ROAR E-Zine - Dagelijks muziekrecensies, cd's, concerten, festivals, interviews en prijsvragen! » Urban Art Forms Festival 2010

Noisia – Split The Atom

Kees de Jong — Fri, 12 Mar 2010 17:53:01 +0000

De Staat is zo’n beetje het grootste internationale succes van de afgelopen jaren als het aankomt op rockbands uit Nederland. In de dance scene doen we het echter een stuk beter, zo is de beste dj van de wereld bijna elk jaar iemand uit ons kikkerlandje. Ook in de drum & bass kunnen we lekker meekomen. Zo is Black Sun Empire niet weg te denken van de grote (inter)nationale feesten en heeft Noisia een naam van kwaliteit opgebouwd. Van die laatste ligt de debuutplaat Split The Atom vanaf begin april in de schappen.

Hoewel een groot gedeelte van de plaat bekend werk bevat horen we ook genoeg nieuwe tracks. Opener ‘Machine Gun’ is de eerste single van het album en hier is gelijk te horen dat we Noisia zo in een rijtje met Spor, Calyx & Teebee en Pendulum kunnen plaatsen. De intermezzo’s, en dat zijn er welgeteld zes, halen het tempo er helaas flink uit. Net als op feesten is dit een groot minpunt en maakt dit het verlangen naar een vette climax op een vervelende manier nog groter.

Gelukkig heeft het Groningse trio hier voldoende voor gezorgd. Zo doet Giovanca mee op ‘My World’, is ‘Split The Atom’ een commercieel succes in de dop en is ‘Shellshock’ een goede oude bekende. De afwisseling van de oude en nieuwe sound doet het goed, zowel voor de mensen die bekend zijn met Noisia als de nieuwkomers. ‘Alpha Centauri’ is dan een wat minder originele track, check voor de grap het gelijknamige nummer van Hallucinogen, maar ook ‘Sunhammer heeft een wat matige flow.

‘Stigma’ klinkt dan wel weer lekker vuil om voor het einde nog flink los te gaan, verwacht deze track veel tijdens live sets van de heren. Split The Atom, een plaat die prima is om in te stappen bij drum & bass, maar ook voor de diehard feestgangers voor de nodige voor- en napret zorgt.

Score: 4 out of 5 stars

Urban Art Forms Festival 2010

Kees de Jong — Tue, 09 Mar 2010 18:11:56 +0000

Voor de zesde keer zal het Eristoff Tracks Urban Art Forms Festival gehouden worden in Wiesen, Oostenrijk. Vier dagen lang zullen de beste namen op het gebied van elektronische muziek er acte de présence geven en kaartjes gaan weg voor 89,- euro. De eerste namen zijn inmiddels bekendgemaakt, waaronder Carl Craig, Roni Size & Dynamite MC en DJ Fresh. Kijk verder voor de poster en de rest van de line-up. [UPDATE 9 maart] Onder meer Infected Mushroom, Shpongle en Hallucinogen toegevoegd!

Line-up:

Moonbootica, David Guetta, Digitalism, Infected Mushroom, Boys Noize, Shpongle, Parov Stelar, DJ Fresh, Hallucinogen, Carl Cox, Sven Väth, Logistics, Noisia, Adam Freeland, Ed Rush & Optical, Luciano, Stephan Bodzin, John B, Carl Craig, Sébastien Léger, Buraka Som Sistema, Panacea, Shimon, Bodi Bill, Phace, Len Faki, Tegma, Alix Perez, Sigma, Friction, Tristan, Reboot, The Japanese Popstars, Spectrasoul, Dirtyphonics, Xerox, Yousef, Popular Damage, Andy C & MC GQ, Crazy Sonic, Parov Stelar & Band, Roni Size & Dynamite MC

Kaarten koop je in Nederland het handigst via www.lastminute.com of www.eventim.de en alle belangrijke info is te vinden op de officiële website van het festival.

