkel. Langzaamaan druppelen er nieuwsgierige bezoekers binnen. Er worden stoeltjes klaargezet voor het publiek en vijf minuten voor aanvang zijn alle stoelen bezet. De band doet vandaag een akoestisch optreden bestaande uit eigen nummers en een cover van Pearl Jam en Snow Patrol.  het optreden verloopt voorspoedig. Het geluid in de winkel is boven verwachting goed en het publiek biedt een luisterend oor. Erg fijn, want hoe vaak gebeurt het niet dat mensen door optredens heen praten. Er worden zelfs al mensen gespot met een Lambshade shirt aan en na afloop worden er cd’s verkocht en gesigneerd. Optreden nummer één is achter de rug. Morgen gaat de band knallen, want dan volgt het optreden waar ze alles kunnen geven. Geen akoestische gitaren, maar keiharde riffs en herrie.

Lambshade

Op vrijdag gaat de wekker al vrij vroeg, want er staat een excursie op de planning. Als je in een land als Roemenië bent moet je ook een beetje cultuur meepikken. We krijgen o.a. de militaire academie te zien en een museum op het terrein waar de president verblijft. Het is allemaal heel streng; je moet zelfs je ID/paspoort afgeven en je moet door een scan voor je het terrein mag betreden. We krijgen kamers in een paleis te zien en we krijgen veel informatie over de geschiedenis van het land en het paleis. Vervolgens gaan we naar het Parlementsgebouw, het bijna grootste gebouw ter wereld (het Pentagon is groter). We krijgen een rondleiding door verschillende kamers en na afloop blijkt dat we maar 5% van het gebouw hebben gezien. Het zou weken duren om het hele gebouw te zien. Er gaan zelfs geruchten dat er geheime gangen zijn die naar het vliegveld leiden. Na dit stukje cultuur kunnen de bandleden zich opladen voor de eerste grote gig van vanavond. Deze vindt plaats in Club Fabrica. Gisteren hebben we in deze club een Alice In Chains coverband gezien en het was erg druk, nu maar hopen dat de mensen vandaag ook in grote getale naar Lambshade komen.

Lambshade

Het voorprogramma wordt verzorgd door de Roemeense band Les Elephants Bizarres. Bijzonder dat Lambshade vandaag de hoofdact is, want je zou eerder verwachten dat het andersom zou zijn. Les Elephants Bizarres heeft veel naamsbekendheid in eigen land en Lambshade niet. Les Elephants Bizarres maakt vrolijke muziek met aanstekelijke en dansbare refreintjes. Je zou ze de Go Back To The Zoo van Roemenië kunnen noemen. De zang is wel een beetje nasaal en de articulatie in het Engels is niet altijd even goed. De toetsenist heeft sloffen aan van The Simpsons en de bassist draagt een iets te kort broekje. Een beetje vreemd, maar wel lekker. De muziek dan, want dit zal niet misstaan op bijvoorbeeld Eurosonic.

In Roemenië zijn de tijden voor optredens verschillend dan in Nederland. Wanneer de deuren sluiten in Nederland, gaan de deuren juist open in Roemenië. Lambshade start om half een met hun optreden en het gaat er direct hard aan toe met opener ‘Self Inflicted’. Het publiek is meteen erg enthousiast; springen, klappen, dansen etc. De band hoeft er niet eens om te vragen, dus dat motiveert uiteraard. ‘s Middags bij de excursie heeft zanger Aaron een aantal zinnen geleerd in het Roemeens en deze doen het erg goed bij het publiek. Naast de stevige rocknummers passeren er ook rustige nummers de revue zoals het serieuze ‘A Change Of Season’, over een vriend van de band die ernstig ziek was. Ook vandaag kiest de band weer voor een cover, namelijk ‘Better Man’ van Pearl Jam. Voor het publiek is het leuk om iets herkenbaar te horen in de set, want de eigen geschreven nummers van Lambshade zijn nog vrij onbekend. Ook dit optreden verloopt vlekkeloos en de band mag blij zijn met het publiek. In Nederland kijken de mensen vaak de kat uit de boom bij onbekende bands, hier wordt van begin af aan met vol enthousiasme meegedaan.

