Wanneer je samen met Justin Vernon, de man achter Bon Iver, in een band hebt gezeten moet dat betekenen dat je een goede muzikant bent. De drie heren van Megafaun laten dit op hun debuutalbum Gather, Form And Fly dan ook goed horen. Lekkere folk, mooie meerstemmigheid, hier en daar een banjo, goede ritmepartijen, en ga zo maar door. De vraag is echter of ze dat live ook meer dan goed kunnen vertolken.

Het is nog niet druk in Merleyn, maar dit mag de pret niet drukken bij Megafaun. Vanaf het eerste moment wordt duidelijk dat ze ook nog eens over een goede dosis humor beschikken. Tevens houden ze van praten. Juist die twee dingen gecombineerd met het feit dat ze alle drie goede muzikanten zijn, is heerlijk. Wanneer ze plots tijdens een nummer het publiek inlopen is de sympathie compleet. Wat een heerlijke spontane kerels! Zelf genieten ze er misschien nog wel het meest van, de verbazing van het publiek doet ze goed.

Een genot om naar te kijken is vooral de drummer Joe Westerlund. Hij heeft de hele tijd een grijns van oor tot oor, en is lekker energiek. Brad Cook, de bassist/gitarist leeft een beetje in zijn eigen wereld. Ogen dicht, mond half open, gewoon lekker spelen. Phil Cook, gitarist/banjospeler is de meest beweeglijke van de drie qua mimiek.

De heren zijn niet te beroerd om 'Happy Birhtday' in te zetten wanneer blijkt dat er iemand jarig is. De rest zingt mee, en de sympathe druipt er van af. Wanneer ze ook nog eens besluiten om een toegift te spelen, hebben we de keus uit ‘The Longest Day’ en ‘Worried Mind’. Uiteindelijk speelt de band beide nummers. Met zijn drieën staan ze in het midden van de zaal, Brad met een gitaar, Phil met banjo, en Joe met een tamboerijn. Heel knus, heel speciaal. Bij ‘Worried Mind’ worden we aangemoedigd om mee te zingen.“Come on ease your mind, oh come on ease your mind, come on ease your worried mind”, wordt eerst heel voorzichtig meegezongen, maar na een bemoedigende: “Come on, don’t be afraid to sing it!”, barst Merleyn in een fijn harmonieuze samenzang uit. Dat is eigenlijk ook de beste omschrijving van deze avond; fijn, harmonieus en een heerlijk samenzijn met deze drie heren uit North Carolina.

Dat metal geen gitaren nodig heeft om nog in het genre metal te vallen is al eens bewezen met Apocalyptica. Maar metal met alleen een drumstel en voor de rest alleen stemmen? Jawel, van Canto, bewijst dit aan ons. Tribe Of Force is het derde album van de a capella act. Natuurlijk blijft het ook gewoon een halve grap, maar dat betekent niet dat de muziek niet serieus te nemen is: van Canto klinkt uniek en kwalitatief goed.

Op het vorige album war haast de helft van alle nummers tevens een cover, maar dat is bij Tribe Of Force niet zo. Van de dertien nummers zijn maar twee covers te bespeuren. Een daarvan is de 'Master Of Puppers' van Metallica, terwijl de ander 'Rebellion' van Grave Digger is. Voor sommigen zal het gebrek aan meer covers misschien zelfs een teleurstelling zijn, maar de nummers van van Canto zelf zijn ook goed te genieten. Dat komt ook doordat het haast niet te geloven is wat de Duitsers allemaal met hun stem kunnen laten horen. Zo horen we af en toe stukken waarbij het lijkt alsof er echt een gitaar te horen is, terwijl het gewoon Stefan Schmidt is die we horen.

Op de Grave Digger cover horen we Chris Boltendahl van Grave Digger zelf meezingen, waaruit goed blijkt dat de mannen van Grave Digger zelf ook wel deze a capella versie van hun nummer goedkeuren. Hier en daar vergeet je als luisteraar dat het vocalen zijn die je hoort - misschien omdat het gewoon niet klinkt als zang. Hoogtepunten van het album zijn zeker wel de twee covers, waarbij vooral 'Master Of Puppets' geweldig werkt mede door het feest der herkenning, en de nummers 'To Sing A Metal Song' en 'My Voice', waarbij bij de laatste de vocalen die klinken als 'rakkatakka' bijna niet serieus te nemen zijn in het begin, maar toch stevig en sterk klinken.

Tribe Of Force is een album dat begint als een vermakelijke grap om metal eens anders mee te maken, maar na meerdere keren luisteren groeit het geheel toch en is het al snel eerder indrukwekkend en energiek om de muziek zo te horen. Wellicht zouden wat meer covers het album sieren, maar het is begrijpbaar dat de Duitsers niet alleen als cover-zangers bekend willen staan. Ze verdienen ook meer dan dat, want veel nummers zijn prima in orde.

Score: 3.5 out of 5 stars

De leeuwenkop op de cover van deze plaat ziet er nogal versuft uit. Dat komt misschien omdat hij niet zo gek is op de muziek van Jason Falkner. Die is namelijk niet erg populair op het Afrikaanse continent, maar schijnbaar ook niet heel erg in Europa of Amerika. I'm Ok, You're Ok kwam namelijk twee jaar geleden al uit, maar wel enkel in Japan. Waarom is eigenlijk een raadsel, maar dat mag de pret niet drukken van dit fijne schijfje met een lelijke hoes.

De zonnige power pop komt je meteen tegemoet met ‘This Time’. Stiekem doet Falkner bijna een beetje aan Oasis denken met zijn lange halen in de zang.  Het wat opgefokte ‘NYC’ zet de lijn vrolijk voort. Waarom de fans zo lang hebben moeten wachten is geen raadsel, wellicht was Falkner veel te druk bezig met het producen van andere bandjes. Dat kost nu eenmaal tijd, maar misschien was hij ook wel lang bezig om dit diamantje goed te polijsten. ‘The Knew’ klinkt een beetje als een botsing tussen ELO en Devo, maar dat is gewoon behoorlijk lekker. Het gitaarriffje is catchy en zomers en ook de lichtvoetige zang maakt het helemaal af. ‘Stephanie Tells Me’ is het prachtige vervolg van de plaat. Falkner’s muziek klinkt als iets wat je al duizend keer gehoord hebt, maar zonder moeite nog net zo vaak opnieuw kunt luisteren. Hij neemt de goede dingen van andere bands en stopt ze samen in fijne pop-pareltjes.