Boys Noize – Power

Marcel Kamphuis — Sun, 28 Feb 2010 18:42:13 +0000

Zijn geboortenaam Alexander Ridha zal niet erg bekend in het gehoor liggen. De artiestennaam Boys Noize werd verzonnen en de rest is eigenlijk geschiedenis. Het is de naam van een electro/techno producer en draaitafelheld, maar ook de naam van Ridha’s label, Boysnoize Records, opgericht in 2005. De Duitser doet goede zaken, zo bewees Oi Oi Oi en zo bewijst ook Power.

De 28-jarige maakt electro, funk, disco, maar wist met zijn voorganger vooral heerlijk experimenteel te zijn. Het ging er erg gek en vernieuwend aan toe, zolang het maar heerlijk dansbaar bleef voor de clubs. De toegankelijkheid is echter iets te ver doorgeslagen op zijn nieuwe kindje. Het is vooral subtiele en makkelijke electro die we voorgeschoteld krijgen op Power. Wat een misleidende titel dan ook.

Het talent heeft zichzelf willen overtreffen en verbeteren, maar de vraag is of het de goede kant opgaat. We herkennen de stop/start beats, lange intro’s, robotstemmetjes en rave-stabs, maar waar is de seks, drugs en rock ‘n roll gebleven? De debuutplaat was vooral een grote verrassing, maar helaas lukt het niet om hetzelfde te doen met de twee plaat. Eigenlijk weten we al wat te verwachten. De twaalf nummers staan voor leuke en zeker goede muziek, maar zoveel indruk als de voorganger maakt hij niet. De plaat kent een aantal goede floorfillers voor de dansliefhebbers, maar helaas zijn ook deze erg fijn geschaafd.

Het is voor de artiest waarschijnlijk erg moeilijk geweest om de studio in te gaan duiken. Een climax zoals we van Ridha gewend zijn blijft helaas uit en de vijftig minuten vallen lichtjes tegen. Maar of hij live nog voor een groot feest kan zorgen? Daar twijvel ik geen moment aan.

Score: 3.5 out of 5 stars

David Guetta – One Love

Kees de Jong — Fri, 04 Sep 2009 14:53:03 +0000

Wie David Guetta niet kent heeft de afgelopen jaren onder een steen gelegen. De Franse dj werd in 2005 bij het grote publiek bekend dankzij hitsingle ‘The World Is Mine’. Zijn vorige album Pop Life kreeg alleen maar lovende kritieken, waardoor de verwachtingen voor het nieuwe album hoog gespannen zijn. Helaas weet David Guetta met One Love, het nieuwste album, niet zo te overtuigen als voorheen.

Ook op One Love staan weer genoeg bekende namen die hun medewerking graag willen verlenen. Kelly Rowland zingt op ‘When Love Takes Over’ de sterren van de hemel en zonder Chris Willis kan geen enkel David Guetta album bestaan. Akon komt langs op ‘Sexy Bitch’ en heeft zoals altijd casanova praatjes. Naast eigen werk produceert de dj ook voor anderen. ‘I Gotta Feeling’, die van Black Eyed Peas, komt bijvoorbeeld van de hand van David Guetta.

Alles leuk en aardig, maar een track als ‘Baby When The Light’ of ‘Love Is Gone’ heb ik nog niet voorbij horen komen. Hoe verder we op het album komen hoe meer de hoop vergaat op een tweede superplaat. Ook Ne-Yo en Will.I.Am en apl.de.ap (beide Black Eyed Peas) kunnen daar niks aan veranderen. De beats zijn simpel en werken weinig naar een climax toe. Na een krap uur zijn de nummers allemaal gespeeld en kunnen we concluderen dat One Love niet de kwaliteit en hitpotentie heeft van het vorige album. Ach, David Guetta is niet de eerste dj die na toenemende populariteit een stuk minder voor kwaliteit gaat. De cd doet het wereldwijd inmiddels erg goed.

Score: 3 out of 5 stars