Lowlands 2010- lees hier onze verslagen, zit er weer op en daarmee is ook de Converse Compound 2010 een feit. Voor het derde jaar op rij was de Compound één van de creatieve hot spots op het festivalterrein: je kon onder andere schoenen customizen, een old school spelletje Pong spelen, dansen tijdens Silent Disco of gewoon even lekker relaxen.

In de welbekende Chuck-O-Matics konden bezoekers hun Converse sneakers laten customizen. Er waren ook weer gast customizers, waaronder de heren van Triggerfinger, Jack Parow, Tim Knol, Moss, Daily Bread en Fresku. Ook Peter te Bos – verantwoordelijk voor het Lowlands artwork - kwam langs om een paar Chuck Taylor All Stars te voorzien van zijn persoonlijke touch.

Houd ROAR E-Zine.com in de gaten om binnenkort in het bezit te zijn van zo'n vet paar Converse sneakers, want de organisatie zoekt nog een fatsoenlijke bestemming voor de schoenen.

Foto's uit de Converse Compound @ Lowlands 2010

’s Avonds was het dansen geblazen tijdens de Silent Disco. Bezoekers konden los gaan op de meest uiteenlopende platen. Er waren gast DJ sets van Triggerfinger, Daily Bread en Dio. De winnaar van de ‘DJ for a day’ contest mocht daarnaast op zaterdagavond op prime time samen met KinkFM DJ Henk Kanning  een uur vullen.

Viral Radio is niet alleen een van de leukste feestjes op het gebied van elektronische muziek, het is ook een opstapje voor veel dj's. Komende vrijdag en zaterdag staan Ikonika, Gonjasufi, Ras G, The Gaslamp Killer,LD, Aardvarck, Pierre Bastien, Cinnaman, Knalpot en Juha op het podium van Trouw en het Bimhuis. Kaarten zijn nog te koop via de website van Trouw en het Bimhuis.

Het vierkoppige Driving Dead Girl is speelde al meerdere malen op Dour en komt uit België. En het is na drie jaar eindelijk tijd voor het derde schijfje voor de band die al sinds 2003 bestaat. Na een EP (2007) van twee nummers en het album 50,000 Dead Girls Can't Be Wrong (2006) is er dan nu Don't Give A Damn About Bad Reputation.

De titel van dit album doet ruige rock vermoeden. Maar echt ruige rock is niet te horen. Het idee achter een 'bad reputation' is natuurlijk voor iedereen anders. Don't Give A Damn About Bad Reputation duurt een half uur en telt elf songs. Volgens eigen zeggen vertaalt de groep woede, gebroken harten en alcohol in verschroeiende rock 'n roll.

Rock 'n roll dat is het wel, een beetje garage, een beetje rokerige blues soms, maar ruige rock is het absoluut niet. De songs lijken allemaal vrij veel op elkaar. Een opvallende song in het rijtje, is nummertje 7 'The Way To Your Heart Ain't Easy To Ride', de zang valt op, de gitaar en drums klinken vernieuwend. Stukjes rustig opbouwend met een rokerige bluesy zang en daarna lekker rocken, met tussendoor de rustige stukken te herhalen, drie minuten is te kort voor zo'n liedje als deze. Dit hoor je niet vaak op een rockalbum. Ook 'It's Raining' valt de zang op. Dit nummer duurt maar een minuut, maar door de vreemde manier van het stemgebruik luister je wel echt naar de zang.

De rest van de songs zijn snel, met een niet al te opvallende zang. De gitaarrifjes zijn soms heel tof, zoals in 'The Black Jack Love Of Harry The Sinner'. Ook zijn er zo nu en dan geweldige drumsolo's, zoals in 'Liquor Store'. Deze dingen maken het album prettig om naar te luisteren. Hierdoor wordt Don't Give A Damn About Bad Reputation toch iets minder dan dertien in een dozijn, maar echt verassend is het geheel totaal niet. Dat maakt het dus een gemiddeld album. Lekker voor de achtergrond en sommige nummers zijn heerlijk voor de voorgrond.

Score: 2.5 out of 5 stars

In december is het weer zover. Voor de tweede keer kunnen fans van rockabilly, punk, metal, rock ’n roll, hardcore en stonerrock twee dagen hun hart ophalen in het Klokgebouw te Eindhoven. Op 11 december is het namelijk tijd voor een nieuwe editie van Speedfest, met de dag erna de Persistence Tour. De eerste namen zijn bekend namelijk Peter Pan Speedrock, Municipal Waste, Triggerfinger en The Devil’s Blood op Speedfest en Sick of it All op 12 december tijdens de Persistence Tour. [UPDATE 2 september] Ook de Amerikanen van Cruel Hand, Casey Jones en Dirty Rotten Imbeciles ( D.R.I. ) gaan mee op de Persistence Tour, wat dus betekent dat zij 12 december in Eindhoven staan. Met de kanttekening dat Sepultura afhaakt. Op Speedfest kunnen we ook gaan genieten van V8 Wankers, Batmobile, The Seatsniffers, .357 Stringband en Rompeprop. Helaas heeft Pro-Pain moeten afzeggen.

Speedfest: Peter Pan Speedrock, Municipal Waste, Triggerfinger, The Devil’s Blood, Airbourne, Antiseen, The Nomads, The Exploited, Life Of Agony en Cenobits, V8 Wankers, Batmobile, The Seatsniffers, .357 Stringband, Rompeprop

Persistence Tour: Sick Of It All, Blood For Blood, Evergreen Terrace, Unearth, Donnybrook, Cruel Hand, Casey Jones, Dirty Rotten Imbeciles ( D.R.I. )

Over andere namen, ticketprijzen en voorverkoop is nog niets bekend. Houd de sites van Speedfest en de Persistence Tour in de gaten voor meer info.