Jason Falkner speelde overigens alle instrumenten voor deze plaat zelf in. Dat is ook altijd wel mooi aan een plaat, een echte, authentieke muzikant die het ding helemaal aaneen geregen heeft. ‘Hurricane’ en ‘Anondah’ zijn wat ingetogenere nummers, waar Falkner laat horen ook dan mooi te kunnen zingen. Met het dromerige ‘Runaway’ komt Falkner in heel andere sferen terecht. Bijna psychedelisch en zweverig, maar dan toch weer in een rocksong terugvallend. En zo kabbelt de plaat rustig voort met de zwoele, up-tempo en dan weer energieke popmuziek van Jason Falkner. Gewoon zo’n plaat die eigenlijk helemaal goed is en je gewoon het gevoel geeft dat het zonnetje net binnenvalt door je raam. Wat dan ook weer een beetje ervoor zorgt dat de plaat niet echt op bepaalde punten eruit springt. Hij is gewoon wel leuk, meer kan ik er ook niet van maken.

Score: 3 out of 5 stars

Het loopt blijkbaar niet echt storm met VPRO's Nederpopshow. Vaste leden van de 3voor12 nieuwsbrief kregen het bericht dat je je kon inschrijven voor de afterparty van de opnames van het programma, maar enkele uren hierna werd gemeld dat je ook bij de opnames van de Nederpopshow zelf aanwezig kon zijn. Voor beide events waren voor aanvang bij elkaar nog ruim 200 plekken open en dat is te zien aan de hoeveelheid bezoekers als we binnenwandelen.

De opnames zijn net achter de rug en hoewel veel mensen de zaal alweer verlaten blijft een deel plakken. De capaciteit van Trouw wordt vanavond bij lange na niet gehaald en het zal voor de mannen van Zwart Licht ook een lichte domper zijn dat er zo weinig mensen op af gekomen zijn, toen de rappers Trouw in januari bezochten stond het immers nog vol. De heren teren nog steeds op Bliksemschicht en ondanks dat het publiek niet doorsnee hiphop liefhebbers zijn gaat het publiek redelijk los.

Wellicht dat een brede programmering en de aankondiging van de Nederpopshow voor het schamele aantal bezoekers zorgt, bij de vorige opnames liep het ook niet storm. Gelukkig zijn de mannen van The Opposites altijd in voor een feestje en dat is te merken. Of het door de aankleding en de camera's komt is te betwijfelen, feit is dat de tracks van Twan en Willy door iedereen moeiteloos meegebruld kunnen worden.

Begin Twintig lijkt nog steeds de bakermat voor het succes, maar naast 'Sjonnie & Anita' en 'Dom, Lomp & Famous' is monsterhit 'Broodje Bakpao' niet uit de setlist weg te denken. Natuurlijk zijn Sef en Gers er vanavond ook bij. Het zal na zoveel keer dezelfde tracks ten gehore brengen behoorlijk vervelen, toch is dit aan de houding op het podium niet te merken.

The Opposites zijn terecht de meest geziene hiphop-act van Nederland. De heren brengen binnenkort een soloalbum uit die gebundeld verkocht gaat worden. Of Ik Ben Twan en Succes het net zo goed doen als Begin Twintig is nog maar de vraag, gelukkig zullen ze met hun live shows genoeg mensen blijven trekken.

De tweeëntwintigjarige Britse schone Joscelyn Eve Stoker, oftewel Joss Stone, kwam vorig jaar alweer met haar vierde plaat. Color Me Free is alweer haar vierde plaat in zes jaar, een vrij hoge score wat betreft productiviteit. Nadat ze eerder de Westergasfabriek en de Melkweg aandeed voor de promotie van deze plaat, stond ze gister in de Groningse Oosterpoort.

Het vaderlandse meisje Jenny Lane mag de avond openen en deze theatrale dame doet het vooral bij de feministen midden voor in de zaal erg goed. Achterin zijn  de reacties op Jenny, wie onlangs haar debuutplaat uitbracht, nogal gematigd. Wat ze neerzet is vooral best schattig, maar het komt helaas behoorlijk flets over. Voor de nuchtere bezoeker voelt het alsof ze een karakter speelt, eentje die op de planken behoorlijk anders is dan in het gewone leven. Dat dit opborrelt is een teken dat ze het echter niet met verve doet. Na een set van 35 minuten, waarvan ze er minsten 10 volpraat, is het echte wachten op Joss Stone begonnen.

Van een ombouwpauze is geen sprake en na een twintigtal minuten lopen de bandleden naar hun toegewezen plek op het podium. Het enthousiaste publiek verwelkomt de band, en later Joss, met oorverdovend applaus. Het allereerste wat opvalt: wat is ze mooi!

Vanaf opener ‘The Choking Kind’ merkt ze dat het goed zit vanavond en het publiek beantwoord deze synergie door middel van het gooien van knuffelbeertjes- en hondjes op het podium. Al gauw staat de teller op zeven, met als absolute uitschieter een knuffelhond welke half zo groot is als Joss zelf. Nadat ze ‘Don’t Cha Wanna Ride’ aankondigt als zijnde een dom maar schattig liedje, gaat het spreekwoordelijke dak eraf en met de jamsessies tovert ze met behulp van haar band de Groningse zaal om in een swingpaleis.

Haar stem is kraakhelder en meer dan krachtig. Lange uithalen, snelle passages en ritmewisselingen, alles haalt ze met verve. Haar band net zo, de twee achtergrond zangeressen, bassist, gitarist, toetsenist, drummer en saxofonist creëren een bijzonder mooie muzikale saus, welke voor de volle honderd procent bij de stem van Joss past.

Als ‘Fell In Love With A Boy’ resulteert in een jamsessie welke rond de tien minuten inklokt, wordt ze welhaast verlegen van al het lawaai wat het publiek als dank produceerd. Ze noemt het publiek “The loudest crowd of the tour” en laat ook nog een nieuwgeschreven nummer de revue passeren. Als Joss en band na anderhalf uur even de kleedkamers opzoeken klinkt er zoveel gejuich en geklap dat ze wel terug moeten komen. Dit gebeurd er dan ook, en het publiek wordt a capella bedankt voordat de echte afsluiter gespeelt wordt. Na deze show rest er nog te zeggen: wat een prachtmens!

foto's: Daniël Karavolos

De eerste namen voor Sziget Festival 2010 zijn een feit. Onder meer Blink-182, Infected Mushroom en Buena Vista Social Club zullen hun opwachting maken in Hongarije. Kaarten gaan weg voor 170 euro, wat voor acht dagen festival een schijntje is natuurlijk. De complete line-up vindt je verderop.