De dag erna meldt de band zich al rond drie uur bij Atelierul De Productie voor de soundcheck. Dit is de locatie waar vanavond de laatste gig in Roemenië plaatsvindt voor de band. Dit keer is het geen club, maar een kunstruimte. Verschillende mensen hebben er vanavond een expositie. Zo is er o.a. een expositie te zien over rocksterren. Rond half elf begint de band The Mono Jacks aan hun set. Deze band maakt mainstream muziek en zou zo op de Nederlandse radio gedraaid kunnen worden. Invloeden van Kings Of Leon en Placebo zijn te horen en de Engelse uitspraak is beter dan bij de band van gister. Na verloop van tijd wordt de set saai, want de muziek lijkt erg op elkaar. Het Roemeense publiek is het hiermee eens en verzamelt zich achterin de zaal of bij de bar. Rond half twaalf is het dan eindelijk tijd voor Lambshade. Het gezelschap speelt een nieuw titelloos nummer, dat in Roemenië is ‘verwekt’. Er moet nog gesleuteld worden aan het nummer, want het refrein heeft veel weg van het refrein van een ander Lambshade nummer. Ook is de set anders dan de set in Fabrica. Zo doet de band vandaag wel ‘The Genius’, een zeer pakkend nummer met een aanstekelijk refrein. Ook hier treffen ze het weer met het publiek. Terwijl er kunstenaars op grote schermen live tekenen, speelt de band een overtuigende set. Na afloop willen er fans op de foto en wordt er tot in de late uurtjes gefeest. Zo doet de band goede contacten op, wat nog eens positief kan zijn voor de toekomst.

Het zit erop. Na drie succesvolle optredens vliegt de band op maandag 16 mei weer terug naar België. De band heeft veel geleerd van de tour en hoopt op meer internationale tournees. Voorlopig eerst storten op de Nederlandse markt.

Lambshade

Meer foto’s van de tour zijn te vinden op het Lambshade Flickr account

01. Liam Wilson en Jeff Tuttle van The Dillinger Escape Plan:
Liam: “Ten and a half, US!” Jeff: “I’m a ten. But my penis is not, if that’s what you getting at. My penis is way bigger.”

02. Riley Breckenridge van Thrice:
“My shoesize is nine. I have small feet, but it’s allright because nine is the sample size. So anytime we have like a connection with a shoecompany I can have weird shoes that never made it to production.”

03. Paul Wolinski van 65daysofstatic
“My shoesize? Well, believe it or not, 8’s, 9’s and 10’s…I have a really hard to find type of feet. I just keep changing sizes I guess!”

04. Kim Janssen en Geert ten Velde van The Black Atlantic:
Kim: “Ik denk dat mijn Nederlandse maat 43 is ofzo?” Geert “Staat dat er op ofzo? 41…Misschien nog kleiner…” Kim: “Ik heb maat 44, dat is een Amerikaanse 11.” Geert: “Wat is een size…eight and a half?” Kim: “Acht en een half.” Geert: “Ik heb 40 half.”

05. Carsten Brunsfeld en Art van Triest van John Coffey:
Ik wil m’n interview afsluiten met de schoenmaatvraag, maar schijnbaar is deze inmiddels echt berucht. Carsten haakt namelijk op me in: “Je wilt onze schoenmaat weten of niet? Die van mij is maat 44.” Art: “Ik heb 42-43.”

Natuurlijk zijn dit niet de enige interviews van het afgelopen jaar en uiteraard ben ik niet de enige interviewer van deze site. Zo spraken wij van ROAR E-zine onder andere ook met Alter Bridge, And So I Watch You From Afar, Baroness, Between The Buried And Me, Blessthefall, Borgaard, Deftones, Dikke Dennis, Groove Armada, Isbells, Justin Nozuka, Mastodon, Kees de Koning, Pulled Apart By Horses, Sleepy Sun, The Hundred In The Hands en Unchained Breathing.