De volgende lading namen voor Le Guess Who? 2010, dat zal plaatsvinden van 24 tot en met 28 november, zijn gespot. Niemand minder dan onder meer [UPDATE 2 september] Ook Sleepy Sun, Peter Broderick, Esben & The Witch, Munch Munch, Dam Mantle, Eagle Boston en Women zullen de planken van diverse podia in Utrecht betreden.

Line-up:

Swans, James Blackshaw, Subtitle, Dimlite, Alasdair Roberts, Fitz, Beach House, Sharon van Etten, Menomena, Ganglians, Trembling Bells, Elephant Micah, The Talles Man On Earth, Ty Segall, Tu Fawning, Voice of the Seven Thunders, Junip, Caribou, Sleepy Sun, Peter Broderick, Esben & The Witch, Munch Munch, Dam Mantle, Eagle Boston, Women

Het zijn grondleggers van metalcore zonder stijltang en ze klinken zo'n beetje als Slayer meets Bolt Thrower op een dag dat het napalm regent. Ze gedragen zich alsof ze hardcore zijn, maar klinken stiekem heel erg als thrash. Nou, dan heb ik het dus over All Out War die een nieuwe plaat uithebbengebracht. Een hoes met oorlogszuchtige paus en mannen met gasmaskers belooft inderdaad de juiste brute klanken die je verwacht bij deze heren. Into The Killing Fields heet de nieuwste en het is alles wat je ervan duft te verwachten.

Met vocalen die klinken alsof ze pijn doen trappen we af met 'Defiance Through Fear', waar frontman Mike Score je dus verbaast gezien de beste man in het dagelijkse leven met een heel andere stem lesgeeft in Global Studies. Interessant juist daarom, dat hij steeds kiest voor apocalytische thema's in zijn muziek. Na een intro die klinkt als een marcheermuziek begeleid met machinegeweren barst het meteen lekker los. Op 'Mercy Killer' horen we die trage, stompende ritme's weer gecombineert met messcherp gitaarwerk.De jankende gitaren op 'Apathetic Genocide' dragen bij aan de toch langzaam sterker wordende gevoelens dat deze band toch echt meer in de thrash hoek thuis hoort. Een stukje Cro-Mags invloed is ook nog duidelijk te horen overigens. Bij 'Fear Those Who Claim Divinity' hoor je toch het geluid terug dat de band eind jaren negentig ten gehore bracht. De Slayer-riffs sieren ook veel van de nummers op.

Alles klinkt zwaar en stompend, zoals de intro van 'From Manipulation To Martyr', wat verder als een lompe tank voortploetert. Een beetje raar is nog de nieuwe versie van 'Curtain Call For The Crucified' van de vorige plaat Assassins In The House Of God (och ja, All Out War helpt je graag van je religie af hoor). De track 'Still Crucified' is het resultaat en ondanks dat het lekker beukt, lijkt het toch alsof er behoefte was aan een filler die goed genoeg klonk om geen filler te zijn. Nog één hoogtepunt van de plaat is het op hoge tempo gespeelde 'Into The Killing Fields' met zompige tussenstukken. All Out war pakt het beste van een aantal genre's en maakt hun eigen variant ervan wat echt klinkt als een kruisbestuiving die evolutietechnisch volkomen juist is. Het ene moment klinken ze als thrash en dan is het weer ongeremd moshen. Prima plaat, niks meer aan doen.

Score: 3 out of 5 stars

The Pineapple Thief ontstaat in 1999 uit de resten van Vulgar Unicorn. De centrale man van The Pineapple Thief is Bruce Soord, een in Duitsland geboren musicus en componist. The Pineapple Thief speelt muziek in het segment progressieve rock. Tot 2002 blijf het een band voor alleen in de studio, daarna wordt op veelvuldig verzoek van de fans, een band geformeerd om concerten te geven. Waren ze vorig jaar nog in Nederland als het voorprogramma van Riverside, nu zijn ze met een eigen headline show te vinden in ons land. Wij van ROAR E-Zine geven 2x2 kaarten weg voor de shows in De Pul, Uden en de Boerderij, Zoetermeer.

Stuur een e-mail met als onderwerp " The Pineapple Thief @ De Pul, Uden" of "The Pineapple Thief @ De Boerderij, Zoetermeer" naar acties@roarezine.com. Vermeld in de e-mail je voor-en achternaam en postadres, want voor één iemand doen we er een gesigneerd examplaar bij van het laatste The Pineapple Thief album Someone Here Is Missing. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht.

(Vaker dan één keer mailen is overbodig!  Het meedoen aan meerdere acties is toegestaan. Deelnemers worden automatisch abonnee op onze nieuwsbrief! Medewerkers van ROAR E-Zine, mensen die proef lopen bij ROAR E-Zine en medewerkers van de podia en organisatie zijn uitgesloten van deelname.)

Na een overtuigende show in Tivoli, een kleine twee weken eerder, keert Eels vanavond terug op de planken in Paradiso. Ook dit optreden is uitverkocht. Degenen die Eels op 19 augustus hebben mogen zien weten wat mister 'E' vanavond voor hen in petto heeft. Een ding staat vast, een avondje met Mark Oliver Everett en zijn bebaarde vrienden is altijd weer een ervaring apart en wordt nooit snel vergeten.

We starten de avond met Alice Gold, jong opkomend singer-songwriter talent uit Londen. Gewapend met een elektrische gitaar, een licht rauw stemgeluid en een flinke dosis rockspirit warmt zij het binnendruppelende publiek op voor wat komen gaat. Dat doet zij een stuk overtuigender dan in Tivoli, zo blijkt uit het steeds enthousiaster klinkende applaus. Er zit vanavond genoeg inspiratie, nuance en emotie in haar muziek om het vaak zo luidruchtige Nederlandse publiek wat stiller te krijgen en dat is een aardige prestatie.