Line-up:

blink-182, Infected Mushroom, Buena Vista Social Club, Paradise Lost, Shantel, The Toy Dolls, GWAR, 08001, Tankcsapda, Серебряная Свадьба, The Toobes, Klezmofobia, Rogerio Jardim, Hudaki, Kaido Kirikmäe, Eslam, Orquesta Buena Vista Social Club, Blues Trappers

Kaarten zijn te koop via de officiële Nederlandse website.

Het is zaterdag 6 maart en de deuren in 't Beest in Goes gaan al vroeg open. Vandaag staat in het teken van KIKA, ofwel stichting Kinder Kankervrij. ZLHC organiseert een benefiet en met dertien hard- en metalcore bands beloofd het een lange maar zeker geen saaie dag te worden. Bands uit binnen- en buitenland spelen voor het goede doel: de Belgische straight-edge band True Colors speelt er zijn laatste Nederlandse show, de metalcore pioniers van Shai Hulud (bij elkaar sinds 1995) en als headliner de Noord-Brabanders van No Turning Back.

State Of Mind

Boss

All Heads Rise

To Kill

All For Nothing

True Colors

Shai Hulud

No Turning Back

No Turning Back

No Turning Back

Fotografie: Niels Davidse

Als wij in Nederland kunnen genieten van Pinkpop, genieten de Spanjaarden van Primavera Sound. Van 27 tot en met 29 mei 2010 staan daar drie dagen lang de leukste namen op een heerlijke locatie. De eerste namen zijn al een tijdje bekend, maar wij delen ze alsnog even met je. Klik verder voor de volledige line-up tot nu toe. [UPDATE 10 maart] Onder meer Van Dyke Parks, Clare And The Reasons, Rother/Shelley/Mullan, Chrome Hoof, Harlem en Pony Bravo toegevoegd!

Line-up:

Pixies, Spoon, Broken Social Scene, Wilco, Pet Shop Boys, Pavement, Orbital, Grizzly Bear, Built to Spill, CocoRosie, The New Pornographers, The Charlatans, Low, Panda Bear, Tortoise, Gary Numan, The Books, Wire, Yeasayer, Beach House, The Fall, The xx, Florence and The Machine, Sunny Day Real Estate, Lee "Scratch" Perry, The Bloody Beetroots, Matt & Kim, Les Savy Fav, Diplo, Black Lips, Dr. Dog, Mission of Burma, Atlas Sound, No Age, Fuck Buttons, The Antlers, The Field, HEALTH, Wild Beasts, The Big Pink, The Slits, Superchunk, A Sunny Day in Glasgow, Shellac, Hope Sandoval & The Warm Inventions, The Drums, Major Lazer, Scout Niblett, Marc Almond, Camarón de la Isla, Seefeel, Delorean, Japandroids, Titus Andronicus, Jeffrey Lewis, Circulatory System, Polvo, Bis, Liquid Liquid, Real Estate, Moderat, Joker, Fake Blood, Surfer Blood, Duquende, The Wave Pictures, Owen Pallett, Here We Go Magic, Thee Oh Sees, Ben Frost, The King Khan & BBQ Show, Junip, Cold Cave, Nomad, The Clean, Standstill, Crocodiles, Best Coast, Ganglians, Sic Alps, Boy 8-Bit, Apse, Sleigh Bells, Smith Westerns, Dum Dum Girls, Nana Grizol, Condo Fucks, Roddy Frame, UI, Sian Alice Group, Monotonix, Nueva Vulcano, Beak>, Half Foot Outside, Black Math Horseman, Wild Honey, The Psychic Paramount, The Almighty Defenders, Endless Boogie, Lidia Damunt, Cohete, Bigott, Emilio José, Mujeres, The Bundles, Biscuit, Chicuelo

Vanaf 1 januari 2010 gaan kaarten weg voor 130 euro exclusief servicekosten en verblijven doe je in een van de vele hotels in Barcelona, waar het festival plaatsvindt. Meer informatie vind je op de website van het festival.

Wanneer je bands opzoekt in het genre post-hardcore, is er één naam die al snel boven komt drijven. Dat Emery één van de grootste en bekendste is in haar genre, is logisch. Deze band timmert al bijna tien jaar aan de weg en heeft inmiddels vier studioalbums en twee EP's uitgegeven. Met geweldige nummers als 'Walls' van The Weak's End en 'Studying Politics' van The Question, kan Emery niet onopgemerkt blijven. Hun sublieme mix van melodieuze zanglijnen met hoge screams, ondersteund door snerpende gitaren, zorgt voor een Emery-stijl en een hoge status in hun scene. Na hun spetterende optredens van vorig jaar op Groezrock en in Amsterdam, komt deze band op 23 maart 2010 terug naar Nederland voor een exclusieve show in Dynamo te Eindhoven. ROAR E-Zine maakte een praatje met zanger/toetsenist Josh Head voor een terugblik op het afgelopen decennium.

Na een lange reis te hebben afgelegd mag Emery zich nu aan de top wanen, maar ook deze band is natuurlijk ooit onderaan begonnen. Emery is opgericht in 2001 en de mannen zijn voor het welzijn van de band nog in hetzelfde jaar naar Seattle verhuisd. In 2002 kwamen zij bij Tooth & Nail Records terecht. Hoe kijkt Josh terug op die tijd? "Ik ben later bij de band gekomen. Ik woon al mijn hele leven in Seattle en kwam de gasten tegen in Guitar Center, waar ik destijds werkte. Dingen waren zo nieuw, en we waren zo jong. We wisten eigenlijk helemaal niet zoveel, maar wilden gewoon muziek maken en lol hebben. Toen we begonnen aan The Weak's End en de plaat hebben opgenomen met Ed Rose, vonden we dat allemaal ontzettend spannend."