Natuurlijk is het niet leuk voor organisators en bezoekers dat alles duurder wordt, dat vindt niemand leuk. Dat er overal bezuinigd moet worden is het resultaat van jaren wanbeleid. Het verwonderlijke vind ik dan dat er bij prijsstijgingen op andere gebieden in de cultuursector geen ‘Schreeuw om …. (vul in)’ is geweest. Denk eens aan de drankprijzen die met de komst van de euro bijna verdubbeld zijn. Denk aan het bedrag dat je betaalt om je jas op te hangen bij veel zalen (1,50, reken eens uit wat dat oplevert als er 1000 mensen zijn die hun jas ophangen). Denk aan grote festivals die hun prijzen de laatste jaren exorbitant verhogen, veel meer dan de inflatie. De mooiste is nog wel de servicekosten op je kaartje, die je zogenaamd betaalt voor de handeling om aan je kaartje te komen. Waarom is die handeling bij een kaartje van 50 euro duurder dan bij een kaartje van 10 euro? Was er ook om cultuur geschreeuwd als GroenLinks, immer populair bij cultuurliefhebbers, met dit voorstel was gekomen? Is het normaal dat je voor een band die net één hitje op de radio heeft gehad ruim 30 euro moet neertellen in een grote zaal? Waarom schreeuwen we om al deze andere onverklaarbare prijsstijgingen binnen de cultuursector niet? En als we dan allemaal echt zoveel om cultuur geven, waarom willen we dan ineens geen kaartjes meer kopen als er 19% btw betaald moet worden, daarmee injecteer je de cultuursector dan toch juist zodat de boel niet helemaal ten onder gaat?

Zanger Casper Starreveld zegt hierover: “John Davis stelt je een paar vragen en je bent meteen op je gemak. Heel vreemd. Maar als je hem dan aan het werk ziet (hij zit soms wel zes nummers tegelijk te masteren) dat is dan zo raar om te zien. En na een tijdje komt hij terug met een album en dat klinkt dan gewoon heel erg goed”’De cd opent verrassend met een stukje acapella zang. Bij ‘ When It All Falls Down’ en ‘ I Was Too Scared’  lijkt het bij de eerste keer luisteren alsof het een ‘dieseltje’ is. Het duurt even voordat de energie, die de band juist zo kenmerkt tijdens hun live optredens, erin komt. De single ‘Youth’ is een catchy nummer, wat tegelijk ook een beetje het keerpunt in de cd is. Vanaf dat moment hebben de nummers lekker de vaart erin en komen vooral de baspartijen van Jan Haker en drumpartijen Niles Vandenberg beter tot hun recht. Vooral op ‘Waiting For A Sign’ en ‘Franklin Exists’ is dit goed te horen.

Vooral nadat de cd een aantal maal geluisterd is, wordt het meer herkenbaar. Voor een debuut-cd is het zeer zeker verdienstelijk en is het duidelijk een opstap naar een volgend niveau.  De cd bleef ook voor de media niet verborgen. 3FM benoemde hen dan ook meteen als Serious Talent. Een titel waardoor je als band toch meteen in een rijtje met onder andere Destine, Go Back To The Zoo en Caro Emerald wordt gezet.

Na de release van Borders is het toch een rustige zomer gebleven voor Kensington. Het festival Polderpop in het Gelderse Leuth is dan ook weer het eerste optreden van Casper Starreveld (zang, gitaar), Eloi Youssef (zang, gitaar), Niles Vandenberg (drums) en Jan Haker (bas) sinds enige tijd. Bij aankomst geven ze aan er zin in te hebben vandaag.

Omdat in de kleedkamer verder niets te beleven valt, blijft de band buiten hangen en wachten tot Krach klaar is met hun optreden zodat ze de instrumenten op het podium kunnen zetten.  De bus wordt ondertussen leeg geladen en instrumenten klaar gezet zodat ze direct het podium op kunnen wanneer de tijd daar is.