Alice Gold

Rond kwart over negen gaan de lichten in de zaal langzaam uit en filmische klassieke muziek wordt ingestart. De spanning in de zaal stijgt voelbaar. De gordijnen achter het podium worden langzaam opzij geschoven en het geschreeuw en applaus zwellen langzaam aan.

Als mister 'E' een moment later het podium betreedt is meteen duidelijk dat deze avond niet meer stuk kan. De sfeer zit er in, het publiek schreeuwt nu al dat het een lieve lust is. Mark Oliver, 'the man' is gekleed in het wit en heeft zich zorgvuldig verborgen achter een grote zwarte zonnebril en bandana. Wat er achter die 'coole' vermomming schuil gaat zullen we de rest van de avond niet achter komen.

De show wordt zorgvuldig opgebouwd met drie solo-nummers, waaronder nieuweling 'What I Have To Offer' waarmee Eels meteen weer laat zien waar zijn grote kracht ligt. De ingetogen nummers met enkel het karakteristieke raspende stemgeluid en de gitaar zijn al voldoende om het publiek een uitzinnig applaus te ontlokken.

Dat laatste neemt in de loop van de show alleen maar toe. Opvallend is de hoeveelheid jonge mensen in de zaal en het buitenlandse publiek dat Eels trouw naar Amsterdam is gevolgd voor 'nog een concert van hun idool. Vooraan bij het podium staat een groepje Fransen met polsbandjes van ' Rock en Seine', een festival in Frankrijk waar Eels een paar dagen eerder nog heeft opgetreden.

Wat volgt vanavond is een show, waarvan de vonken bijna letterlijk afspringen. Net als in Tivoli een kleine twee weken geleden is het een flink rockende mister 'E' die de zaal doet schudden, dansen en trommelvliesverscheurend doet juichen. De rock en nummers van zijn laatste drie platen voeren wederom de boventoon deze avond, afgewisseld met enkele grijsgedraaide klassiekers, zoals de Rolling Stones cover 'She Said Yeah' en 'Summertime'.

'E' en zijn bebaarde bandleden zijn overduidelijk zeer goed op elkaar ingespeeld. De hardere nummers nummers worden indrukwekkend goed gespeeld. Een paar hoogtepunten zijn het vuige 'Fresh Blood' en 'Tremendous Dynamite'. Toch zijn het ook vanavond de meer verstilde pareltjes, zoals 'In My Dreams' en 'In My Younger Days' die het publiek weer dat kippenvel weten te bezorgen, waar zovelen eigenlijk stiekem voor zijn gekomen.

Mister 'E' heeft vandaag zijn uitbundige kant laten zien. Hij lijkt zijn depressie te boven en wie zijn wij om hem dat te misgunnen? Zeker niet na een show als vanavond.

Eels

Setlist:

1. Daisies Of The Galaxy
2. What I Have To Offer
3. End Times
4. Prizefighter
5. She Said Yeah [The Rolling Stones]
6. Gone Man
7. Summer In The City [The Lovin' Spoonful]
8. Tremendous Dynamite
9. In My Dreams
10. In My Younger Days
11. Paradise Blues
12. Jungle Telegraph
13. My Beloved Monster
14. Spectacular Girl
15. Fresh Blood
16. Dog Faced Boy
17. That Look You Gave That Guy
18. Souljacker Pt.I.
19. Talkin' Bout Knuckles
20. Mr. E's Beautiful Blues
21. I Like Birds
22. Summertime [Gershwin - in Billy Stewart version]
23. Looking Up
--------------------------------------------------
24. I Like The Way This Is Going
--------------------------------------------------
25. That's Not Her Way
26. My Baby Loves Me
--------------------------------------------------
27. Oh So Lovely

Sean Bean is een acteur die altijd een bepaalde onpeilbare dreiging lijkt uit te stralen. Zo probeerde hij al de ring van Frodo af te pakken, een leuk stelletje om te brengen dat hem een lift gaf en haalde ongein uit met klonen in The Island. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het punt is dat, ondanks zijn sympathieke rol als Sharpe, de beste man nu eenmaal de bad guy rol op het lijf geschreven heeft. Dus mocht je denken dat het eens anders is bij Ca$h, jammer dan. Ook hier gaat onze vriend uit Sheffield precies dezelfde kant uit.

Het verhaal begint eigenlijk zo: Pyke Kubic (Bean) komt zijn broertje opzoeken (toepasselijk gespeeld door hemzelf) die in de bajes beland is na het stelen van een half miljoen. Broerlief verteld hem dat hij de koffer met geld gedumpt heeft onderweg en vanaf een viaduct op een oude Buick gegooid heeft. Pyke gaat dus op zoek naar deze wagen en de eigenaar, wat een paar komische momenten oplevert. Ondertussen zijn Sam en Leslie Phelan van de schrik bekomen en na enige morele afwegingen zijn ze dolblij met het geld. Het stel heeft nogal wat schulden dus het kwam letterlijk uit de hemel vallen. Ze gaan lekker het huis opnieuw inrichten, een nieuwe wagen kopen... Precies wat jij of ik ook zou doen met een flink pakket geld. Dan staat plots Pyke voor de deur en de lol is er dan wel een beetje vanaf. Hij verzamelt het overgebleven geld, maar zo'n 80.000 dollar ontbreekt. Nu is Pyke nogal van het puntje precies, dus tot op de laatste cent moet het kloppen. Dus dan begint het spelletje, hoe verdien je een bult geld in een paar dagen. Dan wordt het pas echt leuk.Bean zelf, ok laten we gewoon Sean Bean zeggen om misverstanden te voorkomen, weet een prima bad guy neer te zetten. Hij komt dreigend doch komisch over en wordt op een gegeven moment toch wel eng. Hij komt kalm over maar kan elk moment exploderen, wellicht het specialisme van de acteur Sean Bean. Het acteerwerk van de andere acteurs is niet heel erg bijzonder, eigenlijk doen ze niet zo heel veel interessants en Sean Bean neemt wel een heldenrol op zich in de film. Vanaf dat Pyke op de deur klopt bij het stelletje, na een paar olijke ontmoetingen met andere mensen die toevallig "cash" een auto gekocht hadden (de titel refereert naar de stempel op de roze belastingformuliertjes over de betaalwijze, zit je in een constante spanningsboog die strakker getrokken wordt naar het einde toe. Dit wordt niet teveel dankzij de humor. "Hello mister.... Bearshit Tenderfeet?". Het verhaal is een klassieker met een onverwacht einde wat we natuurlijk niet gaan verklappen. Minpuntje blijft het gebrek aan echte tegenspelers. Sean Bean is niet voor niets de grote naam op de filmposter, hij overschaduwt eigenlijk alle andere rollen. Maar als je zijn werk kan waarderen dan is dit een prima stukje cinema.