Vanaf de release van The Weak's End is alles zeer snel gegaan. Enkele veranderingen in de bezetting hebben de boel niet kunnen tegenhouden en twee jaar later kwam The Question uit. Een ware topper, maar toch een album waaraan je hoort dat Emery wat ouder is geworden. Hetzelfde geldt voor de overige platen. De mannen hebben blijkbaar een ontwikkeling doorgemaakt. "We zijn allemaal volwassen geworden. Vier van ons zijn getrouwd, twee van de bandleden hebben zelfs kinderen. We hebben allemaal een eigen huis. Onze wereldvisie is veranderd, met Emery zijn we door de tijd heen van jonge mannen naar volwassenen getransformeerd."

In 2007 kwam I Am Only A Man uit. Dit album kreeg veel negatieve reacties. Reacties gingen vaak over de makkelijke liedstructuur en de afgezaagde of inspiratieloze tracks die het album zou bevatten. Wat vindt Josh van de negatieve reacties? "Iedereen heeft zijn eigen mening. Ik denk dat veel mensen I Am Only A Man niet leuk vonden omdat zij The Question Part II wilden. We maakten een andere plaat omdat wij ons op dat moment zo voelden, en zelfs een paar tracks die op de plaat staan maken deel uit van mijn favoriete Emery nummers. Wanneer ik naar dat album luister, denk ik aan het feit dat wij gewone mensen zijn. We doen ons best, maar dat is niet altijd perfect."

In Shallow Seas We Sail heeft de negatieve reacties weer wat rechtgetrokken. Dit album bevat de oude Emery-sound die we kennen van de eerste twee studioalbums. "Ik houd van In Shallow Seas We Sail! Misschien komt dat omdat het ons laatste album is, maar ik ben er echt trots op. We hebben geprobeerd om de stijlen van al onze voorgaande platen in dit album te mixen zodat er iets nieuws en spannends uitkwam. Ik denk dat dit album wat voor iedereen heeft."

De mannen hebben tour na tour gedaan, en zijn bijna op elk plekje van de wereld geweest. Weken, of maandenlang in een kleine ruimte met een groep zitten kan moeilijk zijn, zeker wanneer je je vrouw of dochter mist. Toch schijnen de bandleden niet echt te ruziën en hebben ze altijd een goede tijd samen. Gezamenlijke interesses en veel lol houden de bandspirit hoog en het kan dan ook volgens Josh niet beter. Maar eens zal er een einde aan komen. Wellicht binnen tien jaar? "Over tien jaar zie ik mezelf in een villa in de Franse natuur. Nee, ik weet het niet. Ik zou graag nog steeds in Emery spelen, maar ik zou ook graag een gezinnetje willen hebben. Ik ben behoorlijk flexibel, denk ik."

Om een korte samenvatting te geven van Emery en de afgelopen tien jaar, doet Josh zijn zegje. "We hebben zoveel geweldige mensen ontmoet. We hebben de hele wereld afgereisd en zijn onder andere in de Verenigde Staten, Canada, Mexico, Europa en Australië geweest. We hebben de bewuste keuze gemaakt de albums niet twee keer uit te geven, en ik denk dat elk album beter is dan de plaat daarvoor. Het mooiste van alles is het feit dat het nog steeds super is om op tour te gaan en voor nieuwe fans te spelen. Ik vind het te gek om in Emery te spelen!"

ROAR E-Zine kijkt in ieder geval heel erg uit naar de show in Dynamo. Na deze tour zullen ze Amerika aandoen en hopen ze eind 2010 terug te keren naar Europa.

Laten we gelijk even melden dat de voormalige Attack Attack!-frontman Austin Carlile de microfoon in handen heeft bij deze redelijk nieuwe band. Zo, dat hebben we gezegd, hoeven we daar gelukkig niet meer op terug te komen. Dit feit zorgde er wel voor dat we nul komma nul verwachtingen hadden van Of Mice & Men. De mannen van Attack Attack! hebben namelijk voor weinig warme harten kunnen zorgen op onze redactie. Het heeft de underdog-positie, wanneer je het beestje per se een naam wilt geven. De titelloze plaat begint op nul, maar waar ze eindigen?

Wanneer we een vergelijking willen gebruiken, dan kan Of Mice & Men nog het meest worden vergeleken met Memphis May Fire. De muziek bevat namelijk een flinke hap onvervalste Southern rock die over de standaard screamo-muziek is heen gespuugd. Alle clichés die betrekking hebben op de vieze-lokken-muziek zijn terug te vinden, gelukkig wel fijn gemalen, en meer naar de achtergrond geduwd dan op de gemiddelde plaat. Onvervalste foute gitaarpingels, die net iets te hoog klinken in combinatie met de snoeiharde crabcore-achtige breakdown en als laatste gang het tempo van typische Amerikaanse Southern rock.

Austin Carlile stond met Of Mice & Men al op het podium met The Devil Wears Prada, Blessthefall,  Taking Back Sunday en Dance Gavin Dance maar heeft duidelijk meer ballen. Met ‘YDG’ zet het album snoeihard in, met ‘They Don’t Call It The South For Nothing’ gaan ze verder en tijdens ‘Farewell To Shady Glade’ is het oordeel eenduidig. De plaat zakt nergens in, heeft net genoeg variatie om niet eentonig te worden maar de band stapt nergens buiten het hokje waarin ze zich willen proppen. Wel een vol hokje, maar Of Mice & Men verovert genoeg ruimte om de aandacht te trekken.

Score: 5 out of 5 stars

Ondanks het feit dat Belgen beter zijn in een internationale sound creëren, is er toch altijd iets aan hun platen wat het Belgisch maakt. En wat dat precies is, kan ik je niet zeggen. Misschien zijn het de smeuïge orgeltjes die de slepende gitaarliedjes versterken. Of misschien is het wel de liedstructuur die de gehele poprock garde uit ons buurland toepast. Clouseau kan er nog wat van leren. Arid kwam in 1996 op in de stroming van Novastar en andere talentvolle tranentrekkers. Na twee sterke albums te hebben gemaakt en een pauze van een aantal jaren, kwam Arid met het teleurstellende All Things Come In Waves.

Helaas lijkt de koek op voor de band rondom Jasper Steverlinck. Ook Under The Cold Street Lights is een optocht van lichte teleurstellingen. De plaat begint veelbelovend met het intense ‘The Flood’. Dit nummer werkt naar een climax toe maar komt er nooit aan. De tweede track en tevens hun single ‘Come On’ slaat daarom wat harder in dan het eigenlijk is. Dit nummer kan direct worden bestempeld als de topper van de plaat, want er wordt een samenhangende sfeer van verschillende lagen en sounds gecreëerd die je doet denken aan de psychedelica van Secret Machines en de sound van U2. Dit nummer is daarom nog enigszins interessant, en dat kan niet echt van de rest van de nummers worden gezegd.