Na de gebruikelijke opbouw en soundcheck gaan de heren van start met hun set.  De eerste twee nummers zijn meteen raak: ‘Waiting For A Sign’ en ‘Franklin Exists’. Het gaat ook meteen helemaal los op het podium. Het publiek daarentegen is wat tam. Niet dat dit aan Kensington ligt, want de bands hiervoor hadden hier ook mee van doen. Tussen podium en de eerste rij bezoekers is een behoorlijke ruimte. Ook Casper vraagt de mensen naar voren te komen, maar helaas gebeurt dit niet. Dit geeft een beetje een apart effect. Casper en Eloi die met hun tweeën hun absolute best staan te doen, maar het publiek dat wel reageert, maar toch afstandelijk blijft. Toch wordt het een show die spettert. Bij het laatste nummer ‘I Was Too Scared’ gaat de band helemaal los en gooit alles wat ze nog aan energie hebben, eruit.

Na afloop is de band dan ook meer dan tevreden. Vooral omdat het weer de eerste show sinds een aantal weken is en er maar één keer gerepeteerd is. Achter het podium is, zodra alle instrumenten weer in de bus opgeborgen zijn, onder het eten even tijd om op adem te komen en een kort gesprek met een aantal bandleden te voeren.

Op de vraag welke muzikant belangrijk voor hen is geweest, zowel in hun jeugd als tegenwoordig, geeft Eloi aan dat dit Kurt Cobain is, terwijl Casper Tom DeLonge (Blink 182) als inspiratie bron aangeeft. Beide op hun eigen manier: “Tom DeLonge omdat je ziet dat je zonder echt talentvol te zijn, maar een flinke portie doorzettingsvermogen bezit, toch heel ver kunt komen (waarbij hij snel vermeld dat hij  niet hiermee bedoeld zelf niet talentvol te zijn). Kurt Cobain daarentegen is als inspirator belangrijk omdat hij behalve heel erg talentvol was, ook met pure muziek die je wilt maken en het op het goeie moment doet, heel erg succesvol kunt zijn.”

Alle vier de bandleden zijn fulltime Kensington-muzikant. Nadat ze de middelbare school hebben afgemaakt, zijn ze direct vol voor de band ‘gegaan’. Bassist Jan heeft nog heel eventjes parttime filosofie gestudeerd, maar besloot dat niets het succes van Kensington in de weg mocht staan en is daar dan ook mee gestopt.

Gelukkig hebben ze ondanks de drukke werkzaamheden, wel nog de tijd om zo af en toe hun ‘mind setting’ te verzetten door feestjes te bezoeken of uit te gaan. Niet alleen omdat ze het zelf leuk vinden, maar toch ook om aan een stukje pr te werken door mensen aan te sporen naar een concert te komen of de cd te kopen.

Omdat conditie een belangrijk punt is als je op het podium staat speelt Casper regelmatig een potje voetbal. Eloi merkte dat zijn conditie helemaal achteruit ging en ging daarom iedere ochtend even sporten. Ook om op het podium gefocust te blijven en alles te kunnen geven. Casper merkt nog op dat: “je echt makkelijker kunt zingen als je een goeie conditie hebt.”

De komende tijd wordt een drukke periode voor Kensington. Doordat ze 3FM Serious Talent zijn en een cd hebben uitgebracht, is hun tijd gevuld met meetings, fotoshoots, interviews etc. en wordt de cd Borders flink gepromoot. Daarna gaan ze vanaf half oktober met MakeBelieve op clubtour en hebben ze daarnaast nog een hoop eigen shows.

Tot slot kregen de bandleden nog de vraag voorgelegd wat ze op dit moment het meeste luisteren op hun iPod. Jan is erg bezig met PJ Harvey, Casper luistert veel Two Doors Cinema Club en Bombay Bicycle Club. Eloi zijn intresse ligt momenteel bij Tokyo Police Club en luistert veel naar Isbells.