Score: 4 out of 5 stars

Met een aankondiging waarbij gelijkenissen worden gemaakt met onder andere The Flaming Lips, Sonic Youth, Radiohead en Pavement worden onmenselijk hoge verwachtingen geschept voor de nieuwste plaat Simian Vices Modern Devices van het Noorse Heroes & Zeros. Ondanks dat de vorige plaat Strange Constellations het best verkopende rock-debuut in Noorwegen was (of dit veel zegt valt ook te betwijfelen) mag het geen verassing zijn dat deze verwachtingen niet worden ingelost.

Na een wat valse start te maken met het traag voortslepende openingsnummer ‘Simian Vices’ komt Heroes & Zeros pas redelijk op gang bij het tweede nummer ‘Iron Honey & Gold’. Hierin laten de heren horen wel degelijk meer in huis te hebben dan het eerste de beste indie bandje, maar het is pas bij het nummer ‘Fattening Frogs for Snakes’ dat de band volledig op dreef is. De minuten durende psychedelische jam waarmee het nummer wordt afgesloten is namelijk van uitzonderlijke klasse. Daarneest weet ook ‘Via Satellites’ de aandacht op zich te vestigen met zijn subtiele opbouw die aan het eind van het nummer ontploft in een bombastisch samenkomst van instrumenten.

Helaas zijn het slechts de eerder beschreven nummers die echt interessant zijn om naar te luisteren. De rest van de plaat klinkt, ondanks het feit dat er zeker wel enige muzikale diepgang is te vinden, helaas redelijk ongeïnspireerd. Vooral als het gaat om tempo (het gebrek hiervan dan) en daardoor melodieën die blijven hangen heeft de band nog wat te leren. Maar dat de band goed kan spelen moge duidelijk zijn.

De heren van Heroes & Zeroes zijn het sterkste wanneer de nummers boven de zes minuten duren en er de tijd is voor de band om het nummer zorgvuldig op te bouwen om te eindigen in een fijne brij van noise- en psychedelische rock. Dit zijn waarschijnlijk ook de momenten waar de vergelijkingen met onder andere The Flaming Lips en Sonic Youth vandaan komen. De rest (dit betreft helaas ongeveer drie kwart van de plaat) is echter te gewoontjes om na langer dan een aantal speelbeurten nog interessant te blijven.

Score: 3 out of 5 stars

Er zijn maar weinig bands waarvan je na het lezen van hun naam direct weet wat voor muziek ze maken. Veel namen dragen een bepaalde betekenis of boodschap, maar bij de indie rockband met de naam Takka Takka, is dat nog niet helemaal duidelijk. Al verklapt de naam van de band wel een beetje wat voor muziek ze maken: iets wat je nog nooit gehoord hebt. De mannen hebben een album opgenomen met de naam Migration, die binnenkort verkrijgbaar is.Het album opent met een nummer dat het gevoel draagt van de jungle en de toepasselijke naam ‘Monkey Forest Road’ heeft. Een snel, herhalend ritme is de basis van het nummer. Daarnaast wordt er heel zacht gezongen, dit maakt impliciet duidelijk dat de mannen de focus niet op de tekst willen leggen. Het geheel klinkt harmonieus en zou zo de soundtrack van een film als Tarzan geweest kunnen zijn.

Het tweede nummer: ‘Silence’, onderscheidt zich direct van de opener van het album. In dit nummer klinkt namelijk duidelijk een drum, wat in het eerste nummer grotendeels afwezig was. Ook dit nummer wordt gekenmerkt door niet overheersende zang. De zang is een beetje te vergelijken met Phil Collins terwijl de muziek meer richting Coldplay neigt. Een bijzondere combinatie die goed uitpakt en de band een eigen karakter geeft.

De muziek van Takka Takka klinkt een beetje dromerig, dit komt door het gebrek aan harde drums en solo’s. Daarnaast staat de zang niet op de eerste plaats, hierdoor valt de zang soms zelfs een beetje weg in de dromerige melodie. Een nadeel hiervan is dat het album na verloop van tijd eentonig wordt. Waar Phil Collins nummers voorziet van opzwepende drums of solo’s, daar doet Takka Takka dit niet. Helaas.

Maar buiten deze kritische noot is het een heerlijk album met rustige en soms melancholieke klanken. Het is bij dit album wel een kwestie van love it or hate it. De aparte manier van muziek is moeilijk te vergelijken met andere artiesten. Het enige antwoord op de vraag of je dit echt kunt waarderen is door het te proberen, op YouTube en op MySpace is de band te vinden en kan je proeven van wat Takka Takka je te bieden heeft. Ben je direct weggeblazen bij de eerste klanken? Dan ga je de andere nummers zeker waarderen. Ben je nog niet overtuigt? Dan kan je het schijfje beter in de schappen laten liggen.