De nummers zijn stuk voor stuk nietszeggend. Ze zijn niet slecht, maar ze doen niets. Er worden geen interessante dingen gedaan qua instrumentatie en er worden ook geen experimentele en ruige zanglijnen gezongen. Als Arid met toevoeging van de synthesizers de nummers nog wat interessanter probeert te maken, lukt dit niet. De experimentele uitstapjes naar de synthesizers worden met goede bedoelingen gemaakt maar voegen niets toe. Met name in de tweede helft van de plaat zijn de samples in grote getallen aanwezig. Zo heeft ‘Custom Gold’ in het couplet een tweedehandse sample die het geheel goedkoop maakt. Ook ‘All That’s Here Is All That’s Left’ moet er aan geloven met een misplaatste bas-synthesizer. Het wordt nu dan toch uitkijken naar een soloproject van Jasper Steverlinck, wie weet kan hij zijn inspiratie daar wel op loslaten.

Score: 2.5 out of 5 stars

Het Belgische Resistance is ooit begonnen als straight-forward hardcore bandje, maar heeft naarmate de tijd vorderde steeds meer het roer omgegooid richting de deathmetal waar ze nu zijn beland. Het was dus niet verwonderlijk dat ze op tour gingen met Kataklysm eerder dit jaar. Helaas waren ze bij de show in de Melkweg niet aanwezig, dus moeten ze met me dit nieuwe album proberen te overtuigen.

Ondanks dat het roer flink is omgegooid zijn er nog redelijk wat hardcore invloeden te horen, met name in de vorm van logge breakdowns. Hierdoor valt het geheel dus te omschrijven als deathcore. Wel zijn het vooral de blastbeats en grunts die nu de boventoon voeren. Grunts die gelukkig wel af en toe afgewisseld worden door hoge screams, wat een welkome afwisseling geeft in de nummers.

Dat het geen al te vrolijke jongens zijn wordt meteen bij de opening van het album duidelijk door de woorden “I don’t believe in heaven, I don’t believe in pain. I believe in fear and I believe in death”. Ook de rest van de teksten behandelen - zoals het een deathmetal band betaamd - vooral marteling, woede en geweld. Maar dat past ook prima bij de boze muziek die zijn hoogtepunten vindt in de nummers ‘Behind Your Eyes’ - waarin vooral de gitarist zijn bekwaamheid toont - en de fijne afsluiter 'I Can't Stand'.

De songs klinken bruut, de muzikanten zijn bekwaam en het geheel is strak geproduceerd (productie door J-F Dagenais die ook gewerkt heeft voor Kataklysm, Despised Icon en Misery Index) en zal hierdoor ook ongetwijfeld de nodige fans vergaren. Helaas moet echter wel geconstateerd worden dat Resistence met Lords of Torment niet de frisse wind is die het deathcore genre nodig heeft. Daarvoor bevat het te weinig om op te vallen en lijken de nummers allemaal net iets teveel op elkaar.

Score: 3 out of 5 stars

Voor de zesde keer zal het Eristoff Tracks Urban Art Forms Festival gehouden worden in Wiesen, Oostenrijk. Vier dagen lang zullen de beste namen op het gebied van elektronische muziek er acte de présence geven en kaartjes gaan weg voor 89,- euro. De eerste namen zijn inmiddels bekendgemaakt, waaronder Carl Craig, Roni Size & Dynamite MC en DJ Fresh. Kijk verder voor de poster en de rest van de line-up. [UPDATE 9 maart] Onder meer Infected Mushroom, Shpongle en Hallucinogen toegevoegd!

Line-up:

Moonbootica, David Guetta, Digitalism, Infected Mushroom, Boys Noize, Shpongle, Parov Stelar, DJ Fresh, Hallucinogen, Carl Cox, Sven Väth, Logistics, Noisia, Adam Freeland, Ed Rush & Optical, Luciano, Stephan Bodzin, John B, Carl Craig, Sébastien Léger, Buraka Som Sistema, Panacea, Shimon, Bodi Bill, Phace, Len Faki, Tegma, Alix Perez, Sigma, Friction, Tristan, Reboot, The Japanese Popstars, Spectrasoul, Dirtyphonics, Xerox, Yousef, Popular Damage, Andy C & MC GQ, Crazy Sonic, Parov Stelar & Band, Roni Size & Dynamite MC

Kaarten koop je in Nederland het handigst via www.lastminute.com of www.eventim.de en alle belangrijke info is te vinden op de officiële website van het festival.

Midden in de nacht rijd ik naar huis en grijp een willekeurig schijfje om in de autoradio te duwen. Vrolijke en energike muziek komt mij plots tegemoet. Het was het derde album van Finse schoonheid Astrid Swan, echte naam Astrid Joutseno, met de titel Better Than Wages. Het resultaat is een vrolijk, springerig en poppy plaatje. Samen met haar band the Drunk Lovers, timmert Astrid hard aan de weg om het te maken in muziekland.

Van dit harde werken houd ze trouw een blog bij, waar ze niks ongemoeid laat. Leuk toch, zo’n artiest die stiekem ook een gewoon meisje is. Haar succes heeft ze ook wel voor een stukje te danken aan bloggers, want via deze weg verwierf ze faam met een covertje van ‘When you were young’ van The Killers. ‘Your bitches’ stuitert meteen vrolijk weg, lekker fris en fruitig. Stevige, pompende powerpop horen we ook weer terug op ‘Blooms’. Eigenlijk klinkt het hele plaatje gewoon lekker luchtig. Astrid Swan heeft een fijne stem, niet erg verrassend, maar wel gewoon fijn om te luisteren. Zo is de muziek ook eigenlijk, niet spectaculair, maar wel fijn.