Niles geeft nog even aan dat ze hopen tussen nu en over een jaar of vijf in ieder geval een tweede plaat te hebben uitgebracht, op Pinkpop te hebben gestaan en een gevestigde naam zijn in deze industrie. ‘De goal is om een wereldwijd toerende band te worden!’

Setlist tijdens Polderpop (Leuth):

Waiting For A Sign
Franklin Exits
The Heart Of It
Safe
What’s Gotten Into Us?
Not As Bright
So Am I
Zeroes
Youth
I Was Too Scared

Kijk bijvoorbeeld naar Underoath, in maart nog in de Melkweg, en As I Lay Dying, die onlangs met The Powerless Rise aan kwam zetten. Twee christelijke metalbands die alletwee een boodschap in de muziek hebben, maar die hun fans absoluut niet lastig vallen. Sommigen noemen zelfs A Plea For Purging een christelijke band, al was dat niet te merken tijdens Drachten Deathcore Fest. De positieve teksten van Killswitch Engage, die uiteraard ook op hun nieuwste selftitled release staan, worden regelmatig geïnterpreteerd als christelijk. Zelfs de grootste band van deze aardkloot, U2, schijnt z’n roots in het geloof te hebben, al preekt frontman Bono minder vaak als voorheen, dit was ook al te lezen in onze review van hun nieuwste dvd, 360° at The Rose Bowl.

P.O.D. was in vlak na de release van Satellite 2001 de populairste alternatieve christelijke band, maar de scene is alleen maar gegroeid. Dit is te zien als we twee bands van naam vergelijken: August Burns Red, onlangs nog als support-act van Lamb of God in de Melkweg, en Switchfoot. Waar Constellations hard en moshbaar is, is Hello Hurricane een prachtige combinatie van pop en rock. Een aantal up and coming bands in de scene kwamen onlangs met hun nieuwe plaat. Oh Sleeper en Blessthefall, respectievelijk in de vorm van Son of the Morning en Witness, deden dat dit jaar en Before There Was Rosalyn kwam vorig jaar met The Fuhrer, An Ellegory of a History of Deception.

Je kan ‘christian rock’ best wel een rage noemen, er zijn zelfs niet christenen verzot op bands uit de scene en stiekem doen wij ook wel een klein beetje mee met de rage. Zo waren we vorig jaar bij de donderdag, vrijdag en zaterdag van Flevo Festival en deden we dit jaar Peacedog aan. Ook waren er diverse interviews te lezen met christelijke bands, wat te denken van The Devil Wears Prada, Maylene and the Sons of Disaster en het Nederlandse The Spirit That Guides Us. Ook dit jaar zijn we weer op Flevo Festival, waar onder andere John Coffey, Kim Janssen, Borgaard en The Black Atlantic te vinden zijn. Check snel de preview!

Viaggiatore della Vita. Een verhaal dat niet van jou is, en ook niet van mij. Een verhaal waar iedereen een stukje van leeft, maar nooit helemaal zal bezitten. Een verhaal over dromen en mogelijkheden. Een reis door het leven. Laat je meevoeren met de reis van Viaggiatore. Zie, hoor, voel en beleef de wereld die tot leven wordt gebracht door verschillende vertellers vanuit hun eigen discipline. Wat is jóuw aandeel in dit verhaal? Voeg Viaggiatore toe als vriend op jouw favoriete sociale netwerk en wij nemen je stap voor stap mee in de wereld van deze levensreiziger. Maak Viaggiatore’s wereld ook een beetje die van jou.

Wil je dit project blijven volgen?

Viaggiatore website
Viaggiatore blog
Viaggiatore Hyves
Viaggiatore Twitter
Viaggiatore Facebook

Hoe gaat het tegenwoordig met je? Wat voor werk/studie doe je?

Het gaat prima! Verhuist naar Groningen, gelukkig samenwonend. Tegenwoordig ben ik werkzaam in het onderwijs als ICT’er, wat me goed bevalt. De focus ligt nu wat meer op carrière maken in dit vakgebied. Ondertussen ben ik nog bezig met Dying Flame shows te doen en volgend jaar een nieuwe plaat uit te brengen.