Score: 3.5 out of 5 stars

Het zijn harde kerels, die gasten van Black Friday '29, en dat laten ze horen op hun nieuwe plaat ook. The Escape lijkt als titel mooi terug te slaan op het geluid van de band. Waar hardcore alle kanten op schiet en progressief, jazzy en complex wil gaan klinken, is er namelijk ook een beweging die daaran wil ontsnappen. Bands die naar de oldschool sound terug willen. Goed, de meeste van die bands snappen er eigenlijk ook weinig van, maar deze mannen doen dat wel op wat zeker één van de betere hardcore platen mag gaan heten voor dit jaar.

Weetje is dat deze Duitse band, haar plaat opgenomen heeft in België om vervolgens weer in Duitsland de plaat uit te brengen bij Let It Burn. Zwaar en dreigend opent de plaat met 'Kill This Dream' wat, wanneer het losbarst, klinkt zoals je het graag hebt wanneer je de moshpit induikt. Dat de band zijn klassiekers goed kent is wel te horen, want deze jongens doen je denken aan Slapshot, Cro-Mags en misschien wel een beetje Sick Of It All. De vocalen zijn in de ouderwetse schreeuwerige stijl, zoals 'Half Past Nine' goed laat horen met de stuwende ram en beuk muziek. Ook is er niet teveel emotie in gepropt, waarmee ik dus het overdramatische geluid van sommige hippere gezelschappen bedoel. Voor iedereen die van die oude stijl houd en graag meezingt en op andere fans klimt zijn nummers als '2 Cent' en 'Wasted Words'  prima geschikt.

Ok toegegeven, de band heeft niet echt een plaat gemaakt die origineel, verfrissend en een plaat van deze tijd is, maar dat neemt niet weg dat hij met flinke kracht je schedel binnenknalt. Het tempo ligt vaak precies goed, soms opzwepend en beukend als een circle pit en soms om lekker om je heen te rossen zoals 'My Plaything'. Scheurende gitaargeluiden en weinig complex gedoe, dit is een prima hardcore plaat die het genre in ieder geval niet een nieuwe richting in gaat duwen. De heren zijn al een aantal jaartjes aan de weg aan het timmeren en staan bekend als een geweldige live act, maar dat wil niet altijd zeggen dat een band de energie ook op plaat kan vastleggen. Hier is dat dus wel het geval, dus pas op als je hem in de auto opzet, geheid dat je wat meer gas gaat geven.

Score: 3.5 out of 5 stars

Inmiddels hebben ze al lang plaat nummer drie uitgebracht, maar platenmaatschappij Suburban besloot om het tweede album van het Amerikaanse The Ettes uit 2008 deze augustus nogmaals uit te brengen. Look At Life Soon bevat elf nummers. Het geluid van de band is inmiddels ietsje opgeschroefd, maar voor de Europese fans is deze heruitgave natuurlijk geweldig. De gruizige poprock van het trio leunt zwaar op oude soul en garage, met hier en daar lekkere Joan Jett referenties.

Datzelfde trio is inmiddels uitgebreid naar een kwartetje. Voor nu hebben de instrumentale beperkingen van de oude bezetting nog wel charme. Het rammelt aan alle kanten, zonder ergens echt uit de bocht te vliegen. Frontvrouw Coco heeft een prettige stem die perfect bij de muziek past. Openingsnummer ‘I Get Mine’ heeft de doffe backingvocals zoals ze op vinyl zouden klinken. De oude soul en jazz invloeden zijn duidelijk hoorbaar. Nummer drie ‘Chilled Hidebound Hearts’ is spannend, al zou er nog net iets meer seks ingelegd kunnen worden. Opnieuw een nummer dat lekker is maar niet uit de bocht vliegt.

Deze eigenschap maakt dat je op den duur het idee krijgt naar een groot, lang, nummer aan het luisteren bent. Wat ook meespeelt is dat dit leuke muziek is, maar dat hij al eerder en beter uitgevoerd is door de voorbeelden van The Ettes. Ondanks het gerammel ontbreekt de kracht hier soms een beetje, iets wat we op het meest recente album van de band al veel meer terug vinden. Toch is dit ook zeker geen vervelende plaat. Met name los zijn het stuk voor stuk slimme liedjes. Vlug ingespeeld door goede muziekanten. Als je van gruizige pop en garage houdt, zeker als deze doorspekt is met blues, jazz en soul, is dit een van jouw albums van het jaar. Zeker nu het nieuwe album van The Kills nog op zich laat wachten, een referentie die op een nummer als ‘Girls Are Mad’ goed te horen is. Om echt op te vallen binnen het grote aanbod van ‘nieuwe’ bands is Look At Life Soon echter simpelweg niet verrassend genoeg.

Score: 3 out of 5 stars

In november 2006 liet Hatebreed de Effenaar in Eindhoven behoorlijk op haar grondvesten schudden tijdens de Supremacy tour. Vier jaar later speelt de band er weer, samen met twee Nederlandse bands. Topper No Turning Back en My City Burning, voor wie 2010 zeker een topjaar genoemd mag worden zorgen voor de broodnodige opwarming.  

My City Burning zit zoals gezegd flink in de lift. Getekend door I Scream, flink spelend en met een debuutalbum dat hoge ogen gooit (na een niet onaardige EP) pakt de band vanavond opnieuw een mooie kans als support van Hatebreed. Maar de band imponeert vanavond slechts bij vlagen. Dat komt onder andere door het grote podium, doordat het nog rustig is en omdat niet veel mensen de band al kennen maar het optreden knalt niet. Het spat er niet vanaf, terwijl de band een solide show speelt. Gehalte net niet. Slechts op het einde, bij het laatste nummer, lijkt de band zichzelf wel de volle honderd procent te geven en laat de singalong van 'This Is The End' het publiek gelukkig niet met een zure nasmaak achter.