Plots wordt er wat ouderwetse electro doorheen geklapt op ‘Unrelated’. De kille klanken geven in samenspel met de warme stem van Swan een verrassend new wave geluid dat doet denken aan Blondie. Geen geheel onprettige vergelijking denk ik zo. De single ‘2000-2010 (I’m Not Even 30)’ is het soort nummer dat echt veel te catchy is. Het hitpotentieel is zeker daar bij nummertjes als deze. Maar dan zijn er nog voldoende nummers over om meer te laten horen. Het zachte ‘Misfit’ is een voorbeeld van wat deze jongedame nog meer in petto heeft. Heel veel variatie komt er niet, maar dankzij het vrolijke geluid en de energie die de muziek weet vast te houden is het een fijn schijfje geworden dat ongetwijfeld een hoop harten zal veroveren. Op ‘The Little You Give' en ‘Hands tied’ slaat Astrid Swan nog een iets andere toon aan. Helaas is het album niet iets gewaagder geworden, dat had het luisterplezier zeker verhoogd. Wie weet wat de toekomst brengt voor deze jongedame.

Score: 3 out of 5 stars

Er zijn maar weinig stoere liefdesliedjes die over een break-up gaan en waarvoor je je niet hoeft te schamen wanneer je ze beluistert. De heren van Black Rebel Motorcycle Club hadden in 2001 met hit ‘Love Burns’ zo’n plaat te pakken en dit voorjaar komen ze met een nieuw album genaamd Beat The Devil’s Tattoo.

De naam Black Rebel Motorcycle Club is afkomstig van een Marlon Brando film. Hier lijkt ook hun hele muziek op geïnspireerd. Hun combinatie van blues en rock ’n roll en de vuige stem van de zanger maken het tot een totaal pakket.

Ze openen de cd met de voor de hand liggende single ‘Beat The Devil’s Tattoo’ en dit blijkt een uiterst geschikt intro. De langzame zang en de country gitaar riffs maken je nieuwsgierig naar de rest van het album. Helaas blijft het iets te lang rustig en herken je halverwege het album de band pas terug. ‘Mama Taught Me Better’, ‘River Styx’ en ‘War Machine’ klinken dan ook erg goed. Misschien komt het omdat de mannen ouder worden, maar de meeste nummers klinken meer beheerst en dit past helemaal niet bij ze. ‘The Toll’ en ‘Long Way Down’ zijn sloom en voegen niks toe.

Dit is hun zesde album en erg vernieuwend is het niet. Wel petje af voor het feit dat ze al bijna 10 jaar dezelfde stijl muziek maken en nog steeds erg populair zijn. Maar of ze ooit het succes van hun eerste album B.R.M.C. kunnen overtreffen? Nee, dat is echt vergane glorie.

Score: 3 out of 5 stars

Dat Di-Rect na het verlies van frontman Tim een beetje uit het plaatje is verdwenen dat moge duidelijk zijn. Gelukkig hebben we in onze Nederlandse kweekvijver meer talent rondzwemmen. Zo ook Destine, een catchy poprock bandje dat Di-Rect-waardige deuntjes speelt. Dit jaar hebben ze het zelfs tot een uitnodiging voor Pinkpop geschopt! Rede genoeg om hun album, Lightspeed, onder de loep te nemen.

Op de Pinkpop Persconferentie mochten we al even een vleugje Destine proeven, waarop ik direct mijn collega aanstootte: “Kijk, daar hebben we de nieuwe Di-Rect,” grapte ik tegen hem. Nu ik de cd heb geluisterd wil ik daarop terugkomen, het is naar mijn mening de nieuwe Di-Rect. Natuurlijk is dat niet exact waar, het geluid van Destine verschilt hemelsbreed van het oude Di-Rect. Maar wat ik hiermee bedoel is dat Destine weldegelijk een bandje is met de potentie om de populariteit van Di-Rect te evenaren. De sound van het bandje zou je kunnen vergelijken met het geluid van You Me At Six, gepolijst, veel zang en catchy melodietjes.

Van de lyrics moet je dan ook geen hoogstandjes verwachten maar vooral heerlijke teksten om mee te schreeuwen. Bijvoorbeeld het zesde nummer op het schijfje: ‘Spiders’. Het refrein start met: “I’m sick of spiders on my back…” en bij het horen van die zin stel ik me al een zaal voor met jonge meisjes en jongens die keihard meeschreeuwen en gillen met de teksten van Destine. Met deze uitspraak zal ik waarschijnlijk op een aantal kleine tienerteentjes trappen, maar ik denk dat meer mensen de Tokio Hotel en You Me At Six taferelen van de afgelopen tijd wel gezien of gehoord hebben. Destine is een bandje die in het rijtje past en hordes tieners zal gaan aantrekken(Mijn Word probeert trouwens Destine te corrigeren naar 'zestien', als dat geen teken is?!).

Dan kom ik ook direct bij een heikel punt want voor de oudere generatie zal Destine niet al teveel te bieden hebben. De muziek is vrij oppervlakkig evenals de eerder benoemde teksten, daarnaast zie ik nog geen volwassen man of vrouw in de auto naar huis van het werk lekker zingen over spinnen op zijn of haar rug. Al moet ik wel zeggen dat het album ook een paar volwassenere nummers bevat, zoals bijvoorbeeld 'Sinking Sand', een nummer dat een stuk volwassener klinkt en waarvan de tekst iets dieper lijkt te zijn.

Destine is een bandje met de potentie om de populariteit van Di-Rect te overtreffen. Veel tieners zullen genieten van deze heerlijke catchy cd en zullen daarmee hun ouders helemaal gek maken. Voor de jongere generatie een heerlijk opstapje naar de volwassen muziek met moeilijkere teksten en donkerdere geluiden, maar voor de volwassenen zelf geen echte aanrader. Dit jaar zullen ze op Pinkpop staan en daarmee hun naam door het hele land laten galmen, ik ben benieuwd hoe Nederland reageert op Destine.

Score: 3.5 out of 5 stars

RioRock is al enkele jaren een begrip in muziekliefhebbend België. Dit jaar vindt de dertiende editie plaats van dit punk/hardcore/emo festival. De grootste veranderingen ten opzichte van vorig jaar is het feit dat het festivals dit jaar binnen wordt gehouden in plaats van in een tent op de weide. Gemeenschapshuis De Zille in Kwaadmechelen ( Ham ) is dit jaar de plek waar je moet zijn op zaterdag 3 april. Onder andere de punkers van Strung Out, de emo’s van Emery en de Nederlandse jongens van Destine zullen hier het podium beklimmen. Voor de volledige line-up en hoe je aan kaartjes komt voor dit festival, moet je even verder klikken.