Ben je nog veel met muziek bezig?

Minder met de journalistieke kant maar des te meer met m’n band. Natuurlijk hou ik de muziekscene nog altijd nauwlettend in de gaten door het bijhouden van nieuws websites in de metalscene.

Ga je nog vaak naar concerten?

Helaas niet zovaak meer. M’n werk en m’n huishouden gaan momenteel eventjes voor. Natuurlijk ga ik nog wel naar shows die haast niet mag missen en wanneer ze in de buurt zijn zeker.

Organiseer je soms nog eigen concerten/festivals?

Nee, al zou ik dat nog wel eens weer willen doen.

Krijg je nog altijd demo’s binnen van beginnende bands?

Soms wel, vaak oude bekende die toevallig het oude adres nog in hun bestand hebben.

Lees je nog soms de website ROAR E-Zine nog?

Zo af en toe. Ik blijf de site en de groei ervan altijd in de gaten houden. En natuurlijk eens wat artikelen eruit pikken om te kijken hoe de schrijfstijl zich heeft ontwikkeld.

Kun je je nog altijd identificeren met je kindje?

Eigenlijk niet meer. De dingen zijn zo enorm veranderd de afgelopen jaren. De doelgroep is zo verbreed. Logisch ook, maar voor mij persoonlijk hou ik het toch liever op de scheurende gitaren en logge breakdowns, haha. Ik zou het denk ik ook niet eens meer kunnen.

Mis je specials/onderwerpen die vroegen wel werden besproken?

Goeie vraag… ik zou het eigenlijk niet eens weten, laat staan dat ik me kan herinneren wat voor vage artikelen we destijds schreven. De vraag van Cosmo die hij tijdens interviews vroeg vond ik destijds er goed gevonden. “Wat zit er op moment in je broekzakken?”. Leuke antwoorden kwamen daaruit. Hmm… oh ja, en wellicht interessante columns. Ik lees zelf graag interessante en uitdagende columns.

Krijg je er nog wel eens opmerkingen over de website van vrienden e.d.?

Er wordt nog wel eens gevraagd waarom ik het niet meer doe en dat ze het toch altijd wel tof vonden. Maar voornamelijk waren ze altijd jaloers dat ik op gastenlijsten stond voor shows hehe.

Waarom ben je uiteindelijk gestopt?

De voornaamste redenen waren tijd en motivatie. M’n leven is gigantisch gaan veranderen en ik heb voor mezelf prioriteiten moeten stellen aan dingen. En ROAR E-Zine paste daar niet meer in.

Heb je spijt niet meer betrokken bij ROAR E-Zine te zijn.

Spijt niet. Jammer vind ik het natuurlijk wel. De website besloeg een groot deel van mijn leven. Soms zat ik midden in de nacht nog te werken aan artikelen. Ik heb veel geleerd en veel gedaan in die tijd. En dat heeft alleen maar voordelen gehad.

Schrijf je nog altijd stukken?

Meer teksten dan artikelen. Met schrijven hou ik nooit echt op, haha.

Hoe is de naam ontstaan?

Dat was puur een hersenspinsel. Het past bij de muziek waar de site zich op focuste. Het merendeel van de metalzangers heeft een brute strot en buldert hemel en aarde bij mekaar. Oftwel; een “roar”.

De website gebruikt nog altijd hetzelfde design/logo, hoe is deze ooit ontstaan?

Daarvoor zou je bij de originele designer Sebastiaan Van Den Brink moeten zijn. Hij heeft mij een plezier gedaan door de website te bouwen destijds. Maar Rocky blijft een toonbeeld voor ROAR E-Zine in mijn ogen.

We hebben plannen voor de toekomst met gastrecensies van Leon Verdonkschot en Judith Visser, hoe vind je zulke ontwikkelingen?

Het is een leuk initiatief maar ik ben er niet zeker van of je daarmee ook interessante artikelen krijgt. De review van het laatste Rammstein album vond ik bijvoorbeeld toch erg tegenvallen. Maar het maakt de site nog een stukje interactiever.