No Turning Back sloot de tweede dag van Ieperfest af met een van hun beste shows en het is niet meer dan terecht dat deze band Hatebreed mag supporten vanavond. Vanaf opener ´Take Your Guilt´ wordt er lekker bewogen vooraan, maar het is duidelijk dat er vanavond minder mensen voor deze band komen dan normaal. Aan de show van de band ligt het zeker niet en aan de drukte achteraf bij de merchandise is te zien dat ze vandaag een hoop mensen geimponeerd hebben. Desondanks is de show niet vlekkeloos. Ook No Turning Back heeft last van het grote podium en de barriere maar vooral Martijn is nogal slecht bij stem. De show is niet over de gehele linie even sterk, maar door de hits van Holding On en Stronger te spelen , die iedereen toch wel mee kan zingen en met tussendoor weinig gepraat blaast de band door. Met afsluiter ´This World Is Mine´ laat de band een bezweet Eindhoven achter.

Hatebreed stond eerder dit jaar nog in de Heineken Music Hall met Machine Head. De nog steeds mateloos populaire band moest helaas Groezrock verstek laten gaan in verband met de vulkaan maar dat mag vanavond niet deren. Vrijwel de hele zaal heeft er flink zin in, de shirts van de band zijn alomvertegenwoordigd. Als de band het podium opkomt beginnen ze vrijwel gelijk met ´Merciless Tide', waarop de muur van geluid over het publiek als een vloedgolf neerspat. Maar als de band daarna nog drie nummers van het laatste album speelt zakt het publiek wat in. Gelukkig weet de energieke en super in vorm zijnde frontman Jamey Jasta precies wat men wil. Hij kondigt aan dat de band een tijdje wegblijft uit Nederland en dat we vanvond daarom een speciale set krijgen met veel oud werk om daarna ´Before Dishonor´ te beginnen. Het is inderdaad een strakke set, met enkele verrassingen van het eerste album en zelfs de EP Under the Knife. De geoliede band produceert een muur van geluid blijft die maar over het publiek heen raast waarvan men smult, op de oude hits wordt keihard gedanst en gezongen. Na net iets minder dan een uur zingen we massaal nog mee met het onvermijdelijke ´I Will Be Heard' waarna het feest plots over is. Jammer dat de band geen toegift speelt maar de set van vanavond maakt voor de oudere Hatebreed fan, die de band al vaker heeft gezien toch wel een hoop goed. Opmerkelijk, Jasta vertelt ons wel dat hij hoopt iedereen terug te zien in 2011. Dus zo heel lang hoeven we nu ook weer niet te wachten.

Setlist Hatebreed:

Merciless Tide
Everyone Bleed Now
Hands of a Dying Man
In Ashes They Shall Reap
Before Dishonor
Live for This
As Diehard as they Come
Burn The Lies
Doomsayer
Betrayed by Life
To the Threshold
Smash Your Enemies
Perseverence
Confide in No One
Empty Promises
Proven
This is Now
Tear it Down
Last Breath
Straight to Your Face
Destroy Everything
I Will Be Heard

Dat Ekko altijd een goede en scherpe programmering heeft is geen groot geheim. Vandaag, op 28 augustus, staat de Utrechtse zaal goed vol bij de indie folk / alt-country double bill Elliott Brood en Megafaun. De bar is verbouwd, maar de zaal voelt vertrouwd.

De zaal is al redelijk goed gevuld als Elliott Brood het podium betreedt. De Amerikaanse indie folk band uit Toronto, Canada, stond twee jaar geleden voor het eerst in Nederland en geeft aan erg blij te zijn om hier weer op te mogen treden. Het concert begint goed met ‘The Bridge’ van hun cd Ambassador, een typisch nummer uit het repertoire waarbij de mooie zang van Mark Sasso meteen opvalt. Het publiek luistert aandachtig en klapt mee. Het nummer ‘The Valley Town‘ werkt aanstekelijk, zeker als je de mannen zo in hun muziek op ziet gaan. Zelfs Gitarist Casey Laforet gaat los op zijn stoel. De afsluiter van de avond is een mooie uitvoering van ‘Miss You Know‘ van de meest recente cd uit 2008. Toch weet de band over het hele optreden genomen de aandacht onvoldoende vast te houden, daarvoor is de muziek soms te voorspelbaar en de band slaagt er onvoldoende in om hun muziek over te brengen. Wie weet had een andere setlist geholpen, want op de cd Mountain Meadows staat voldoende goed materiaal.

Elliott Brood

Vorig jaar stond Megafaun in Nederland op het Le Guess Who festival. Toen gaven ze, met jaarlijstplaat Gather, Form & Fly op zak, een fenomenaal optreden in Tivoli Oudegracht. Nu zijn we bijna een jaar verder en Megafaun ook. Album Heretofore lekte enkele dagen vóór het optreden van vandaag en vermoedelijk heeft een gedeelte van de zaal dit reeds gemerkt: als zanger/gitarist Phil Cook een nieuw nummer aankondigt reageert het publiek enthousiast.

Het trio heeft er duidelijk zin in. Zo is de drummer jarig, bestaat Megafaun blijkbaar exact vier jaar, vinden ze Utrecht de allerleukste stad van Nederland en er zijn nog meer redenen voor jolijt. Soms storen bij bands grapjes omdat ze niet leuk zijn. Bij Megafaun zijn ze wel leuk, maar af en toe schieten ze er een beetje te ver in door. Dan wordt het variétégehalte te hoog. Na elk nummer uitgebreid de tijd nemen om moppen te tappen haalt de vaart uit het optreden en verstoort de coherentie tussen de nummers. Deze band is heel goed en de nummers die ze vandaag spelen zijn dat ook. Dan is het gewoon zonde als de band in de tijd van die joligheid een nummer of twee, drie meer had kunnen spelen. ‘Impressions Of The Past’ had deze set dat beetje extra kunnen geven. Laten we hopen dat de nieuwe plaat aanslaat en Megafaun gauw weer terugkomt. Dat ze hun lolbroek thuislaten.