Voor informatie omtrent kaartverkoop, de routebeschrijving en tijdschema, kijk op de site van RioRock.

Wil jij dit winnen? Stuur dan een e-mail met als onderwerp "RioRock @ Kwaadmechelen" naar acties@roarezine.com inclusief je volledige naam. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht. (Vaker dan één keer mailen is overbodig! & Het meedoen aan meerdere acties is toegestaan! & Deelnemers worden automatisch abonnee op onze nieuwsbrief! &Medewerkers van ROAR E-Zine, mensen die proef lopen bij ROAR E-Zine en medewerkers van de RioRock zijn uitgesloten van deelname.)

In 2006 werd de lente ingeluid met een heerlijk vrolijke single van Corinne Bailey Ray. 'Put Your Records On' werd veel op de radio gedraaid en zette de Britse zangeres in Nederland op de kaart. Hierna hebben we een tijdje niets meer van haar gehoord. Haar nieuwe album The Sea komt ook weer net voor de lente uit. Staan er op dit album meer van dit soort vrolijke nummers die ons het lentegevoel gaan geven

Radio 6 roept luisteraars op om te stemmen op hun favoriete "zwarte" nummer. Volgende week zal de "zwarte lijst", vol met soul en jazz nummers gedraaid worden. Laatst is er promotie gemaakt voor deze lijst bij het televisieprogramma "De wereld draait door". Vier vrouwen gaven uitleg over echte zwarte muziek en welke nummers er volgens hen echt in die lijst moeten. Volgens hen is zwarte muziek sexy, vol gevoel en in your face.

Er staan op The Sea een paar goede kandidaten voor deze lijst. Zo is 'Closer' een lekker sexy nummer, wat bij wijze van spreke door Marvin Gaye geschreven had kunnen zijn. En zo staan er meer nummers op het album, zoals 'Feels Like The First Time', een nummer wat ook heerlijk swingt. Deze uptempo nummers worden afgewisseld met een paar ballads, zoals 'I Would Like To Call It Beauty'. Alles is netjes gespeeld en goed gezongen.

Het is een easy listening album, vol met funky nummers en liefdesliedjes. Er staan geen grote uitschieters op het album, niet in positieve, maar ook niet in negatieve zin. Het is een lekker plaatje, zeker voor in de zomer. Verrassend is het niet te noemen en een kaskraker als 'Put Your Records On' staat er niet tussen. De kwaliteit van The Sea ligt in het fijne, volle geluid van de band en de soulstem van Bailey Ray.

Score: 3.5 out of 5 stars

Er stond een mooi verhaal over een drakkar in de haven op de site van 013 omtrent Paganfest, maar er zijn niet veel Vikingen van de partij dit jaar. Sterker nog, met deze line-up laat Paganfest zien steeds verder uit te waaien over de verschillende combinaties van traditionele volksmuziek en snoeiharde metal. Gelukkig ligt er dit maal ook maar een schip met de jolly Roger in de mast aangemeerd. Ondanks lange discussies op de genoemde website worden dus iets na vieren de drinkhoorns- die zouden eigenlijk niet mogen, geheven en barst het spektakel los. Met allerlei outfits begeven zich uit het hele land de liefhebbers zich naar Tilburg vandaag!.

Helaas is een van de grote namen, te weten Equilibrium, afgevallen. Een flinke tegenvaller, want deze band is niet erg makkelijk live te spotten. In de vorm van Svartsot heeft het reizende festival een wat karige vervanger gevonden. Enthousiasme en interesse zijn twee dingen die voor deze jongens vandaag weinig betekenis hebben. De enige die lijkt te willen is de fluitspeler, die een beetje het folkelement in de rauwe metal van deze band vertegenwoordigd.

Met het hele geschuif dat door het afvallen van Equilibrium begonnen is, wordt de tweede band vandaag Varg. Met mooie krijgsbeschilderingen brengen deze Duitsers een vrij recht voor je raap show ten gehore met hun brute pagan metal. Deze mannen zijn een rijzende ster in de scene, zeker sinds hun laatste plaat Blutaar. Ook het publiek lijkt inmiddels wakker te zijn geworden. Tegen het einde van het Svartsot's optreden leek het alsof ineens de zondagmiddagroes van iedereen afviel en de vuisten vlogen de lucht in.

Als er vandaag een band is die de geheven vuisten verdient, dan is het wel de Slavische folk metal formatie Arkona. De interactie met het publiek is niet het grootste talent van deze Russen, maar een vette performance neerzetten des te meer. De frontvrouw doet niet onder voor menig mannelijke brulboei vandaag. De band timmert al lang aan de weg, samen met andere Oost-Europese bands, om ook hun cultuur te uiten via metal. Ook deze band wist met de laatste plaat succes te oogsten. Dat er het een en ander via een bandje wordt gedaan, met name de folk instrumenten, stoort dan eigenlijk niet eens zo erg.

Een rustpunt is in zekere mate het Duitse Dornenreich, waar op het podium enkel een violist, gitarist en drummer een bak geluid produceren. De bezoekers trekken en masse de Tilburgse binnenstad in op zoek naar ‘vleesch’. De woeste horde zorgt ongetwijfeld voor een leuke omzet in de nabijgelegen shoarmatenten. Het echte programma gaat nu pas beginnen dus men moet snel zijn.

Alestorm staat namelijk als volgende band op het programma. Het blijft een beetje de vreemde eend tussen alle heidense metalhelden, deze jolige schotse piraten, maar ze zijn zo leuk! Vooraan veranderd de zaal in een havencafé. Inhaken en meebrullen. Eurovisie songfestivalnummer ‘Wolves Of The Sea’ is zoals altijd de afsluiter van de set. Het publiek danst, klapt en springt vrolijk mee. Hierop volgt het Zwitserse Eluveitie, dat natuurlijk prachtige muziek maakt. Werk van de eerste plaat Slania maar ook van de nieuwe Everything Remains. Of het nu het geluid is in de zaal, of de band zelf, op de een of andere manier komt de energie van de platen niet helemaal tot uiting. De band werkt zich in het zweet en zet gewoon een harstikke sterk optreden neer, maar het was het niet helemaal.