ROAR E-Zine probeert veel genres te dekken, terwijl het vroeger meer metal was, doet dit soms een beetje pijn om te zien?

Natuurlijk. Zoals ik al zei over de naam; het had altijd een link met metal. En dat is gaan vervagen. Desondanks is het een logische stap om je core audience te verbreden, maar voor mij persoonlijk voelt het een beetje aan als “selling out”.

Onderscheidt ROAR E-Zine zich op een goede en unieke manier van andere muziekwebsites?

Er zijn veel van dit soort websites en het is altijd moeilijk om je te onderscheiden, net als dat het moeilijk is in de muziekwereld. Het design is uniek genoeg, dat in ieder geval. Dus mijn antwoord? Ja, ik denk van wel.

Nog een laatste quote/opmerking?

The only way is up. Zowel in mijn leven als dat van ROAR E-Zine. Ik blijf altijd goede herinneringen houden aan mijn tijd in Roarezine en zo te zien redt het zich prima zonder zijn “vader”.

Voordat de zitting van vier spannende uren gaat beginnen, staat programmeur/productieleider Waldo Volmer buiten nog een sigaretje te roken. En hoofd publiciteit/officemanager Monique Scholten staat naast hem wat flyers uit te delen. Last-minute is er namelijk een groot pamflet gemaakt met de slogan ‘Pal Voor P3′, dezelfde slogan is gedrukt op de shirts van de werknemers en de tientallen vrijwilligers die vandaag aanwezig zijn. Zenuwachtig? Aan de manier waarop Waldo zijn sigaretje rookt, lijkt het mee te vallen. Hij werd destijds weggepikt bij het Amersfoortse poppodium De Kelder en werd naar Purmerend gehaald en hier met open armen ontvangen om P3 te gaan opzetten. ‘We gaan vanavond steun betuigen aan poppodium P3, er zijn plannen om vanaf 2012 rigoureus te gaan bezuinigen. Dit terwijl we subsidie nodig hebben om als poppodium te kunnen blijven draaien. En wij willen vandaag vooral aangeven dat we het daar niet mee eens zijn, dit met een vreedzaam en stil protest. Dit door hier aanwezig te zijn en we hopen natuurlijk op een grote opkomst. Er zijn ruim 2.800 mensen die onze on-line petitie hebben getekend in de eerste week, en hopelijk komt een groot gedeelte hiervan ook vanavond.’

Wat nou als uiteindelijk de uitslag negatief blijkt te zijn? ‘Dan moeten we onze vervolgstappen gaan bepalen, maar voor nu hebben we alle vertrouwen dat de raad met goede tegenvoorstellen gaat komen. We hebben zelf ook een tegenvoorstel ingediend. Een voorstel waarin we wel willen meedenken en -werken in de bezuiniging en kijken of we ook met minder subsidie de tent draaiende kunnen houden. We zijn zelf erg tevreden hoe het momenteel met P3 gaat en zo ook de gemeente. Maar er moet nu eenmaal bezuinigd worden in Purmerend en ze hebben gekeken waar veel te halen valt, dit bleek de P3 te zijn. Volgens mij geeft de bezuiniging hierop echter geen oplossing op het tekort wat er is ontstaan. De oplossing is niet zaligmakend en kan ook ergens anders gezocht worden.’

Wat kunnen we vanavond verwachten? ‘Het is een algemene beschouwing, een debat tussen de raad en het college. Het college heeft het bezuinigingsplan bedacht en gelukkig blijkt dat veel politieke partijen dit ook helemaal niet steunen. Zo bleek uit een vooronderzoek van ons. ‘