Megafaun

Het populaire ValtiFest is alweer toe aan de derde editie! Het Amsterdamse verkleedfeest wordt gehouden op zaterdag 4 september en bouwt de tenten uiteraard op op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord. De line-up bestaat uit een combinatie van zowel DJ’s als bands waarbinnen afwisseling is tussen grote acts en nieuwe acts. Verder veel straatmode, heerlijk eten, kunst en vliegwerk en nog veel meer! De vorige edities stonden er o.a. Lady GaGa, Crookers, Junkie XL, Slagsmålsklubben, The Subs, Feadz, Boemklatsch en LeLe op het programma. [UPDATE 31 augustus] Door de dood van frontman Charles Haddon komt Ou Est Le Swimming Pool niet meer, en ook Nathan Whitey heeft zijn optreden moeten afzeggen. Vervangers zijn Nid & Sancy en LeLe. Het definitieve tijdschema is hier te vinden.

De ValtiFest-gangers kunnen weer opgelucht ademhalen, de bovenstaande flyer betreft namelijk een 1 april-grap van ROAR E-Zine. Wel zijn de Early Bird-tickets vanaf donderdag 1 april in de voorverkoop gegaan voor 40 euro.

UPDATE 10 MEI 2010:

ValtiFest staat dit jaar in het teken van tolerantie, vrijheid en blijheid met het thema ‘It’s a Religion!’. De opzet is tegelijk grootser en compacter, met onder andere een open air main stage en een nieuwe indeling van het terrein. Net als vorig jaar worden de feestvierders uitgedaagd om zich te laten inspireren door het thema voor een spetterende outfit. De kaartverkoop start op woensdag 12 mei. Ook vanaf deze datum kan al het muzikaal talent dat Nederland kent zich via de site opgeven voor de Ray-Ban Battle. Dus ben je punkpaus of raprabbijn, heb je een a-kapelletje of budaband, schrijf je in en maak kans om tijdens ValtiFest in een heuse boxring je skills te tonen en met een puike prijs naar huis te gaan. De line-up wordt binnenkort bekend gemaakt, maar de echte Valtifeester weet al genoeg en spoedt zich voor tickets

UPDATE 31 augustus 2010:

Verdeeld over zes verschillende areas trekt een bonte circusstoet van een slordige 60 artiesten langs. En dan hebben we het nog niet eens over alle randprogrammering, side-acts en andere gekkigheid. Joost van Bellen, Mix Hell DJ’s, Tommie Sunshine, L-vis 1990, Sid & Sancy, Rye Rye, Whitey, Junkie XL, Pilooski, Treasure Fingers, Aeroplane, DJ Rush, Graeme Park, Zwart Licht, 16Bit, Boemklatsch, Nobody Beats The Drum, Gomes, Glimmers, Wannabe A Star, Malle Pietje & The Bimbos, Monsieur Plastique, Motor, Job de Wit, Jennifer Hopelezz, Trolley Snatcha, SirOJ, Aux Raus Deluxe, Huoratron, Önder, Hef, Pastoor Zoontjes, Burka Vol en Kaftan Vol, Harry Krishna, LeLe en Blessismore zullen aanwezig zijn op ValtiFest.

Er zijn maar weinig films die om één locatie draaien. De meeste films verplaatsen zich van de ene locatie naar de andere en geven zo een immens gevoel. The Slammin’ Salmon bewijst echter dat het ook anders kan. Deze film speelt zich namelijk af in één restaurant en maakt geen uitstapjes; puur en alleen het restaurant. Of het ten goede komt van het kijkplezier is dan natuurlijk wel de vraag.

De film draait om een restaurant dat gerund wordt door een bokskampioen: Cleon Salmon(Michael Clarke Duncan), daarom draagt het restaurant ook de toepasselijke naam ‘Slammin’ Salmon’. De bokser heeft echter een weddenschap verloren en is de Yakuza daardoor 20.000 Amerikaanse dollar schuldig. Dit moet hij in één avond bij elkaar zien te krijgen, daarom zet hij zijn obers aan om een stapje bij te zetten en zo het geld te verzamelen. Wat zorgt voor de nodige hilarische momenten.[Spoiler]De personages bestaan uit: een ballerina, een Indische man onder medicatie, een ex-acteur met een grote neus, een charmeur, een (hele) slimme meid en hoe kan het ook anders: de kluns. In eerste instantie doet niemand zijn best en dat werkt de chef op de werkvloer redelijk op de zenuwen. Hij probeert de obers te stimuleren met kaartjes voor een Norah Jones show, maar ook dit werkt niet. Althans niet voor lang. De obers gaan al gauw weer over tot de orde van de dag: lol maken en vooral niet werken. Zelfs een trip naar een luxieus hotel krijgt de horeca medewerkers niet aan het werk, maar als er uiteindelijk een prijs van 10.000 Amerikaanse dollar uitgereikt wordt aan de beste ober, gaan ze allemaal aan de slag. Daarnaast krijgt de slechtste ober een pak slaag van de baas, de ex-boxer.  Doordat alle obers fanatiek gaan werken en vooral elkaar dwars zitten in het proces, ontstaan vele humoristische momenten. De ballerina krijgt een kom hete soep in haar gezicht waardoor ze de rest van de film met brandwonden rondloopt en de Indiër neemt zijn medicijnen niet waardoor hij als een idioot door het restaurant loopt. Kortom vele hilarische maar ook pijnlijke momenten. Als vervolgens een trouwaanzoek ook nog eens in één hap in het niet verdwijnt, is het compleet. Gelukkig is het einde van de film niet voorspelbaar.[Einde spoiler]Een film die gebruikt maakt van zo’n kleine ruimte, maar toch niet verveelt. Het is regisseur Kevin Hefferman gelukt om een vermakelijke comedy/feelgoodmovie te maken die ook nog eens een verassend einde heeft. De film bevat zeker geen supercast, maar evengoed valt op het acteerwerk weinig aan te merken. Sterker nog door het ontbreken van echte sterren, krijgt de film een extra geloofwaardige factor. The Slammin’ Salmon is een film die je gemakkelijk met de hele familie kan kijken. Het is vermakkelijk om de obers met elkaar in ‘gevecht’ te zien gaan. Het over-de-top restaurant draagt hier ook nog eens alles aan bij. Na het zien van deze film zal je voor altijd anders naar de horeca kijken.De film is een echte aanrader. Afwisselend leedvermaak, domme humor en hartverwarmende momenten wat zich geheel afspeelt in één restaurant. Ondanks het ontbreken van echte sterren toch zeker het kijken waard. Een film die je achter zal laten met een goed en warm gevoel.