Het is nu wachten op afsluiter Finntroll. Ook deze band heeft net de nieuwe plaat Nifelvind uit, wat weer een dijk van een album is. Wanneer de Finse troep trollen het podium bestijgt, gaat het publiek uit zijn dank, vooral ´Trollhammaren´ weet de bezweten meute op te zwepen. Het ruikt overigens niet zo heel fris vooraan bij het podium. De drinkhoorns worden geheven en natte lichamen kletsen tegen elkaar. Een mooie serie bands dit jaar en niet weer een verkapte versie van Piratefest 2009, al met al een vette dag.

Een half uurtje te vroeg arriveer ik bij het Backstage Hotel te Amsterdam. Het is de Nederlandse persdag van hiphop duo Dan Le Sac vs. Scroobius Pip en dus kunnen de heren aan de tand gevoeld worden over hun nieuwe album. The Logic of Chance komt vijftien maart aanstaande uit, als opvolger van het in 2008 uitgebrachte Angels.

Beatmaker Dan Le Sac stelt zich netjes voor met zijn echte naam Daniël, terwijl rapper en poëet Scroobius het bij Pip houd. Ze zien er nog fris uit voor zo’n drukke dag, maar geven zelf ook direct toe dat ze na nog een of twee interviews waarschijnlijk in slaap gaan vallen. Ondertussen prutst Pip wat met zijn laptopje en voert vooral Daniël het woord. Ik heb de promoversie van het nieuwe album al in mijn inbox en heb het dan ook goed bestudeerd tijdens de treinreis naar Amsterdam.

Het eerste wat mij opviel toen ik het nieuwe album aanzette; het klinkt veel meer als pure hiphop in plaats van een alternatieve indie mix waar over heen gerapt en gesproken werd.

Daniël: Oh, heb jij de persversie al? Mooi. Het verschil in de albums qua beats komt denk ik omdat op het eerste album veel echte instrumenten zijn gebruikt. Voor The Logic of Chance heb ik alleen maar samples gepakt om de beats in elkaar te knutselen. Daar door klinkt het wel veel meer als een geheel. Ons eerste album was toch misschien meer een verzameling van losse ideeën, terwijl we nu hebben geprobeerd om alles op elkaar aan te laten sluiten.

En tekstueel gezien? Ik had het idee dat Angels zich vooral richtte op zelfreflectie en individuele levenslessen, terwijl het nu veel meer op sociale problemen en ‘het grote geheel’ gericht lijkt te zijn.

Pip: Dat verschil heb ik eigenlijk niet bewust gemaakt. Maar nu je het zo zegt zit er wel wat in denk ik. We hebben nu veel meer van de wereld gezien, ook door onze tours, daar door zijn we meer maatschappelijk betrokken geworden. Bovendien is er ook gewoon veel om kwaad over te zijn in onze omgeving. Er is zoveel problematiek en onrechtvaardigheid in Engeland, op allerlei vlakken. En de politici schuiven het maar af omdat het toevallig misschien niet helemaal in hun takenpakket zit. Ik kan me daar tegenwoordig wel kwaad om maken, het moet veranderen. Wat ook kan, alleen de mensen die dat willen worden juist vaak geen kans gegeven. Zoals Obama, ik heb niet de kennis om over hem te oordelen maar hij wilt tenminste wel echt iets veranderen. Dat kan niet in een paar maanden, temeer door het politieke systeem aldaar, maar vervolgens verliest het halve volk acuut het vertrouwen in hem.

Op het eerste album sloot ‘Letter From God to Men’ aan op dit gevoel van onrechtvaardigheid.

Pip: We hebben toen ook echt veel reacties op dat nummer gekregen. Mensen begrepen het vaak verkeerd, zo is ons gevraagd of wij in God geloofden en wat we met de titel bedoelden. Maar dat is het punt helemaal niet. Ik wil met mijn teksten mijn mening niet doordrukken of iets dergelijks, maar simpelweg aangeven waar ik vind dat het mis gaat. Of men dit dan aanneemt is hun zaak. Al hoop ik stiekem van wel natuurlijk. (lacht)

Zijn er ook artiesten die jullie beïnvloed hebben bij het maken van dit album, of in het algemeen om muziek te maken?

Dan: Ik denk dat voor ons allebei iemand als DJ Shadow wel een grote invloed is geweest, met zijn album Entroducing.

Pip: Mijne eerste solo rap optreden was buiten bij de rij toen hij binnen optrad haha.

Dan: Verder ook voor mij persoonlijk dingen als Joy Division en New Order, Aphex Twin.. Dat vind ik bovendien ook echt gewoon goede artiesten. Van de zomer heb ik Fever Ray live gezien, zoiets wil ik ook misschien ooit nog wel eens doen. Zoals ze daar staan in van die pakken en met dat licht, betoverend. Maar er zijn in het algemeen gewoon heel erg veel artiesten die mij beïnvloed hebben in mijn muziek, dat geldt ook voor Pip geloof ik.

Pip: Ik vind het ook lastig om bijvoorbeeld te zeggen wat nou echt goede artiesten zijn. Voor mij is iedereen die muziek maakt zoals hij die muziek bedoeld, een goede muzikant. Neem bijvoorbeeld Girls Aloud, als popband zijn ze verschrikkelijk goed. Niemand kan ontkennen dat Sound of the Underground een heel aanstekelijk liedje is. Snap je wat ik bedoel? Muziek gaat om wat je er mee wilt bereiken, als jouw doel is een goed popliedje maken en dat doe je, dan vind ik je een goede artiest. Goede artiesten in het algemeen zijn een voorbeeld denk ik.

Jullie doen Nederland drie keer aan tijdens de komende tour, een keer in april en twee data in mei. Speciale band met ons kleine landje?

Pip: Eigenlijk doen we in mei nog een extra show, maar die is nog geheim. Ik kan alleen zeggen dat hij in Den Haag gaat zijn, verder niks. Dus daar heb je alvast een primeur! Nederland was het eerste land waar we buiten Engeland optraden, jullie hebben bovendien het eerste festival wat we tegenkwamen waar dingen daadwerkelijk goed geregeld waren. Lowlands inderdaad. Dit jaar staan we er als het goed is weer, net als op Pukkelpop. Maar de contracten moeten bij mijn weten nog wel heel even getekend worden, al ga ik er zeker van uit.

Dan: Eigenlijk zouden we ook maar een datum in Nederland doen, die op 1 april, maar we hebben dus besloten om in mei nog een normaal aantal concerten er aanvast te plakken. Het is altijd leuk in Holland.

Tekst door Maartje Buise