En hoewel de politiek zich buigt over de toekomst van het pop- en cultuurpodium, vinden sommige dat er een ander gebaar gemaakt had moeten worden. Zo blijkt buiten het gemeentehuis, want op een bankje in het park heeft de jeugd zich verzameld om vanaf daar een gebaar te maken. Zo ook de 16-jarige Jelle. Met een gitaar in de hand is hij wat akkoorden aan het spelen. ‘Ik ben hier om mijn steun te betuigen voor de P3. Ik ben expres niet binnen gaan zitten omdat het een saaie bedoening is en het ook gewoon niet werkt. Er had wat meer actie moeten zijn. Ik had ook een veel grotere menigte verwacht die echt actie ging voeren, met doeken en dergelijke. Ikzelf kom zeer regelmatig in de P3, ik oefen er wekelijks met m’n band Vox. Maar ik was ook bij concerten als Lordi en ga binnenkort naar Sons of Seasons.’

Doordat de gemeente van Purmerend erg veel politieke partijen kent en elke partij een lang betoog wilt houden, is het helaas niet gelukt om vanavond al met een uitkomst te komen. Wel blijken veel partijen, zoals Waldo reeds liet weten, gelukkig niks te zien in het voorstel om te bezuinigen op de P3. Zo laat de PvdA bijvoorbeeld weten genoeg andere plannen te hebben om geld vandaan te halen.

Met meer dan 1200 inzendingen was al snel duidelijk dat er bij deze competitie wel een ijzersterke band uit moest komen die met de prijs weg zou lopen. Zoals zo vaak gebeurt in dit soort gevallen, kon de jury uiteindelijk niet de knoop doorhakken. Stefan Hattinger van Rock The Nation verklaart: “We hielden gewoon zo veel van deze twee bands, dat we niet tegen één van de twee acts konden beslissen, dus hebben we voor twee winnaars moeten kiezen.” Daar hebben wij geen probleem mee, als de kwaliteit tenminste zo hoog is als het lijkt te zijn. Daar lijkt wel alles naar toe te wijzen, aangezien beide bands ook in de top tien kwamen na het tellen van de stemmen die fans gegeven hadden. Er is dus ook naar het publiek geluisterd.

De eerste van de twee winnaars verklaart misschien ook nog wel waarom er voor twee winnaars is gekozen. De band heeft namelijk al wel eerder een album op de markt uitgebracht. Voor het nieuwe album was echter nog geen nieuw label gevonden, en daarom kon de band net zo goed wel meedoen met de competitie. We hebben het over Suicidal Angels. De heren komen uit Griekenland, en de eerste full length die in 2007 was uitgekomen onder de naam ‘Eternal Domination’ is indertijd niet geheel zonder succes ontvangen. De snelle, extreme thrash metal lijkt regelrecht te volgen uit klassieke albums als Seasons in the Abyss van Slayer en Extreme Agression van Kreator. Daarmee is dit in een band die de mogelijkheid heeft om de nieuwe, jonge golf van thrash metal aan te voeren, aangezien het geluid even sterk is als bij de oude golf was. Het nieuwe album van Suicidal Angels is bovendien eigenlijk al helemaal klaar, en staat dan ook al gepland voor een release op 20 November.

De andere band die een platencontract heeft binnengehaald is daarentegen wel spiksplinternieuw. Sterker nog, de heren van Steelwing, voorheen nog even Scavenger, zijn begin dit jaar pas bij elkaar gekomen. De mannen komen uit Zweden en laten een geluid horen die in het midden ligt tussen de oude heavy metal acts als Van Halen, Judas Priest en Iron Maiden aan de ene kant, en power metal als Hammerfall aan de andere kant. Er wordt vooral furore gemaakt met de zangkwaliteiten van zanger Riley, die al belooft een bereik te hebben van heb ik jou daar, aangezien de man ongelofelijk hoog kan uithalen. Voor het album van Steelwing moeten we nog tot de lente van 2010 wachten, maar het lijkt erop dat het dat zeker waard gaat zijn.

Er zit nog een laatste voetnoot aan dit hele verhaal. Het succes van de competitie smaakt blijkbaar naar meer, want er liggen al plannen klaar voor de versie van 2010, die vroeg in dat jaar zou moeten gaan beginnen. We houden jullie natuurlijk op de hoogte.