Score: 3.5 out of 5 stars

In samenwerking met Dynamo Mildt heeft de muziekwebsite ROAR E-Zine wederom een fijne line-up weten neer te zetten. Waar eerder dit jaar John Coffey, Noyalty, Bound In Blood en The Goup de Winston in Amsterdam onveilig maken, zijn het nu Our Last Night, Hopes Die Last en As Enemies Arise die de boel komen trashen in de Dynamo, Eindhoven op ROARFest II.

Our Last Night is een band die in 2004 voor het eerst daglicht zag. De vijf leden zijn Trevor Wentworh ( zang ), Matthew Wentworth ( gitaar, zang ), Alex Woodrow ( bas ), Colin Perry ( gitaar ) en Tim Molloy ( drum ), vijf jongens die moe werden van het spelen van covers en enkel jammen. Al snel kreeg de band veel aandacht, want zanger Trevor Wentworth was pas elf jaar toen hij  in deze emocore/screamo/post-hardcoreband stapte. Snel hierna kwam de eerste EP We’ve Been Holding Back uit, en samen met de harde live shows, ging het balletje rollen in omgeving New Hampshire. Nog geen jaar later verscheen het volgende schijfje Building Cities From Scratch. Een EP die voor nog meer buzz zorgde, en wat in 2007 resulteerde in het tekenen bij Epitaph Records.

Toen op 4 maart 2008debuutalbum The Ghosts Among Us uitkwam, en twee jaar later We Will All Evolve, toen was Our Last Night in Amerika al een gevestigde naam die op tour ging met bands zoals Asking Alexandria, We Came As Romans en From First To Last.

Our Last Night MySpace

Hopes Die Last komt uit Italië, maakt net zoals Our Last Night brute post-hardcore en zit momenteel in de studio om de opvolger van Six Years Home op te nemen. Weliswaar met een nieuwe zanger, maar wanneer we de band moeten geloven gaat het er alleen maar op vooruit. Later dit jaar worden zij losgelaten uit de studio en komen ze naar Eindhoven. Inspiratiebronnen zijn bands zoals Underoath, From Frist To Last en Atreyu. De band bestaat uit Daniele Tofani ( zang ), Marco Calanca ( bas, zang ), Marco Mantovani ( gitaar, zang ), Luigi Magliocca ( gitaar ) en Ivan Panella ( drums ).

Hopes Die Last MySpace

As Enemies Arise zijn de hoop van de Nederlandse metal-hardcorescene. Deze jongens uit Cuijk en omgeving gooiden hoge ogen met de EP Show Me That Smile en de gigantische hoeveelheid aan shows die deze band speelde. Nu zijn ze net klaar met schrijven, en op 27 oktober is ook net de debuutplaat. Dat gaat toch allemaal redelijk snel, gezien het feit dat deze band pas werd gevormd in januari 2008.

As Enemies Arise MySpace

Alle informatie op een rijtje:

Wat: ROARFest II in samenwerking met Dynamo Mildt
Datum: woensdag 27 oktober
Bands: Our Last Night, Hopes Die Last, As Enemies Arise
Locatie: Dynamo, Eindhoven, Kelder
Prijs: Voorverkoop 10,-
Deuren open: 19:00
Agendainfo
Facebook
Last.FM

Het Roadburn festival heeft vandaag de eerste naam naar buiten gebracht: Swans. Eerder werd al bekend dat de mannen van Sunn O))) een dagje voor curator gaan spelen. Het festival zal van 14 tot en met 17 april plaatsvinden in 013 en MIDI Theater in Tilburg.

Veertig jaar na The Beatles horen we nog vaak duidelijke invloeden terug in moderne muziek, Someone Still Loves You Boris Yeltin met hun belachelijke bandnaam is zo´n band waar de vrolijke deuntjes en vriendelijke stemmen in terug te horen zijn. Op Polyvinyl brengt de band die níet uit Rusland komt zijn derde plaat uit genaamd Let It Sway.

Toch heeft de band niet altijd geprobeerd om vriendelijk te zijn, ze begonnen om muziek te maken die lijkt op Nirvana. Het grunge idee is overigens nooit verder dan de oefenruimtes gekomen. In 2005 kwam Broom uit en heeft in 2008 met Perishing nooit echt hun stijl veranderd, zo ook niet op de nieuwe plaat. Ze zitten weer bij dezelfde producer: Chris Walla (Death Cab Confessional) die vaker met ze gewerkt heeft, als resultaat geeft dit dat de nummers minder lo-fi klinken als de vorige albums maar dit gegeven is bijna te verwaarlozen.

Zo abstract als de groep de band heeft genoemd, zo gematigd en vrolijk klinkt de muziek. Dit is direct waar de band zijn voordeel pakt: Het is een goede formule die werkt, oprecht is, kwalitatief dik in orde. Af en toe rockt het een beetje als Weezer ('All Hail Dracula', 'Banned By The Man') maar kan het af en toe ook ingetogen zijn (''Stuart Gets Lost Dans le Metro''). Maar voornamelijk maakt de band catchy indie-pop zonder last te hebben van cliche's. Let It Sway weet zich niet te onderscheiden van Broom of van Pershing, maar who gives a rats ass? We krijgen meer Boris Yeltin dan ooit te voren op een plaat van ze, en dit is precies wat we willen.

Score: 4 out of 5 stars